ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

                    Πολλοί συνέλληνες διερωτώμεθα αν αξίζουμε μιας τέτοιας τύχης, όταν στις κατ’ ιδίαν σχέσεις, συζητήσεις και δράσεις μας δεν διαπιστώνουμε υποβαθμισμένη νοημοσύνη. Ακόμη και σε απαίδευτα άτομα.

Φαίνεται ότι τα πάντα καταρρέουν γύρω μας, σε όλα τα πεδία και τα επίπεδα. Διαρρηγνύονται οι οικογενειακοί δεσμοί, κλυδωνίζεται συνεχώς  ο κοινωνικός ιστός, περιφρονείται η εθνική ευαισθησία και περηφάνεια, χαλκεύουμε δεσμά στην εθνική και προσωπική ελευθερία μας, απαξιώνεται η παιδεία μας, η γλώσσα μας, οι αρχές που πίστευαν οι πρόγονοί μας δεν καλλιεργούνται. Τα αισθήματα αυτοθυσίας, ιερότητας της γης μας και των θυσιαστηρίων της, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς περιμένουν κρίσεις, σαν την προσφυγική λαίλαπα, για να βγουν στην επιφάνεια από μόνα τους, χάρις στο ατίμητο DNA του Έλληνα.

Είναι δυνατόν να φτωχοποιούμεθα και να μην το καταλαβαίνουμε; Είναι δυνατόν να έχουμε τέτοια τύφλωση και να  παραβλέπουμε την ουσία των πραγμάτων; Προσβλέπουμε σε μια καλύτερη ζωή, που δεν την βλέπουμε τόσα χρόνια της κρίσης, όπως δεν βλέπουμε και την πολυπόθητη απομάκρυνση της κρίσης,  παρ΄όλες τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου.

Βέβαια ο καθένας ξεχωριστά δεν κυβερνάει, αλλά ο καθένας εκλέγει τον κυβερνήτη του. Υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ φυσικής ευφυΐας και πολιτικής ευφυΐας; Γιατί εδώ μας έφεραν οι πολιτικοί με τις άθλιες πολιτικές που κατά καιρούς εφάρμοσαν.

Και πέφτουμε στα ειρωνικά σχόλια δικών μας και ξένων που δήθεν απορούν πως εμείς οι Έλληνες με «τέτοια μυαλά» που διαθέτουμε φθάσαμε στην έσχατη ντροπή του ζητιάνου και μάλιστα από τις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες θεωρούμε ότι ωφελήθηκαν από τον πολιτισμό, την ευφυΐα μας, από τον τρόπο ζωής μας κ.λ.π. Και αυτό που γράφω δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μου, αλλά αποτέλεσμα σοβαρής δημοσκόποσης που είδε το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό.

Ένας επιφυλλιδογράφος, στην απάντηση του 71,3% των ερωτηθέντων στην άνω δημοσκόπηση Ελλήνων, ότι «η Ελλάδα έχει κάτι σημαντικό να προσφέρει στη Δύση, κάτι που η Δύση δεν το έχει», με προφανή ειρωνεία διερωτάται «πράγματι ήθελα να ξέρω τι».

Είναι φανερό ότι και ο καλός επιφυλλιδογράφος, όπως και πάρα πολλοί Έλληνες, έχουν επηρεασθεί από την υλική – οικονομική πλευρά των πραγμάτων και την πολιτική που κρατάει απούσα την Ελληνική Παιδεία από τα Σχολεία μας και τον πνευματικό περίγυρο της χώρας. Η παραγωγή του πνεύματος έχι συνδεθεί άρρηκτα από την ωφελιμιστική απόδοσή της.

Δεν διδάχθηκαν ποτέ την Πλατωνική και Σωκρατική διδασκαλία, των γιγάντων αυτών του πνεύματος στον κόσμο, ούτε διάβασαν απλά τον Τίμαιο, για να ακούσουν τον Σωκράτη να προτρέπει τον μαθητή του αυτόν να δώσει μια «μνα» σε άλλον μαθητή που ρώτησε «τι θα κερδίσω εγώ, εάν μάθω αυτά που διδάσκεις;», έτσι απλά για να μπορεί να λέει ότι κέρδισε κάτι.

Διότι απαξιώνουμε τη δύναμη του πνεύματος και την ηθική επέκταση της διδασκαλίας των Ελλήνων. Είναι ίσως εκείνο που έχει ανάγκη η διαλυόμενη Ευρώπη, στην ευρωσκσκεπτικιστική της φόρα και στην μεγαλομανία και αλαζονεία του Γερμανικού παράγοντα.

Αξίζει  να μνημονεύσουμε εδώ τον αποδημήσαντα πρόσφατα σεβαστό φιλόσοφο Κ. Δεσποτόπουλο, ο οποίος στις επισημάνσεις του για το Ελληνικό Έθνος είχε ξεκινήσει με τον Ηρόδοτο που «εξαίρει την ηθική εδραίωση του βίου των Ελλήνων». Και παραθέτει απόσπασμα αυτού, όπου ο έκπτωτος βασιλιάς της Σπάρτης Δημάρατος λέει στον Ξέρξη ότι: η αρετή των Ελλήνων είναι «έκγονη σοφίας και νομοκρατίας κα με αυτήν κατοχυρώνεται η ελευθερία τους και αντιμετωπίζεται η φτώχεια τους».

Αυτές οι αρετές έχουν σήμερα υποχωρήσει χάρις στην εγκληματική αβελτηρία των πολιτικών ηγεσιών μας.

Ας μην απαξιώνουμε τους Έλληνες. Αυτές οι αρετές υπάρχουν και αναδεικνύονται πάντοτε όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Μόνον που τότε βρισκόμαστε «στου κακού τη σκάλα».

Έπειτα έχουμε και τα μειονεκτήματά μας. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, είχε δημοσιεύσει στη «Νέα Εστία» το 1954 τους «Οξυρφύγχειους παπύρους» του «Μενένιου Απίου» (Ρωμαίους), που δεν ήταν άλλος από τον ίδιο, περί των Ελλήνων:

«Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι “πάντων χρημάτων μέτρον”  κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο και ατίθασο, αλλά και αληθινά ελεύθερο, ορθώνεται το “εγώ” των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με τη σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που που είδαν πριν από αυτούς...Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή, τούτο το χάρισμα. Το ίδιο “εγώ” οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των ανθρώπων.

Και ήρθανει καιροί όπου ο Ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλά δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες. Η μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το Ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια».

Το πνεύμα, όμως και η σκέψεη παραμένουν.

Τα βλέπουμε στα χιλιάδες παιδιά μας που ζουν και διακρίνονται στο εξωτερικό είτε ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, είτε ως επαγγελματίες, είτε ως επιχειρηματίες, έμποροι κ.λ.π.

Τα βλέπουμε στα πρόσωπα εκατοντάδων- χιλιάδων καθηγητών και ερευνητών μας που στελεχώνουν ξένα Πανεπιστήμα, που διακρίνονται και τιμούν τη χώρα μας, ερήμην της Ελληνικής Πολιτείας, στο πρόσωπο της πρόσφατα βραβευθείσας Χρύσας Κουβελιώτου, που είχε λάβει και το 2012 το βραβείοα Αστροφυσικής «Ντάνι Χάινεμαν» και στο πρόσωπο του φοιτητή του Γέιλ, που πέτυχε τέτοια βαθμολογία στο Πανεπιστήμιο, που δεν είχε πετύχει κανένας άλλος φοιτητής στην Ιστορία του και ο Πρύτανης του παρέδωσε, τιμής ένεκεν, τη Σημαία του Πανεπιστημίου (όνομα δεν γράφω κατ’ επιθυμίαν του τιμηθέντος).

Τα βλέπουμε επίσης στις εκατοντάδες αποφοιτούντες αριστούχους κάθε χρόνο από τα σχολεία μας και από πλήθος εξαιρετικών Πανεπιστημιακών δασκάλων  και ερευνητών των Πανεπιστημίων μας, όπως και από τις διεθνείς βραβεύσεις μαθητών ή ομάδων μαθητών των σχολείων μας.

Αλλά αυτές οι διακρίσεις του πνεύματος, πηγαίνουν στο περιθώριο, αν δεν αποκρύπτονται, διότι η πολιτική ηγεσία του τόπου είναι κατά της αριστείας. Μας θέλει προϊόντα της ντροπής και της μιζέριας, του αχαλίνωτου μηδενισμού, του υλικού κέρδους, υπάκουα όργανα της παραγωγικής μηχανής τους.

Με το πνευμα και τη σκέψη των Ελλήνων και τον τρόπο ζωής τους κάτω από τα εκθαμβωτικά χρώματα του ουρανού και της γης μας, έχουν να κερδίσουν οι Ευρωπαίοι. Αν βέβαια το θέλουν. Όπως έκανε ο T.S. Eliot, όταν ρωτούσε το Σεφέρη να του μάθει «πως κάνουμε οι Έλληνες το σταυρό μας».

Πρέπει να έχει γευθείς τη δροσιά της Κασταλίας κρήνης και να έχεις ευφρανθεί από το μύρο της μάντιδας δάφνης για να γίνεις μυσταγωγός του Ελληνικού μυστηρίου.

Τότε πως αλλιώς θα σε νοιώσουν οι Ευρωπαίοι!

                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

H ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ

Ο Νεοφιλελευθερισμός και ο χωρίς το πρώτο συνθετικό, Φιλελευθερισμός στην Οικονομία, όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα άρθρα μας οδηγούν σε μεγάλες δοκιμασίες και περιπέτειες τους Λαούς της γης. Στην εθελοδουλία.

Ένα από τα οχήματα του φιλελευθερισμού είναι ο εκσυγχρονισμός. Αλλά και η έννοια αυτού είναι θολή και απροσδιόριστη. Προσαρμόζεται ανάλογα κατά τις συνθήκες της πολιτικής σκοπιμότητας. Όχι της εθνικής και κοινωνικής αναγκαιότητας. Εξάλλου ως συνέπεια του εκσυγχρονιστικού φιλελευθερισμού έχουμε τη βάναυση εξαφάνιση του «κοινωνικού κράτους».

Υποψήφιος αρχηγός της Ν.Δ. επαγγέλλεται εκσυγχρονισμό εκ βάθρων. Αλλά εκσυγχρονισμός υπό τις παρούσες και των επομένων ετών συνθήκες δεν νοείται παρά η ασφυκτική εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής του Μνημονίου. Διότι η εφαρμογή αυτού ή η απόλυση κάποιων υπαλλήλων ως υπεράριθμωνή μη αξιολογούμενων δεν αποτελεί μεταρρύθμιση ούτε εκσυγχρονισμό.

Όταν δε ένας τέτοιος εκσυγχρονισμός που δεν αναλύεται περαιτέρω, ούτε έχει τα όποια εχέγγυα μιας σοβαρής επιστημονικής μελέτης, τίθεται σε συνδυασμό με εφαρμογή μιας «φιλελεύθερης» αντίληψης, γενικής, αόριστης και απροσδιόριστης, αυτόχρημα γίνεται επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο.

Τότε έχει ανάγκης συνδρομής και άλλων μεθόδων ώστε να φέρουν σε απόγνωση το λαό για να ακολουθήσει το φιλελεύθερο πρόγραμμα με τις λιγότερες δυνατές αντιστάσεις.

Έτσι οδηγούνται οι κοινωνίες εκούσες-άκουσες στο δρόμο που χάραξε η μεγάλη σχολή του Φρίντμαν (Σικάγο) και η εφαρμογή του δόγματος ΣΟΚ, όπως αναλύει στο ομότιτλο βιβλίο της η ΝΑΟΜΙ.

Αλλά θα πρέπει στα καθ’ ημάς να είμαστε σοβαροί, σώφρονες, φειδωλοί στις ακρότητες και αβεβαιότητες. Έχουμε μια κοινωνική πατρίδα που δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύσουμε. Αλλά πρέπει συγχρόνως να την έχουμε σεβαστή στη Διεθνή Κοινότητα. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ευφάνταστοι και προβεβλημένοι από το λαό «εκσυγχρονιστές» χρεωκόπησαν τη Χώρα, όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης (1897) και ο Ελευθέριος Βενιζέλος (1927-1932).

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι διαπρύσιοι κήρυκες του εκσυγχρονισμού υπήρξαν και οι τελευταίοι Πρωθυπουργοί Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου, επί της θητείας του οποίου χρεωκόπησε και πάλι η χώρα.

Δεν μπορούμε ούτε έχουμε περιθώρια να πειραματιζόμαστε. Σήμερα δεν ψάχνουμε τον αντι-Τσίπρα.Είναι μεγάλη αυταπάτη. Η Κοινωνία μας πάσχει από έλλειψη ορθοφροσύνης και ορθολογισμού. Είναι μια επιδημία και θα περάσει.

Η μεγάλη Δημοκρατική Κοινωνική παράταξη της Ν.Δ πρέπει να είναι πανέτοιμη. Να αναλάβει τις ευθύνες και τη τύχη της Χώρας. Με ενότητα, με σιγουριά «με λογισμό και μ ’όνειρο» όπως μας προτρέπει ο Διον. Σολωμός. Αυτό λείπει στους σημερινούς καιρούς του παραλογισμού και της παράκρουσης.

Και ο Οδ. Ελύτης μας θυμίζει τις πηγές και τις ρίζες μας:«Σε κάθε δύσκολη στιγμή της Πατρίδας μας, αδέλφια, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»

                                                                                   

ΓΙΑΝΝΗΣ   ΚΑΖΑΚΟΣ

τ. Δήμαρχος Ζωγράφου

Μικρή και νεοφιλελεύθερη ή Μεγάλη Κοινωνική Δεξιά;

Είπαμε να μην δώσουμε έκταση στα περί νεοφιλελεύθερης οικονομίας και τους οπαδούς της. Ας αφήσουμε τους δύο μονομάχους στην κρίση των μελών της Ν.Δ. Αυτοί ξέρουν και μπορούν να κρίνουν.

Εν τούτοις, κάποιοι κονδυλοφόροι, κατευθυνόμενοι προσφανέστατα από τους στενούς δεσμούς που έχουν με την οικογένεια του ενός των υποψηφίων, ξεσπάθωσαν υπέρ του φιλελευθερισμού (ίδετε εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 30-12-2015 και 31-12-2015). Και ενώ μέχρι προ τίνος ήταν με τον νεο-φιλελευθερισμό- τώρα έκοψαν το πρώτο συνθετικό- και κατακεραυνώνουν τέως βουλευτή της Ν.Δ., ο οποίος ομίλησε περί νεοφιλελευθερισμού, ο «οποίος πατάει ουσιαστικά σε μία οικονομική αριστοκρατία, οικονομική ελίτ», και ότι θεμέλιο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που ανήκει και η Ν.Δ. είναι η «κοινωνική οικονομία της αγοράς».

Ο επιστολογράφος της πρώτης δημοσίευσης, για απάντηση υιοθετεί «πικάντικη παρατήρηση» του Ανδρέα Ανδριανόπουλου από 16-9-1988 (εφημερίδα τα ΝΕΑ) ο οποίος γράφει τότε: «Ο φίλος Ευριπίδης καταδικάζει κάτι (τον νεοφιλελευθερισμό) που δεν έχει καταλάβει καλά, για να υιοθετήσει κάτι (την κοινωνική οικονομία της αγοράς) που δεν έχει καταλάβει καθόλου».

Στην περαιτέρω απάντηση του κ. Επιστολογράφου, βρισκόμαστε μπροστά σε απαξιωτική και περιφρονητική συμπεριφορά του για τον «φίλο Ευριπίδη». Η παραπομπή του σε βιβλία είναι ατελέστατη και πενιχρότατη, διότι εμείς μπορούμε να τον παραπέμψουμε στη βιβλιογραφία όλων των οικονομολόγων, πλην σχολής του Μίλτον Φρίντμαν του Σικάγο, όπως και όλων των κατεχόντων Νόμπελ οικονομίας της τελευταίας 25ετίας. Εκεί θα αντιληφθεί ποια είναι η πραγματική έννοια και στόχευση του νεοφιλελευθερισμού ή του φιλελευθερισμού όπως τον εξωράισαν για να μετριάσουν τις κακές εντυπώσεις.

Ανεξαρτήτως, όμως, του διαβάσματος απόψεων συγγραφέων ο νεοφιλελευθερισμός ή φιλελευθερισμός δεν έχει ανάγκη διαβάσματος διότι κατανοήθηκε πολύ καλά από την κρίση που άφησε πίσω της η Θάτσερ και η κρίση που μαστίζει σήμερα τις Η.Π.Α., οι οποίες διεσώθησαν από τη χρεοκοπία ύστερα από πολυχρόνια και δραματική συμφωνία μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων (τώρα επί Ομπάμα), όπου αποφασίστηκε η έκδοση νέου χαρτονομίσματος ποσού 2,3 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων. Και μιλάμε για την πρώτη οικονομική δύναμη του Πλανήτη.

Και έχουμε κατανοήσει ότι πράγματι η οικονομία της αγοράς, πρέπει να περιφρουρηθεί ώστε να μην εξαφανίσει, με την ανεξέλεγκτη σαρωτική και άπληστη δύναμή της, τις χαμηλές εισοδηματικές ομάδες του πληθυσμού μας. Τώρα εάν αυτό ο ένας το ονομάζει «κοινωνική οικονομία», ο άλλος «κοινωνικό κράτος» ή «κοινωνική πολιτική», πολύ λίγο μας ενδιαφέρει και πολύ περισσότερο εάν οι όροι αυτοί απορρίπτονται από το γνωστικό επίπεδο του επιστολογράφου ή θεωρούνται «αδόκιμοι» από την αρθρογράφο του δεύτερου δημοσιεύματος. Σας διαβεβαιούμαι ότι έχουμε κατανοήσει πλήρως και τις απόψεις σας και την προσπάθειά σας.

Διότι εάν νομίζετε ότι εμείς μία ελάχιστη πληθυσμιακή και ασήμαντη οικονομικά Χώρα, είναι δυνατόν να τιθασσεύσουμε τις Αγορές, το Δ.Ν.Τ. (εργαλείο των αγορών), τους Οίκους Αξιολόγησης κ.λ.π. όργανα της Παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας, πλανάσθε πλάνην οικτράν.

Έπειτα, εκείνο που απογοητεύει στον κ. επιστολογράφο προφανώς μέσα στη δίνη της μονοκαλλιέργειάς του, ως παλαιός αριστερός και στη σύγχυση της έννοιας του νεοφιλελεύθερου δόγματος της Σχολής του Σικάγο, είναι η εκ μέρους του κατάργηση των...τάξεων στην Ελλάδα.  Ισχυρίζεται ότι η βάση των προβλημάτων στην Ελλάδα είναι η έλλειψη αστικής τάξεως. Και προχωρεί ακάθεκτος στη «διαπίστωσή του»: «Τάξη με αποδοχή αστικών αξιών, αρχών και τρόπων συμπεριφοράς δεν έχει σχηματισθεί».

Έτσι δικαιολογείται ο κ. επιστολογράφος να φέρει στην Ελλάδα τον νεοφιλελευθερισμό ή οποιαδήποτε συγγενή μορφή του για να μας μάθει τις αξίες του, τις αρχές του και τους καλούς τρόπους του. Στο «μηδέν» είναι οι Έλληνες και χάρη θα μας κάνουν!!!

Για να καταλήξει δε σε αυτό το επιθυμητό συμπέρασμα παρερμηνεύει και την έννοια της «μπουρζουαζίας», την οποία ονομάζει απλά α σ τ ι κ ή  τάξη, η οποία δεν υπάρχει, όπως γράφει.

Αλλά μπουρζουαζία δεν είναι απλά η αστική τάξη, που κυρίως είναι η μεσαία τάξη, αλλά «μπουρζουάς» είναι ο εύπορος  αστός, δηλαδή ο λεφτάς και μπουρζουαζία είναι η εύπορη τάξη, δηλαδή η οικονομική ελίτ. (ας δει και το Λεξικό Τερζόπουλος – Φυτράκης, σελ. 747). Έτσι για να μη περικόπτει τις έννοιες των λέξεων και να σέβεται το κοινό, στο οποίο εκθέτει τις απόψεις του.

Τώρα, όλα αυτά τα παραπάνω, πως κολλάνε με την αναφερομένη από τον κ. επιστολογράφο δήλωση του κ. Μητσοτάκη περί παιδείας, με την οποίαν κ α ν έ ν α ς,  ούτε ο προσωρινός αντίπαλός του, δεν διαφωνεί, δεν δύναμαι να κατανοήσω. Ίσως είναι το  κερασάκι στην τούρτα του άνω δώρου του (δημοσιεύματος) λόγω προεκλογικής περιόδου.

Έπειτα, η αρθρογράφος του δεύτερου δημοσιεύματος, δεν αμφισβητεί μόνον ότι η Ν.Δ. θα ξαναγίνει «Μεγάλη Κεντροδεξιά» με τον κ.Μεϊμαράκη, αλλά στρέφεται ευθέως κατά της πολιτικής της Ν.Δ. από την ίδρυσή της και πλέον του «αδοκίμου όρου» περί «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» και του ακαθόριστου της έννοιας του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» που διατυπώνει, κατακεραυνώνει όλες τις ενέργειες και δράσεις του Κόμματος με επικριτικό και απορριπτικό τρόπο, αναφερόμενη επί παντός επιστητού, μέχρις της «Κυβερνήσεως Κων. Μητσοτάκη».

Μόνον τότε, λέγει η τεχνοκράτης αρθρογράφος, ο Κων. Μητσοτάκης «έθεσε τέρμα σε πολλές από αυτές τις πρακτικές, με μεγάλες αντιδράσεις από το ίδιο το κόμμα» και προσθέτει:

«Αλλά το κόμμα επανήλθε στον κρατισμό και στην πελατειακή διαχείριση της εξουσίας μόλις οι νεοκαραμανλικοί ανέλαβαν την προεδρία».

Ολόκληρο το άνω άρθρο έχει ως ερεθισμό το οιονεί σύνθημα του κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη: «Μικρή και νεοφιλελεύθερη ή Μεγάλη Λαϊκή Δεξιά». Και ως γνήσια Νεοφιλελεύθερη η τεχνοκράτης – αρθρογράφος, χωρίς ψιμύθια και παραποιήσεις (αυτό είναι προς τιμήν της) απορρίπτει την «ήπια προσαρμογή» που επέλεξε η Κυβέρνηση Καραμανλή και την κατηγορεί ότι «έχασε την ευκαιρία να υιοθετήσει τον απαραίτητο φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό που υπαγόρευαν τα μνημόνια».

Αυτά και για όσους δεν κατάλαβαν.

Φιλελευθερισμός είναι τα μνημόνια και όχι μόνον νεοφιλελευθερισμός που δεν καταλαβαίνουμε εμείς και «δεν έχει καταλάβει καλά» ο «φίλος Ευριπίδης» και κατηγορείται η Κυβέρνηση της Ν.Δ. που ηγήθηκε του αντιμνημονιακού αγώνα και καταψήφισε το πρώτο μνημόνιο κ.λ.π.

Η Ν.Δ. δεν εγκατέλειψε ποτέ το Κοινωνικό της αποτύπωμα. Δεν εξαφανίζει την Κοινωνική προστασία. Τώρα ξέρουμε καλύτερα και ασφαλέστερα τι θα πει Φιλελευθερισμός. Ξέρουμε ότι με το Λαό και από το Λαό μας θα γίνει η μεγάλη Κεντροδεξιά.

                                                                                 Γιάννης   Καζάκος 

                                                         τ. Δήμαρχος  Ζωγράφου

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

             

Ο λόγος για το σύμφωνο συμβίωσης. Η ανεύθυνη, δήθεν, αριστερά το θεωρεί εξυπακουόμενο. Όσοι δεν το αποδέχονται αποκαλούνται καθυστερημένοι. Οι πλείστοι υπηρέτες των MEDIA κάνουν τους έκπληκτους, σε όσους υποβάλλουν και μάλιστα πολύ δειλά, ενστάσεις.

Τι είναι λοιπόν, η σχέση αυτή; Είναι πρόοδος; Αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη της ζωής; Στερείται η ανθρωπότητα του βιολογικού της βηματισμού; Αποτελεί φαλκίδευση κεκτημένων δικαιωμάτων;

Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν.

 Η ομοφυλοφιλία είναι μία μη φυσιολογική ανθρώπινη τάση. Είναι ένα καπρίτσιο της φύσης, τουλάχιστον. Είναι ένα ατύχημα στη φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου βίου. Η ζωή απαιτεί να την ζεις κατά φύση και όχι παρά φύση.

Ο ανθρωπισμός, η παιδεία, η ανάπτυξη των ευγενών αισθημάτων στον άνθρωπο και στην κοινωνία του, δεν μπορεί να παραγνωρίσει την ανθρώπινη υπόσταση του ομοφυλοφίλου. Γι’ αυτό τον δέχεται στην όλη ομήγυρη, στην κοινωνική ζωή, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στην κάθε είδους εργασία. Δεν την αποβάλει. Απαιτεί, όμως και από αυτόν αντίστοιχο σεβασμό. Αυτόν τον σεβασμό, δυστυχώς, η κοινωνία δεν την εισπράττει. Εν τούτοις, ο πραγματικός πολιτισμός μας έχει αναπτύξει μία μεγάλη αρετή: την ανοχή. Κανένα δικαίωμα δεν στερούνται από τους νόμους, από όσα έχουν όλοι άλλοι Έλληνες.

Έτσι το λεγόμενο σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων, δηλαδή ο γάμος αυτών, έστω και χωρίς τελετουργικό, αποτελεί μεγάλη π ρ ό κ λ η σ η και σε μια εποχή και μια χώρα πολύ ταραγμένη και δοκιμασμένη. Όχι από πλευράς φολκλορικής, αλλά από καθαρά επιστημονικής, πέραν της βιολογικής δυσαρμονίας (είπαμε ατύχημα).

Διότι είμαστε υποχρεωμένοι τάχιστα και συνοπτικά να ξαναδούμε τι είναι γάμος και σε τι αποβλέπει, ποιος είναι ο προορισμός του.

Από τον Μοδεστίνο έχουμε μάθει και έχει παγιώσει η επιστήμη την έννοια ότι ο γάμος είναι «η συγκλήρωση του βίου παντός». Αλλά πασιφανώς η συγκλήρωση αυτή δεν επέρχεται αντικειμενικά με το γάμο μεταξύ ομοφύλων ζευγαριών. Διότι ο γάμος δεν έχει μόνο σεξιστικό ή σεξολογικό περιεχόμενο, αλλά έχει και δη στην «συγκλήρωση» του βίου κυρίως πνευματικό περιεχόμενο.

Και αυτό το περιεχόμενο μπορεί να δώσουν μόνον τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η σχέση τους έχει απροσμέτρητο περιεχόμενο, που φθάνει μέχρι τη δημιουργία καινούργιας ζωής, με την ανανέωση της ζωής, που δίνουν τα παιδιά.

 Ακόμη και στα άτεκνα ζευγάρια, που κι αυτό είναι τυχερό και όχι ευθύνη των ζευγαριών αυτών, με το σύστημα της υιοθεσίας εκφράζεται και πληρούται η ανθρώπινη ανάγκη, εκδηλούται η μητρότητα, η πατρική στοργή και παρουσία.

Στην περίπτωση υιοθεσίας των ομοφύλων ζευγαριών, δεν πληρούται καμία μητρική η πατρική λειτουργία στη φύση των παιδιών. Τα παιδιά δεν μπορεί να θεωρούν και να αποκαλούν «μητέρα» έναν άνδρα ή «πατέρα» μία γυναίκα. Αυτά είναι αφύσικα πράγματα. Είναι καταδικασμένα σε δυστυχία από τη φύση τους. Δεν μπορεί παρά να δημιουργήσουν ανθρώπινα κουρέλια στην κοινωνία και ψυχοπαθολογικά άτομα. Είναι η παρακμιακή αντίληψη της κοινωνίας μας.

Λένε, ότι τα σύμφωνα αυτά τα έχουν όλοι σχεδόν στην Ευρώπη και επομένως εμείς είμαστε «καθυστερημένοι». Κάποιοι ζήτησαν και αποζημίωση από Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Αυτό, όμως, δεν είναι λόγος που εξαλείφει την παρακμή. Όλοι μιλούν για την παρακμή της Ευρώπης και τις ανατροπές που πρέπει να κάνει. Μόνο σ’ αυτό το σημείο την βρίσκουμε να μην είναι παρακμιακή;

Έπειτα τα Έθνη έχουν τις παραδόσεις τους. Οι Ευρωπαίοι είχαν κατά καιρούς τέτοια παράδοξα φαινόμενα, που έχουν αποτυπωθεί στη διεθνή φιλολογία, όπως την πάπισσα Ιωάννα κ.λ.π.

Εμείς έχουμε και μια Ορθόδοξη παράδοση και μια ιστορική παράδοση (2.500 χρόνια) που τέτοιου είδους συμβιώσεις μας είναι άγνωστες. Διότι και η Ορθοδοξία δεν αποδέχεται. Και αυτό έχει σημασία. Διότι ο γάμος, η συγκλήρωση του βίου παντός, εξηγείται «ως θείου και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Δηλαδή το θείο και το ανθρώπινο δίκαιο πρέπει να συμπίπτουν, να συνηγορούν.

Ούτε, επομένως και αυτό μπορούμε να το παραβλέπουμε. Οπωσδήποτε δεν μπορεί να φιλοδοξούμε να δώσουμε τέτοια πρότυπα στα παιδιά μας.

Λένε αφελώς, οι οπαδοί του συμφώνου αυτού, ότι είναι κοινωνικά απαραίτητο, για να μπορεί ο σύντροφος να βλέπει και να νομιμοποιείται στην ενημέρωση μιας αρρώστιας ή ανάγκης του συντρόφου του ή την διαμονή στο σπίτι του μετά το θάνατό του ή στο δικαίωμα επί των περιουσιακών στοιχείων. Αλλά όλα αυτά ρυθμίζονται και χωρίς να είναι σύντροφοι, με μία εξουσιοδότηση, με ένα πληρεξούσιο, με μία διαθήκη, με μία πράξη δωρεάς.

Επομένως, ούτε για τους λόγους αυτούς νομιμοποιείται η συμβατική αναγνώριση της συμβίωσης ομοφύλων.

Οι Έλληνες βουλευτές αφού κοιτάξουν πρώτα την οικογένειά τους, τα παιδιά τους, την κοινωνία τους απαιτείται να ψηφίσουν κατά συνείδηση και όχι κατά κομματική αμηχανία.

Η Πολυπολυτισμικότητα χάθηκε στο Παρίσι

              

Οι αυταπάτες της Αριστεράς καθημερινά αποκαλύπτονται. Τώρα με την άνθηση της  νέας διεθνούς τρομοκρατίας. Του Ισλαμικού Κράτους. Που ίδρυσε το Χαλιφάτο του στη Μεσοποταμία (ΙΡΑΚ – Συρία)

Η πολυπολιτισμικότητα είχε γίνει του συρμού. Αυθαίρετη η εννοιολογική της πρακτική απόδειξη. Και όμως πολλά χρόνια είχε γίνει προμετωπίδα της Αριστεράς κουλτούρας. Αυτής που όλα τα ιδεολογήματα καθημερινά καταρρέουν, τόσο στον πολιτικό στίβο, όσο και στο πεδίο του στοχασμού και της δράσεως.

Καμία επιστημονική έρευνα και καμία επιστημονική εξήγηση, δεν ακολούθησε την πομπώδη προβολή της. Σκέψεις ρηχές, διατυπώσεις επιτηδευμένες, μεγάλη δόση συναισθηματικής υποκρισίας. Αν  έφερνες αντίθετες σκέψεις και διατύπωνες διαφορετικές γνώμες, σε χαρακτήριζαν ανεδαφικό, αναχρονιστικό και καθυστερημένο. Το κακό γι’ αυτούς της Αριστεράς φαίνεται ότι η ζωή, ατομική, συλλογική και παγκόσμια έχει το δικό της πείσμα.

Σήμερα, η σύγχρονη τρομοκρατία απειλεί όχι τις οικονομίες και τα Κράτη, αλλά τον Πολιτισμό μας και τον τρόπο ζωής μας. Και κατά συνέπεια και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και τον τρόπο ζωής του.

Οι τρομοκράτες του Παρισιού δεν είναι τζιχαντιστές της Μέσης Ανατολής ή των Μουσουλμανικών Χωρών και Εμιράτων. Είναι Γάλλοι και Βέλγοι, ισλαμιστές, τρίτης γενιάς, που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και έζησαν στις Χώρες αυτές και στην Ευρώπη.

Δυστυχώς δεν ενσωματώθηκαν στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, στον τρόπο ζωής των χωρών που εμείς ζηλεύουμε και επικαλούμεθα επαινετικά πολύ συχνά. Παρ’ ότι τους δόθηκε αφειδώλευτα.

Γιατί δεν κατάλαβε η Ευρωπαϊκή Κοινωνία και οι ηγεσίες των Κρατών ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν ζηλώνει δόξα κοσμικού κράτους. Γι’ αυτό δεν θέλει τον τρόπο ζωής τους. Έχουμε ένα τζιχαντικό Κράτος, θρησκευτικού Ισλαμικού σαλαφισμού, δηλαδή «αντλεί πολλά στοιχεία άμεσα από τις διδαχές του Κορανίου και της πρώτης ισλαμικής παράδοσης και θεωρεί ότι ο πιστός και ευσεβής, δεν χρειάζεται τη διαμεσολάβηση από κάποιο ιερατείο ή από νομομαθείς».

Το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί ότι δεν έχει σύνορα, αυτά είναι κινούμενα (κυλιόμενα) και δεν αναγνωρίζει τα σύνορα που προκύπτουν από τους διεθνείς κανόνες «επειδή η διεθνής κυριαρχία δεν υπάρχει, αλλά μόνον η θεϊκή κυριαρχία».

Ευρισκόμεθα μπροστά σε έναν θεοκρατικό κατακτητικό Ισλαμισμό, ολοκληρωτικό, που δεν καταλαβαίνει ούτε από θρησκευτική ετερότητα, παράγει συνενοχικό οπαδισμό και ζητεί εκτελεστές.

Έπειτα διακηρυγμένος στόχος του τζιχαντικού ισλαμικού κράτους είναι η καταστροφή κάθε ίχνους πολιτισμού. Κάθε πολιτιστικού στοιχείου που υπήρξε πριν από τον 7^ο αιώνα που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ. Την Παλμύρα δεν κατέστρεψαν, επειδή τους ενοχλούσαν οι παραστάσεις των γυμνών, αλλά την ισοπέδωσαν για να σβήσουν τον πολιτισμό που γέννησε.

Όπου επικρατεί το Ι.Κ. ο φόβος είναι το κυρίαρχο συλλογικό συναίσθημα. Ο ιμάμης είναι ο κύριος εκφραστής ο διαφεντευντής αυτού και της μοίρας των ανθρώπων. Οι ιμάμηδες του αιώνα μας δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα του δυτικού πολιτισμού. Οι τζιχαντιστές (τζιχάντ = ιερός πόλεμος) όχι δεν μπορούν, αλλά δεν θέλουν να μετέχουν σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Την απορρίπτουν, όπως απορρίπτουν και τη δημοκρατία που πίστευαν αφελώς ο Μπους και οι περί αυτόν, ότι η διάσταση που χωρίζει τους δύο πολιτισμούς (αν θεωρηθεί πολιτισμός το τζιχαντικό φαινόμενο) θα καλυφθεί από την εξαγωγή δημοκρατίας που θα έκαναν σε αυτούς.

Τώρα πια το Ισλάμ αυτό του φοβερού τζιχαντισμού μετεξελίσσεται σταδιακά και προσεκτικά από θρησκεία σε ιδεολογία. Θέλει να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του Καπιταλισμού της απληστίας και να εξορκίσει τον φιλελευθερισμό της ανηθικότητας. Θεωρούν ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή και πρέπει να προστατευθούν οι πιστοί του Ισλάμ.

Ο θεωρητικός του Ισλαμικούυ Κράτους Αλ Σούρι (από Συρία) προώθησε τη νέα στρατηγική, αυτό που στα αραβικά λέγεται «νιζαμ, λα τανζιμ» (σύστημα, όχι οργάνωση). Η Ευρώπη είναι ο στόχος των τζιχαντιστών και ταυτοχρόνως ο τόπος αναπαραγωγής τους.

Τη στρατηγική αυτή θα την πραγματώσει η νέα γενιά, δηλαδή «η Τρίτη γενιά της Τζιχάντ που θεωρεί ότι η Ευρώπη είναι το λεπτό υπογάστριο της Δύσης και πρέπει να χτυπηθεί αυτή πρώτα» (Ζιλ Κεπέλ, Βήμα).

Σημειώνουμε ότι η δεύτερη γενιά είναι η Αλ Κάιντα, Μπι Λάντεν) και η πρώτη γενιά είναι οι μουζαχεντίν στο Αφγανιστάν εναντίον των Ρώσων.

Η στρατηγική της τρίτης γενιάς λέγει ο Ζ. Κεπέλ εφαρμόζει μία Τζιχάντ όχι από τα πάνω προς τα κάτω (όπως έγινε την 11^η Σεπτεμβρίου 2001), αλλά από τα κάτω προς τα πάνω.

ο βασικός παράγοντας αυτού του σχεδίου είναι η επιστράτευση νεαρών από χώρες της Δύσης (είτε αραβομουσουλμανικής καταγωγής, είτε άλλους που ασπάζονται το ριζοσπαστικό Ισλάμ) οι οποίοι έχουν μεγαλώσει στην Ευρώπη, έχουν Ευρωπαϊκά διαβατήρια και μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Αυτοί πρέπει να δρουν ασκούντες τρομοκρατικές πράξεις, διότι αυτό θα πολώσει τις Ευρωπαϊκές Κοινωνίες και θα τις αναγκάσει να αντιδράσουν άσχημα και προς τους υπόλοιπους μουσουλμάνους.

Η Τρίτη γενιά υποδαυλίζει συνειδητά τη βία για να δει επιθέσεις σε τζαμιά, λυντσαρίσματα, κλιμάκωση της ανταποδοτικής βίας με απώτατη κατάληξη τον εμφύλιο πόλεμο, που θα διαρρήξει από τα μέσα τη δομή των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Έτσι η Δύση θα αφανισθεί και θα κυριαρχήσει στον κόσμο το Χαλιφάτο. Γι’ αυτό σκοτώνουν αδιακρίτως όσο μπορούν περισσότερους ανθρώπους, νέους εργαζόμενους, μουσουλμάνους,  κάθε φύλου, ηλικιωμένους και μή, όπως έγινε στο BATACLAN,  στο Παρίσι.

Σκοπός τους να τρομοκρατήσουν πλήρως τον «εχθρό» και να κινητοποιήσουν τους συμπαθούντες. Διότι υπάρχουν και αυτοί(!) Είναι η μεγάλη τους εφεδρεία. Στις μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν ως αποδοκιμασία στη «σφαγή» των δημοσιογράφων του Charlie Hebdo, που υπήρξε και αντίλογος. Αυτός που προβλήθηκε. Αυτοί που έλεγαν «je ne souis pas Charlie (δεν είμαι Σαρλί)», γιατί π.χ. διαφωνούσαν με τα σκίτσα του προφήτη κ.λ.π. Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και αυτοί δεν είναι μόνον μουσουλμάνοι, αλλά και άλλων θρησκευμάτων.

Υπάρχει στην κοινωνία και στην Επιστήμη μία λογική παραδοχή.

Ότι «τη βία δεν την γεννά η θρησκεία, αλλά η φτώχεια».

Αλλά εδώ δεν πρόκειται περί αυτού. Γιατί οι τρομοκράτες – τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θεωρούν ότι ο θάνατος του άπιστου (και αυτοθυσιάζονται γι’ αυτόν) αποτελεί την προϋπόθεση της δικής τους ευτυχίας, έστω και μετά θάνατον. Το αγαθό στο οποίο προσβλέπουν δεν έχει πλέον υλική αιτία, τη φτώχεια.

Μέσα στην πορεία αυτή της Κοινωνίας και του Πολιτισμού μας φαντάζει μεγάλη αφέλεια να μην συνειδητοποιήσουμε ότι η πολυπολιτισμική κοινωνία είνα μία ουτοπική σύλληψη που δεν οδηγεί σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς και ειρηνική συμβίωση. Οι αντιλήψεις αυτές έχουν ήδη απαξιωθεί από τις εξελίξεις στο Παρίσι και στην Ευρώπη ολόκληρη.

                                                 ΓΙΑΝΚΟΣ

Γρανάζια εξόντωσης των αντιπάλων

Ενώ εγώ ο ίδιος δεν έχω ποτέ υποβάλει μήνυση, έχω υποστεί βομβαρδισμό διώξεων σχετικών με τη συμμετοχή μου σε διοικητικά όργανα, ιδιαίτερα όταν αυτά είχαν κάποια σχέση με το Δημόσιο. Έτσι, με την πείρα του πελάτη πιστεύω ότι νομιμοποιούμαι να σχολιάσω τη λειτουργία της ποινικής δικαιοσύνης στον τόπο μας.

Επειδή το θέμα είναι μεγάλο θα περιοριστώ σε μία μόνο πτυχή του – τη χρησιμοποίηση της ποινικής δικαιοσύνης για την εξόντωση αντιπάλων-  που όμως αναδεικνύει πολλές από τις παθογένειες του τρόπου που λειτουργεί η ποινική δικαιοσύνη στην Ελλάδα.

 Η υποκατάσταση της δολοφονίας από «αποκαλύψεις» σαν μέσο εξουδετέρωσης πολιτικών, ή άλλου είδους εμποδίων, έχει στη χώρα μας γίνει επιστήμη, ιδίως μετά την ψήφιση του νόμου περί απιστίας – ενδόξου πατρότητος.

Η μέθοδος είναι παλιά, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει τελειοποιηθεί και δουλεύει κάπως έτσι:

Κατασκευάζεται κατηγορία εναντίον του στόχου. Έχει σημασία η κατηγορία να είναι ευλογοφανής, νομικά καλοδουλεμένη και πιασάρικη για την κοινή γνώμη. Αν χρειαστεί στρατολογούνται μάρτυρες.

Η κατηγορία εκτοξεύεται κατά του στόχου, συνήθως με δόσεις – διαδοχικές αποκαλύψεις ώστε το ενδιαφέρον να κλιμακωθεί. Γίνεται ανώνυμα ή από άτομα πίσω από τα οποία κρύβονται οι πραγματικοί υποκινητές.

Απαραίτητη είναι η συνεργασία εφημερίδων και ΜΜΕ, εύκολη και σχετικά φτηνή. Επειδή ο συκοφαντημένος στόχος είναι επώνυμος, η Δικαιοσύνη κινείται αυτεπάγγελτα, ιδίως εάν ο στόχος κατέχει δημόσια θέση.

Ακολουθεί προανάκριση από σχετικά χαμηλόβαθμο δικαστικό. Αυτός ή αυτή, λόγω του θορύβου που έχει γίνει, παραπέμπει την υπόθεση διαπιστώνοντας ότι «υπάρχουν ενδείξεις ενοχής». Θέλει να απαλλαγεί από την ευθύνη, ή να μην εναντιωθεί στην «εικαζόμενη» πρόθεση εκείνων που κατευθύνουν την κατηγορία, ή φοβάται, ή απλώς βαριέται να μελετήσει τον φάκελο. Αυτή είναι η κρισιμότερη φάση της διαδικασίας.

Οι υποκινητές, που συχνά έχουν τον τρόπο να γνωρίζουν την απόφαση πριν από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, φροντίζουν να της δοθεί μεγάλη δημοσιότητα και για τον πολύ κόσμο παγιώνεται η πεποίθηση πως ο στόχος είναι ένοχος. Το τεκμήριο της αθωότητας έχει πάει περίπατο.

Ο στόχος έχει τώρα μπλέξει στα γρανάζια με βέβαιη προοπτική ότι θα συνεχίσει να ταλαιπωρείται και διώκεται επί χρόνια. Έχετε ίσως ακούσει τη φράση «κόλλησέ του μια ομηρία να τον κάνεις να τρέχει». Τίθεται στον στόχο το δίλημμα εάν θα έπρεπε να παραμείνει στη θέση του μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Στη φάση αυτή, όταν πρόκειται για δημόσια θέση, οι πολιτικοί του προϊστάμενοι έχουν συνήθως γίνει άφαντοι.

Εάν αφήσει τη θέση του(ο συκοφαντούμενος), οι αντίπαλοί του έχουν πετύχει τον σκοπό τους. Σε κάθε περίπτωση, και αν δεν το κάνει, είναι τραυματίας και λεία σε κάθε είδους επιθέσεις και πιέσεις  και από πλευρές που δεν είχαν σχέση με την αρχική δίωξη.

Στη διοίκηση, εάν προσπαθήσει κάποιος να κάνει σωστά τη δουλειά του μοιραία θα δυσαρεστήσει κάποιους, θα συγκρουσθεί με συμφέροντα και θα κάνει εχθρούς που θα τον παραμονεύουν. Η ποινική δικαιοσύνη, ο τρόπος που ασκείται, συχνά γίνεται όπλο στα χέρια αυτών των εχθρών και άθελά της –στις περισσότερες περιπτώσεις– συνένοχος σε άδικες πράξεις και ενέργειες που υποβιβάζουν το επίπεδο της δημόσιας ζωής.

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα ομιλίας του Παναγή Βουρλούμη από την εφημερίδα

« ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»  25/10/2015.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Είδαμε το ξέσπασμα του Μεϊμαράκη στην εφορευτική επιτροπή της Ν.Δ. Ακούσαμε από όλα τα κανάλια την αρνητική προβολή που πέτυχε αυτό το ξέσπασμα. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή αιτιολογία αυτής της συμπεριφοράς.

Δεν γνωρίζουμε σε ποιο ακρότατο σημείο έφερε τον συνήθως ψύχραιμο Μεϊμαράκη η συμπεριφορά και ίσως απόκρυφη και υποβολιμαία στάση της.

Προβλημάτισε πάντως τον Νεοδημοκράτη που ακόμη στέκεται ακλόνητος και πιστός στο κόμμα και αναρωτήθηκε γιατί η Ν.Δ. σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, βρήκε τον χρόνο να αναδείξει διαλυτικές τάσεις. Είναι τόσο δύσκολο να βρούνε με την συζήτηση την χρυσή τομή; Όλοι οι Αρχηγοί, Αρχηγίσκοι και υποψήφιοι Αρχηγοί, υποτιμούν την νοημοσύνη μας και μας θεωρούν αγελαίους, άκριτους, δεδομένους και γενικά ζώα; Χρειάζεται νοητική ικανότητα Αϊνστάιν για να σταματήσουν να παίζουν παιχνίδια σε βάρος μας; Γιατί αρέσει η βρωμιά, η ίντριγκα και η πιστότητα στην ιδιοτέλεια και στη φωνή του κυρίου μου;

Φτάνει πια. Αν δεν θέλουν την αγνότητα, την σιγουριά, την πείσμονα επιμονή του άδολου 30% του Ελληνικού Λαού στην φιλελεύθερη  ιδεολογία, ας έχουν το θάρρος να μας αφήσουν ήσυχους. Δεν αντέχουμε άλλο. Κουραστήκαμε, υποφέραμε αρρωστήσαμε. Θέλουμε πολιτικούς με κύρος, με λεβεντιά, με ανθρωπιά και θαρραλέους. Όχι με τάσεις εμπλοκής σε συμφέροντα, όχι υποκριτές όχι δουλοπρεπείς, όχι εξαρτώμενους. Ελεύθερους ανυπότακτους, ευσεβείς και τίμιους θέλουμε.

                                                                                                             Χ. Κ.