Η Ευτέλεια του συστήματος

1.     Σκέψεις για Φιντέλ Κάστρο

Υπήρξε ένας οραματιστής επαναστάτης, μορφωμένος για την εποχή του και ταλαντούχος πολιτικός, όπως απεδείχθη. Όχι, όμως για τη χώρα του και το Λαό του. Μόνον για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Ο ρομαντικός οίστρος της ελευθερίας, μαζί με τον Τσε Γκεβάρα, τον οποίον απομάκρυνε εγκαίρως, έσβησε σύντομα με την πάροδο του χρόνου. Ξεκίνησε ελευθερωτής από την ελεεινή δικτατορία του Μπατίστα. Εκαλλιέργησε για τον εαυτό του το φωτοστέφανο του οραματιστή επαναστάτη, που τα έβαλε με τις συμμορίες που καταδυναστεύουν την Κούβα  και υπεσχέθη Δημοκρατία και Ελευθερία. Αλλά ουδέποτε έκανε εκλογές και ουδέποτε ο Λαός της Κούβας απέκτησε τις ελευθερίες του. Το: Ελευθερία, Ευημερία, Δημοκρατία, που υπεσχέθη, επέπρωτο να γίνουν ένα σκελετωμένο φάντασμα, που τον ακολούθησε στο θάνατό του αγκιστρωμένο στην εξουσία πενήντα πέντε και πλέον χρόνια.

Οι δικτατορικές προθέσεις του Κάστρο δεν άργησαν να εκδηλωθούν και αυτό δεν είναι προς ψόγον, διότι δείχνει ευθύτητα και εντιμότητα προθέσεων.

Ο άνθρωπος στο Σύνταγμά του ορίζει απ’ την αρχή ότι οι Κουβανοί «οδηγούνται από τις πολιτικοκοινωνικές ιδέες των Μάρξ, Ενγκελς και Λένιν».

Έτσι στο καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο Φιντέλ (ο κομαντάτε του Τσίπρα) προβλέπεται ότι:

-        «το Κουμμουνιστικό Κόμμα της Κούβας είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους».

-        «Η καλλιτεχνική έκφραση είναι ελεύθερη, εφ’ όσον το περιεχόμενό της δεν είναι αντίθετο στην Επανάσταση».

-        Το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και η ελευθεροτυπία «πρέπει να συμμμορφώνονται με τους σκοπούς της σοσιαλιστικής κοινωνίας».

-        «Ο τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, αποτελούν αποκλειστική ιδιοκτησία του κράτους».

-        «Καμμία από τις ελευθερίες που δίνονται στους πολίτες δεν μπορεί να εξασκηθεί εναντίον του Σοσιαλιστικού Κράτους και της απόφασης του Κουβανικού Λαού να χτίσει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της αρχής τιμωρείται».

(Βασ. Σταματίου «Ανατομία μιας δικτατορίας, Αthens Voice, 28-11-2016, όπου ο αρθρογράφος εντοπίζει τους θεσμούς και τους νόμους του Κάστρο).

Σήμερα κάποιοι δήθεν δημοκράτες, ανήκοντες στη δημοκρατία του «περίπου», ψέγουν όσους αναφέρουν με το πραγματικό όνομά του δικτάτορα τον Κάστρο, ως δήθεν τιθέμενοι στη λάθος  πλευρά της Ιστορίας (Παπαδημούλης)

Όπως κάποιοι άλλοι κορδακιζόμενοι τους μορφωμένους (Ζουράρις) αποκαλούν από ραδιοφώνου ως.....μαλάκες όσους αποκαλούν ως δικτάτορα τον Κάστρο και ότι δήθεν εφάρμοσε «ένα σύστημα άμεσης Δημοκρατίας», όπου «απαγορεύεται η κατοχή κάθε είδους μικροφώνων, η πρόσβαση σε δορυφορική τηλεόραση» και η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν επιτρεπόταν από το σπίτι(!!!). Όπως φαίνεται κάνοντας τον παραπάνω χαρακτηρισμό ο εν λόγω κύριος, έβλεπε τον εαυτό του στον καθρέπτη. Διότι δεν μπορεί να μην γνωρίζει ότι η διακυβέρνηση Κάστρο έγινε με διώξεις, φυλακίσεις αντιφρονούντων και ομοφυλοφίλων, με εγκατάσταση καθεστώτος τυραννίας, που ανάγκασε 78.000 Κουβανούς να πνιγούν  προσπαθώντας να δραπετεύσουν προς τη Φλόριδα. Ούτε επιτρέπεται να αγνοείται ότι εγκαθίδρυσε ένα νεποτικό Κράτος, χωρίς καμμία δημοκρατική δομή, με τη δική του νομενκλατούρα, χωρίς να εκμεταλλευτεί τα χαρισματικά του προσόντα, με διάδοχο μετά 50 χρόνια τον αδελφό του και πίσω το Λαό του ερείπια οικονομικά και ηθικά κουρέλια, όπου η μόνη ανάπτυξη της χώρας είχε εναποτεθεί ουσιαστικά στο σεξοτουρισμό.

Ο Φιντέλ Κάστρο θα κριθεί πολύ αυστηρά από την Ιστορία. Αυτός και η οικογένειά του ζούσε μέσα στη χλιδή και ο Λαός του επένετο. Ούτε είχε εξιδανικευμένες προθέσεις, διότι με την κατάρρευση του Σοβιετικού συστήματος θα έπρεπε να κάνει τη δέουσα στροφή, για τις δεξιότητές του ήταν πολύ απλή, αλλά συνέχισε πιο στυγνή δικτατορία. Η θέλξη της εξουσίας τον είχε κατακυριεύσει. Στο τέλος, αλλά πολύ αργά, άφησε τον αδελφό του Ραούλ να κάνει εκείνο που έπρεπε αυτός να προλάβει. Και ο ρομαντικός επαναστάτης άφησε την τελευταία του πνοή τυλιγμένος στα κουρέλια της αποτυχίας του.

Ο κόσμος γύρω μας είναι φανερό ότι έχει αλλάξει, μόνον οι δικοί μας Αριστεροί υπνώτουν την νήδυμον ευτελίζοντες και κάθε ευγενές όραμα της ιδεολογίας τους.

2.     Σκέψεις για Κύπρο

Από της ημέρας που διεκόπησαν οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού, βάλθηκαν όλες οι σειρήνες της μειοδοσίας να πείσουν τους Έλληνες ότι άλλη μία ευκαιρία χάθηκε για τη λύση του Κυπριακού και ότι γι’ αυτό φταίμε εμείς εδώ στην Ελλάδα και μία μάλιστα εφημερίδα με ευρείας εκτάσεως ρεπορτάζ ανέλυε πως τούτο οφείλεται, δηλαδή η αποτυχία κατ’ αυτούς, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Πρ. Παυλύπουλο, στον Υπουργό Εξωτερικών κ. Νικ. Κοτζιά και σε ομάδα εντοπίων που δεν ενθυμούμαι.

Ως υπεύθυνος πολίτης, προσπάθησα από πολλές πηγές να πληροφορηθώ ποιο ήταν εκείνο το κρίσιμο στοιχείο ή όποιο άλλο συνετέλεσε στην αποτυχία των συνομιλιών. Και τούτο για να δικαιολογήσω τον ορυμαγδό μεγάλου  μέρους του Τύπου για τη φερόμενη αποτυχία. Διότι ανεφέρετο ότι προσετίθετο και αυτή στην αλυσίδα άλλων χαμένων ευκαιριών. Τις άλλες πολλές χαμένες προφανώς μας τις έκρυψαν, δεν μας τις κοινοποίησαν προς γνώση μας. Μία γνωρίζω που αναλύθηκε στον Κυπριακό Λαό. Και αυτή ήταν το σχέδιο Ανάν, που απερρίφθη από το Λαό μετά πολλών επαίνων, για τους όρους που περιείχε και τις δυσμενείς προοπτικές του. Έτσι έκρινε ο Λαός της Κύπρου και εψήφισε ΟΧΙ το 2004. Και μου κάνει εντύπωση και έχω την περιέργεια για να μου πουν, πως συνετέλεσε στην αποτυχία και ο κ. Ν. Ανασταδιάδης, που: το 2004 ήταν με το «ΝΑΙ», ο οποίος τώρα ήτο ο εκπρόσωπος της Κύπρου στις συνομιλίες ως Πρόεδρος αυτής. Διότι δια να συνταχθεί με το σημερινό ΟΧΙ των συνομιλιών, ο χθεσινός θιασώτης του ΝΑΙ, σημαίνει ότι οι όροι που ετέθησαν και οι προϋποθέσεις λύσεως ήσαν χειρότερες της εποχής του ΝΑΙ.

Αλλά πέραν τούτου. Ας μας πουν τι έδωσαν οι Τούρκοι. Κατέστη αδύνατον να πληροφορηθώ. Τι παραχωρήσεις έκαναν στο εδαφικό και ποίες προτάσεις. Γιατί τέτοια συσκότιση; Η μυστική αυτή διπλωματία κρατάει χρόνια, χωρίς αποτέλεσμα. Ας τη βγάλουν επί τέλους στο φως. Δεν πρέπει να φοβούνται το Λαό.

Έπειτα, τι είπαν οι Τούρκοι για την αποχώρηση του κατοχικού στρατού; Ποία πρόοδος εσημειώθη, αν εσημειώθη; Περί ποίων μεριμνούν και τυρβάζουν οι συνομιλούντες, εάν δεν έχουν καταλήξει σε τέτοια βασικά θέματα των διαπραγματεύσεων;

Ποία πρόοδος υπήρξε, εάν υπήρξε στα ζητήματα των εγγυήσεων, στους εποίκους και σχετικά με το ουσιώδες περιεχόμενο των συνομιλιών;

Με αναπάντητα τα ερωτήματα αυτά, κόπτονται πολλοί αθηναϊκοί και όχι μόνον, κονδυλοφόροι, να θέλουν να λήξουν τις συνομιλίες αδιαφορούντες για τα οφέλη της Ελληνικής πλευράς. Αυτή είναι η αλήθεια. Φοβούνται μήπως εμείς θεωρηθούμε υπεύθυνοι της αποτυχίας. Προς ποίους; Δεν το λένε ευθέως. Είναι, όμως, φανερό.

Από την ενασχόλησή μου με την περίπτωση, απεκόμισα την εδραία πεποίθηση, ότι όλοι αυτοί οι κύριοι που κάθε φορά ομιλούν για πρόοδο των συνομιλιών, εννοούν τις προτάσεις υποχώρησης που κάνει η Κυπριακή – Ελληνική πλευρά. Οι Τούρκοι δεν κάνουν καμμία ουσιαστική πρόταση ούτε δέχονται προτάσεις της Ελληνικής πλευράς. Τότε δεν έχουμε πρόοδο. Η διακοπή των συνομιλιών χρεώνεται στην....Ελληνική πλευρά.

Η ευτέλεια του συστήματος, μέχρι σημείου εθνικής μειοδοσίας.

   Και περιμένουμε καλύτερες μέρες.

     Τι αφελείς που είμαστε.

                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

     Η ΑΠΑΤΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΥΠΕΡΕΣΟΔΩΝ

Ερωτούν δήθεν αφελώς τα μίσθαρνα όργανα της τηλοψίας:

 «Καλά, δεν αναγνωρίζετε ότι αποτελεί ένα επίτευγμα η υπεραπόδοση των εσόδων, ότι υπερέβησαν τους στόχους;»

        Και στα δευτερόλεπτα της απάντησης - που την θεωρούν εκ των προτέρων θετική - απολαμβάνουν ένα «γεγονός» που φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από αντικειμενικούς κρατικούς φορείς (Γ.Γ.Δ.Ε.).

Πάνω στον καμβά αυτόν ξετυλίγεται ένα απέραντο πεδίο απάτης, που δεν επιτρέπουν την αποκάλυψή του ή έστω την ανάλυσή του οι κυβερνητικοί κολλήγοι ή τα τηλεοπτικά όργανά τους.

Διότι:

αποφεύγουν συστηματικά την ανάλυση της οικονομικής πορείας και ανάπτυξης της Χώρας.

Διότι:

στην «ερμηνεία των υπερεσόδων» και δη των φορολογικών απαραίτητη είναι η εξάρτησή τους από την οικονομική ανάπτυξη της Χώρας. Και αυτή από κανένα στοιχείο που έχει δημοσιεύσει η ΕΛΣΤΑΤ δεν φαίνεται να δικαιολογείται.

        Λέγουν οι κυβερνητικοί στους ανυποψίαστους πολίτες, ότι μέχρι σήμερα τα έσοδα υπερέβησαν τους στόχους.

Διότι:

-        τα καθαρά έσοδα υπερέβησαν τους στόχους.

-        τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού Ιανουαρίου -Σεπτεμβρίου ήταν κατά 514 εκατ. πάνω από το στόχο

-        και τα φορολογικά έσοδα ήταν πάνω από το στόχο 1.067 εκατ.

Αυτά δεν αποτελούν υπεραπόδοση, διαλαλούν κορδακιζόμενοιοι συνήθεις επαγγελματίες του είδους;

        Ας βάλουμε τα πράγματα στην επιστημονική τους θέση:

Η υπεραπόδοση δεν κρίνεται επιφανειακά και ξώπετσα, αλλά κρίνεται από την πορεία και την καταγραφή ορισμένων δεικτών. Μεταξύ αυτών σοβαρούς ρόλους παίζουν η εισπραξιμότητα των εσόδων και η ύπαρξη ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (Γ.Γ.Δ.Ε.) το 9ηνο Ιανουαρίου -Σεπτεμβρίου 2016:

·            το ποσοστό ε ι σ π ρ α ξ ι μ ό τ η τ α ς στο φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων από 66,20% το 2013 έπεσε στο 63,83% το 2015,

·            ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων από 92,80% το 2013 έπεσε στο 81,14% το 2015

·            και ο ΦΠΑ από 90,67% το 2013 έπεσε στο 81,53% το 2015.

Οι δείκτες λοιπόν που υπάρχουν το 2016 δείχνουν ότι η εισπραξιμότητα εξακολουθεί να υποχωρεί.

        Ακόμη, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία της Γ.Γ.Δ.Ε.

 οι  λ η ξ ι π ρ ό θ ε σ μ ε ς  οφειλές στο τέλος Σεπτεμβρίου 2016 ανήλθαν σε 91,5 δισεκατ. και μάλιστα τον Σεπτέμβριο αυξήθηκαν κατά 1,3 δισεκατ. ΕΥΡΩ.

Από τον Ιανουάριο 2015 (νέα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) οι νέες φορολογικές οφειλές αυξήθηκαν μέχρι σήμερα κατά 22, 5 δισεκατ. ΕΥΡΩ, δηλ. κατά 1,13 δις ΕΥΡΩ το μήνα.

          Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών αποτελεί αυτόθροη συνέπεια και της πτώσης της εισπραξιμότητας των εσόδων.

        Ναι θα πει η Κυβέρνηση, αλλά επειδή περιμέναμε, την πτώση της εισπραξιμότητας αυξήσαμε την αύξηση των φόρων (φοροεπιδρομή λέγεται), βάλαμε χαμηλά το όριο του στόχου των εσόδων για να το πιάσουμε και να το υπερβούμε!

        Δηλ. μας λέγει ότι έλαβε μέτρα που ανέρχονται σε 5 δισεκατ. ΕΥΡΩ, το 2016, για να επιτευχθεί ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος των 900 εκατ. ΕΥΡΩ, (με στρογγυλούς αριθμούς).

        Αλλά παραλείπει να μας πει ότι τα πλείστα των μέτρων αυτών του πλεονάσματος προέρχονται από το σκέλος των εσόδων.

        Όμως αυτό δεν αποτελεί επίτευγμα. Διότι τα υπερβολικά αυτά φορολογικά μέτρα καταπλακώνουν την όποια οικονομική δραστηριότητα, συντηρούν την ύφεση του 2016 και θολώνουν, αν δεν αναιρούν τις προοπτικές του 2017. Διότι και πάλι με άνοδο της μη εισπραξιμότητας και περαιτέρω άνοδο των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών δεν επιτρέπει την εμφάνιση προόδου της οικονομίας το 2017.

        Και μιλάμε για τις προοπτικές της εθνικής οικονομίας που δεν παίρνει καλλωπισμούς και ρετουσαρίσματα. Που δεν περιμένει τους «βαρβάρους» με τις επενδύσεις τους και τα λεφτά τους. Εάν και όποτε και με όποιον τρόπο γίνουν.

        Έπειτα, παραβλέπει συνειδητά η Κυβερνητική προπαγάνδα τα άλλα επί μέρους στοιχεία τα οποία κλιμακώνουν δυσμενέστατα τα επίπεδα του βαράθρου στο οποίον οδηγούμεθα.

·            Το μήνα Σεπτέμβριο 2016 μόνον αυξήθηκαν κατά 400.000 οι Έλληνες σ’αυτούς που οφείλουν στην Εφορία.

·                     Σχεδόν 800.000 φορολογούμενοι υπέστησαν αναγκαστικά μέτρα είσπραξης

·                     και 1,6 εκατ. Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν πάνω από τα κεφάλια τους την πτώση της δαμόκλειας σπάθης κατασχέσεων και πλειστηριασμών.  

     Μέσα σε αυτό το κλίμα της κοινωνικής και οικονομικής αποσάθρωσης βλέπει χώρο για πανηγυρισμούς η Κυβέρνηση;

        Εάν συνεχιστεί με το ίδιο μοτίβο η φοροεισπρακτική συναυλία, είναι βέβαιον όχι μόνον ότι θα αυξηθούν κατά πολύ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, αλλά θα μειωθούν και αυτοί που είχαν και πλήρωσαν για να καλυφθεί ο στόχος. Και για να γίνει αυτό οι φορολογούμενοι  τον Σεπτέμβριο έβγαλαν από τις κάρτες τους 423 εκατομ. ΕΥΡΩ  μειώνοντας τις καταθέσεις τους και δεν πλήρωσαν 144 εκατ. ασφαλιστικές εισφορές σε σχέση με τον περυσινό Σεπτέμβριο.

        Και εάν η πληρωμή από τους «έχοντες» κάλυψε την μη πληρωμή από τους μη έχοντες (και αυτό αποτελεί μια ιδιότυπη….σεισάχθεια της πρώτης-δεύτερης φοράς αριστερά, όπως τα τιμήματα των υποψηφίων των τηλεοπτικών σταθμών !!!!), στο νέο προϋπολογισμό είναι απίθανο να συμβεί αυτό.

Η νέα φοροκαταιγίδα δεν προοιωνίζει ευτυχείς καταλήξεις.

        Γι’αυτό λίγη σεμνότητα και πιότερη αυτοκριτική δεν βλάπτουν.

Και οι πολιτικές απάτες έχουν ένα τέλος. Και αυτό δεν είναι καλό...

                                                                                               

                                                 ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

                                                                               

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Στον απόηχο της εκλογής ΤΡΑΜΠ

Ο Κλέων διεδέχθη τον Περικλή μετά το θάνατό του. Αντίθετα με τον πράο, ψύχραιμο και Ολύμπιο Περικλή, αυτός επιχειρηματίας – βυρσοδέψης το επάγγελμα- με θεατρικές κινήσεις, με χειρονομίες και κραυγές φωνητικές για εντυπωσιασμό (πολλές φορές κτυπούσε τα στήθη του και τα τραπέζια με τις γροθιές του) επεκράτησε στο Δήμο της Αθήνας.

Κατεκρίθη, εχλευάσθη, γελοιογραφήθηκε και σατυρίστηκε εμφανιζόμενος ακόμη στους ΙΠΠΗΣ (αυτή είναι η σωστή γραφή του τίτλου του έργου) του Αριστοφάνη να ποτίζει κρασί τον οινόγλυφα Δήμο. Το έργο πήρε το πρώτο βραβείο από τους  Αθηναίους, αλλά αυτά όλα δεν υπήρξαν λόγος για να μην τον εκλέξουν και πάλιν οι ίδιοι Αθηναίοι στο αξίωμα του στρατηγού, που ήταν το πρώτο στη Δημοκρατική Αθήνα.

Ο κ. Τράμπ, κατεκρίθη και καταγγέλθηκε ως αγράμματος, άξεστος, αγενής, σεξιστής, αθυρόστομος, ως «ηλίθιος ημιαπασχολούμενος κλόουν» και σατυρίστηκε από περιοδικά, εφημερίδες διεθνούς κυκλοφορίας και τηλεοράσεις, αλλά οι Αμερικανοί πολίτες τον εξέλεξαν στο πρώτο αξίωμα της χώρας τους, του Προέδρου.

Το ίδιο βέβαια έγινε, τηρουμένων των αναλογιών, το Σεπτέμβριο του 2015 με τον Τσίπρα εδώ.

Επί τέλους που βρίσκεται η Δημοκρατία και που η Δημαγωγία; Που αρχίζει ο ορθός λόγος και που ο παραλογισμός; Πόσον είναι ικανοί οι άνθρωποι να διακρίνουν αυτές τις έννοιες; Τι είναι εκείνο που επηρεάζει την κρίση τους στην αναζήτηση ενός μελλοντικού Μεσσία;

Οι άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να κατανοήσουν πως λειτουργεί ο κόσμος γύρω τους.

Ο πολύς κόσμος αδυνατεί να παρακολουθήσει τον κόσμο όπως εξελίσσεται. Δεν καταλαβαίνει την όλο και πολυπλοκότερη διασύνδεση και δυσκαταληπτότητα των θεμάτων που αναφύονται σχεδόν καθημερινά, που τρομάζει τους πιο πολλούς που δεν διαθέτουν τα εργαλεία (γνώσεις και εμπειρία) να τα ερμηνεύσουν. Είναι φανερό ότι τα φαινόμενα αυτά της πολιτικής άγνοιας και του οικονομικού αναλφαβητισμού αποτελούν τις μεγάλες εστίες παθογένειας των σύγχρονων δημοκρατιών.

Οι ταγοί της πολιτικής στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δηλαδή τα Κόμματα και οι πολιτικοί, που εκπροσωπούν τα Κόμματα, βρίσκονται σε παρακμή και προϊούσα αποσύνθεση. Είναι εκτός του ιδίου συστήματός τους.

Έπειτα, έχουμε μία μη αποκρυπτόμενη δυσπιστία απέναντι στους ειδικούς  και τους διανοούμενους. Ένα κύμα μνησικακίας και φθόνου ορθώνεται απέναντι στις ΕΛΙΤ, ένα κύμα αγανάκτησης και τιμωρητικότητας απλώνεται πάνω στους διαχειριστές της εξουσίας. Μία συνολική απόρριψη του κατεστημένου επικρατεί, με άρνηση σχεδόν όλων των θεσμών (πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών) της φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Αλλά όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και δυσπιστούν μεγάλως προς τα αποτελέσματά της. Βλέπουν καθημερινά τον εκτοπισμό της μεσαίας τάξης στις δυτικές κοινωνίες από τον υφιστάμενο φυσικό οικονομικό, οικιστικό και κοινωνικό χώρο της και βιώνουν το αίσθημα ανασφάλειας και του τρόπου χειροτερεύσεως της μέλλουσας ζωής τους. Θεωρούν ότι πρόκειται περί παγκοσμοιοποιητικού εφιάλτη που θέλει να παραμερίσει τη λογική, την πίστη και την αρετή στις συνειδήσεις των ανθρώπων και να εγκαταστήσει την τυραννία της «πολιτικής ορθότητας».

Ήδη, προς τις κατευθύνσεις αυτές βασικό μοχλό ανάδυσης των στόχων αυτών και αναμόχλευσης των συνειδήσεων αποτελούν τα ΜΜΕ.

 Μας λέει ο Νιλ Ποστμαν (θεωρητικός των media) στο βιβλίο του «Διασκέδαση μέχρι θανάτου. Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος»:

● «Οι αλλαγές που γίνονται στα μέσα επικοινωνίας επιφέρουν αλλαγές στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, μεταβάλλουν την αντιληπτική τους ικανότητα.....

●Κάθε μέσο επικοινωνίας, όπως ακριβώς κάνει και η γλώσσα, δημιουργεί έναν μοναδικό τρόπο ομιλίας, παρέχοντας ένα καινούργιο πεδίο σκέψης, έκφρασης και ευαισθησίας....

●Παρακολουθούμε μόνο αποσπάσματα των γεγονότων που συμβαίνουν σε ολόκληρο τον κόσμο, επειδή στα είδη ενημέρωσης που έχουμε, ταιριάζουν αποσπασματικές συζητήσεις...

●Κάθε λεπτό που περνάει γινόμαστε πιο ανόητοι».

Αυτό που στις τηλεοράσεις φαντάζει ως «αμάχητο» επιχείρημα και πολιτική ή οικονομική «ρητορική», στην ουσία είναι ένα χονδροκομμένο ψέμα, που αναμηρυκάζουν οι μισθοφόροι της αποδόμησης. Οι δημοσκοπήσεις αποδείχτηκε ότι αποτελούν προσθήκη στην πολυπλοκότητα, πέραν των ΜΜΕ και όσο προστίθεται πολυπλοκότητα στο σύστημα, τόσο πιο ακατανόητο γίνεται (για τον πολύ Λαό), αλλά και δομικά πιο ασταθές. Υπάρχουν και πρακτικά παραδείγματα που δεν είναι του παρόντος χώρου.

Η Δημοκρατία θέλει διάβασμα.Θέλει Παιδεία και αρετή. Θέλει ήρεμο νου, σώφρονα λογισμό και «καρδία νήφουσα». Μακριά από τις ακρώρειες των παθών. Θέλει επιστράτευση της βασιλίδος των αρετών, κατά τον Αριστοτέλη. Της μεσότητος μεταξύ των δύο άκρων.

Αυτό δεν σημαίνει απώλεια του ιδεολογικού προσανατολισμού, αλλά θέλει γνώση και εμπέδωση της πραγματικότητας για τη σωστή κριτική επιλογή μας. Και θέλει και πολιτική παιδεία. Όχι Μακιαβελικών ή Κισσιγκερικών αρχών, αλλά καθαρά Ελληνικών.

Ο Ελ. Βενιζέλος έχει πει: «Η πολιτική δεν είναι ηθική, όμως μία καλή πολιτική βασίζεται στην ηθική».

 Φοβούμαι ότι η βασιζόμενη στο ιστορικοϋλιστικό της κρηπίδωμα Παγκοσμιοποίηση δεν θα ευτυχήσει ούτε ως Δημοκρατία, ούτε ως δημαγωγία.

                                          ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Πολιτική ανόητη αφέλεια

Εκκωφαντικός ο θόρυβος των άδειων τενεκέδων. Εκρηκτική η νοσηρή αφέλεια των πολιτικών μας. Σε ευρύ φάσμα πολιτικών τοποθετήσεων. Έχουμε αποδεδειγμένα μία ανίκανη Κυβέρνηση. Κατάντησε ανυπόληπτη στα μάτια του κόσμου. Κι αυτού ακόμη που την είχε εμπιστευθεί. Κι όμως, έρχονται τώρα στη Βουλή να συζητήσουν για Νόμο, που θέλει να ρυθμίσει με όποιον νομίζει τρόπο, τα της λειτουργίας του τηλεοπτικού πεδίου. Μετά την κήρυξη του πρώτου Νόμου, περί τεσσάρων αδειών, πλειοδοτικού διαγωνισμού κ.λ.π., ως αντισυνταγματικού. Και προτού γίνει γνωστό το σκεπτικό της απόφασης του ΣτΕ που κήρυξε το Νόμο ως αντισυνταγματικό και προτού δει κανένας τις περαιτέρω και καθοριστικές του Δικαστηρίου σκέψεις περί της αντισυνταγματικότητος που εξέφρασε.

Η γνώση αυτή είναι απαραίτητη για την περαιτέρω ασφαλή πορεία των πράξεων της Διοίκησης. Τούτο, είναι κοινώς γνωστόν και εις μη νομικούς. Επομένως δεν συντρέχει κανένας λόγος να βιάζεται η Κυβέρνηση να νομοθετήσει (γέφυρα λέγει) πριν από τη γνώση του σκεπτικού.

Από το γεγονός και μόνον αυτό καθίσταται ύποπτη. Όπως ύποπτη ήταν όταν έσπευσε να νομοθετήσει και να διενεργήσει το διαγωνισμό των τηλεοπτικών καναλιών, χωρίς να αναμένει την έκδοση της αποφάσεως του ΣτΕ. Για τους μη αφελείς, ασφαλώς κάτι ήξερε. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Τι μπορεί να ξέρει η Κυβέρνηση περί του σκεπτικού της απόφασης και σπεύδει να το προλάβει; Αυτό βέβαια δεν το ξέρουμε εμείς. Δεν είναι ορθό και δημοκρατικό να το μάθουμε και εμείς; Ύστερα ας νομοθετήσει. Δεν της παίρνει κανείς το προνόμιο. Ούτε χάθηκε ο κόσμος αν περιμένει ακόμη ένα μήνα. Περίμενε ενάμισυ χρόνο και πλέον για να «βάλει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο», όπως η ίδια έλεγε.

Εκείνο που ενοχλεί αφάνταστα, γιατί προσβάλει τον πολίτη και τη νοημοσύνη του, είναι ο τρόπος που παρουσιάζει την δήθεν αναγκαιότητα της νομοθετικής αυτής παρέμβασης. Κοινός ο τόπος και απερινόητος ο λόγος. Το δημόσιο συμφέρον που δεν μπορεί να περιμένει τα εκατομμύρια που πρέπει να πάνε στις κοινωνικές δομές, που δεν προβλέπονται στον προϋπολογισμό του Κράτους και δεν έχουν τη συναίνεση της Τρόϊκας, αφού οποιαδήποτε τέτοια έσοδα, βάσει του Τρίτου Μνημονίου που υπέγραψε η ίδια Κυβέρνηση, πηγαίνουν μόνον στον κορβανά Ευρώπης – δανειστών.

Αλλά το σπουδαίο του πράγματος είναι και η γενομένη σκηνοθεσία. Εδώ επιστρατεύεται η «σοβαρότητα». Του ύφους και του θεσμού. Ο Πρόεδρος της Βουλής κάνει «εναλλακτικές» προτάσεις για τη σύσταση του ΕΣΡ. Δεν περιμένει κι αυτός ένα μήνα να διαβάσουμε το σκεπτικό της απόφασης. Είναι φανερό ότι κάτι θέλουνε να προκαταλάβουνε. Και φταίνε αυτοί που είναι υποψιασμένοι για τις δολιότητες της Κυβέρνησης.

Εδώ χρειάζεται και λίγο μυαλό. Η ψευτοσοβαρότητα περισσεύει. Γιατί μπορεί να παριστάνεις το σοβαρό, αλλά δεν μπορείς να προσποιείσαι τον έξυπνο. Έρχεται η ώρα που απογυμνώνεσαι. Αυτές είναι μέθοδοι των απανταχού «δήθεν». Δεν υπάρχει περιεχόμενο. Και για να θυμηθούμε τον δεικτικό Όσκαρ Ουάϊλντ, ο οποίος συνήθιζε να λέγει ότι: η σοβαρότητα είναι το καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων.

Εδώ είναι φανερό, ότι η βολονταριστική Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι αμετανόητη και στο τηλεοπτικό παιγνίδι της. Η Νεοκομμουνιστική τακτική δεν της είναι άγνωστη. Κάνει δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω. Έχασε τα δύο βήματα από το ΣτΕ, κοιτάζει να κερδίσει το ένα. Υπολόγιζε να ελέγχει δύο τηλεοπτικούς σταθμούς, τώρα θα συμβιβαστεί στον έναν. Αλλά τον έναν τουλάχιστον τον θέλει. Δεν την ενδιαφέρουν οι Νόμοι, οι δικαστικές αποφάσεις, τι λέει η Κοινή Γνώμη.

Αυτό το παιγνίδι οι ελάσσοντες Αντιπολιτεύσεις δεν το ξέρουν ή καμώνονται πως το ξεπερνούν. Ανεπίτρεπτη αφέλεια. Τίποτε δεν γίνεται στην πολιτική εάν δεν έχει ένα στόχο. Όποιος δεν το καταλαβαίνει δεν είναι πολιτικός.

 Η σύσταση του ΕΣΡ δεν είναι στόχος. Είναι μέσον βάσει του οποίου θα φθάσει η Κυβέρνηση στο στόχο της. Στόχος της είναι ο πραγματικός και ουσιαστικός έλεγχος των ΜΜΕ. Όχι μόνον ο επηρεασμός του, όπως ίσως εγένετο μέχρι τώρα. Θέλει να είναι το αφεντικό. Θέλει αυτή να ελέγχει, να εκβιάζει και να μην εκβιάζεται. Θέλει τη σιγουριά του δικού της μέσου και όχι τη διαμεσολάβηση χάριν ενός δανείου ή μιας διαφήμισης. Δεν θέλει εύνοια, θέλει ουσιαστικά ιδιοκτησία.

Έχει καθεστωτική αντίληψη  η σημερινή Κυβέρνηση. Γι΄αυτό επεμβαίνει στη Δικαιοσύνη, επεμβαίνει στη Διοίκηση, επεμβαίνει όπου ασκείται η εξουσία.

Νοιώθει, παρ’ όλες τις μεγαλόστομες φανφάρες της ότι έχασε κάθε πολιτικό και ηθικό έρεισμα στην πολιτική της. Και μάλιστα στο δικό της χώρο. Τις μεγάλες αντιφάσεις και τα μεγάλα ψεύδη είναι γνωστά. Επαναλαμβάνονται τακτικά τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα.

Εν τούτοις τα μικρότερα πονάνε πολύ περισσότερο τα ευφάνταστα μέλη της Κυβερνητικής παράταξης:

• Δεν μπορούν να χωνέψουν τη μεγαλόστομη διακήρυξη Τσίπρα  ότι «κανένα σπίτι δεν θα πέσει σε χέρια Τραπεζίτη». Σήμερα τα σπίτια προσφέρονται στα funs.

• Ο σύντροφος Παππάς και άλλοι σύντροφοι έχουν γράψει λαύρα κείμενα που εξήγγειλαν το τέλος των παρελάσεων γιατί δήθεν οι παρελάσεις αποτελούν φασιστικό κατάλοιπο. Σήμερα οι παρελάσεις παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, σε ευρύτητα και βάθος και μάλιστα η Κυβέρνηση εβράβευσε και αυτόν τον δημοσιογράφο που τις μεταδίδει.

• Δεν ξεχνούν ποτέ ότι ο Ευρωβουλευτής συν. Παπαδημούλης κατήγγειλε αυτούς που υπεστήριζαν ότι η Κυβέρνηση της Αριστεράς θα συνεργαζόταν με τον Καμμένο. Σήμερα ο εν λόγω σύντροφος βρίσκεται αγκαλιά με τον Καμμένο και συνεχίζει.

• Δεν είναι πολύς ο καιρός που η συν. Σβίγκου (Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ) υπέγραφε μανιφέστα αντιφασιστικού πάθους κατά του Βυρ. Πολύδωρα και σήμερα ο Πολύδωρας έγινε σύμβολο της αντιφασιστικής μάχης κατά της διαπλοκής.

−    Δεν υπάρχει καλοπιστία ούτε αξιοπιστία σε τούτη την Κυβέρνηση. Γι’ αυτό δεν χωρεί ούτε δικαιολογείται πολιτική αφέλεια έναντι της προσέλευσης με μορφή προβάτων των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ. Ύπουλοι και δόλιοι είναι. Δεν έχουν κανένα λόγο.

−    Δεν συγχωρείται η πολιτική αφέλεια. Στην προκειμένη περίπτωση είναι εγκληματική. Και δεν νοείται να εκφέρεται από ιστορικές παρατάξεις. Όποιες και αν είναι. Γιατί θα οδηγηθούν με βεβαιότητα στον αφανισμό.

−    Καιρός για σκέψη και αποφάσεις.

                     ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Αποτελεί τραγική ειρωνεία η αφύπνιση του Εθνικού αισθήματος των Ελλήνων να προκαλείται από τον Ερντογάν.

Οι δουλοπρεπείς και κομπλεξικές Ελληνικές ηγεσίες, όχι μόνον δεν διδάσκουν την Ιστορία μας στα παιδιά μας, αλλά κολοβώνουν και διαστρέφουν και τη γλώσσα μας.

 Δεν προβάλουν καμία αξίωση έναντι των προκλητικώνενεργειών και εκδηλουμένων προθέσεων του Τούρκων, αλλά και δεν διαμαρτύρονται δεόντως, έστω και διπλωματικά, στις ιταμές καθημερινές προκλήσεις τους.

Και τώρα δεν απαντούν με τρόπο Ελληνικό στις δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπε ότι η Τουρκία, αναγκαστικά σέβεται τα καθορισθέντα από τη συμφωνία της Λωζάνης σύνορα, αλλά τα πραγματικά σύνορά της, είναι εκείνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και «κανένας δεν μπορεί να μας απαγορεύσει τα σύνορα της καρδιάς μας».

Αλλά περί ποίων τέτοιων συνόρων ομιλεί ο κ. Ερντογάν;

      Μήπως πρόκειται περί αυτών που οι Σουλτάνοι κατέκτησαν βίαια με πολέμους εναντίον άλλων λαών, σφαγές αίμα, γενοκτονίες και γενιτσαρισμό;

Μήπως εκείνα που κατέκτησαν με δουλεμπορία, ανδρών και γυναικών, με καταβολή λύτρων και χαρατσιών;

Το Οθωμανικό Κράτος μέχρι και το σημερινό Τουρκικό, δεν έχει να επιδείξει ούτε ένα  μνημείο Πολιτισμού. Και  μάλιστα σ’ αυτές τις χώρες που υπονοεί ως «δικές» του, ως «σύνορα της καρδιάς του».

 Μόνον καταστροφές έχει να επιδείξει, λεηλασίες, εξανδραποδισμούς, δουλοπάζαρα, δολοφονίες, προσβολές κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και όχι μόνον στα Σουλτανικά χρόνια. Αλλά και πρόσφατα από την Επανάσταση των Νεότουρκων, με τις γενοκτονίες των Ποντίων και Αρμενίων, τις σφαγές και λεηλασίες των Ελλήνων στη Σμύρνη το 1922 έως τις σφαγές, ατιμώσεις και κάθε είδους προσβολές και κλοπές των περιουσιών των Ελλήνων στη Σμύρνη και στην Πόλη το 1955 έως τις τελευταίες σφαγές και εξανδραποδισμούς στην Κύπρο.

Ο κ. Ερντογάν έχει πρόβλημα. Όχι μόνον πολιτικό. Πρέπει να εξετάσει τα σύνορα της καρδιάς τους, διότι κινδυνεύουν από ανακοπή. Διότι πρέπει να αντιληφθεί ότι όλη η παγκόσμια κοινή γνώμη και οι πλείστες των Κυβερνήσεων του κόσμου ξύπνησαν από το λήθαργο στον οποίον ευρίσκονται. Βέβαια, ο Νεο-Ιμπεριαλιστής Ερντογάν με τα όσα λέγει,  αφυπνίζει τους κοιμισμένους στην μακαριότητα και αφέλειά τους Λαούς.

Έπειτα, τι ήταν εκείνο περί των προσωπικοτήτων που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε πόλεις, που δεν ανήκουν στη σημερινή Τουρκία; Έχει δικαίωμα, λέει, η Τουρκία να προσβλέπει σ’ αυτές ως σύνορα της καρδιάς της και όχι μόνον.

 Αυτό που είπε είναι το πρώτο βήμα. Είναι γνωστό.

Το δεύτερο βήμα η Τουρκία, σύμφωνα με τη σουλτανική διπλωματία, θα το κάνει σε 20-30 χρόνια. Δεν βιάζεται. Και δεν πρόκειται να πολεμήσει. Το επιχειρεί, άλλως τε, εκ του ασφαλούς. Σε κανένα παγκόσμιο πόλεμο δεν πολέμησε. Την ενδιέφερε, όμως, εκ των υστέρων η μοιρασιά. Το  ίδιο επιχειρεί και σήμερα.

Όμως, εδώ, ανοίγει τα σύνορα της δικής μας καρδιάς. Που είναι πολύ μεγαλύτερα και πολύ παλαιότερα από τα σύνορα της καρδιάς του Ερντογάν:

● Έχει ξεχάσει ο Ερντογάν ότι «η καρδιά» του χτυπά πάνω στα παλιά εδάφη της Ελληνικής Μικρασίας, στον Πολιτισμό των Ελλήνων της Ιωνίας, στο πνεύμα των Ελλήνων που με εργαλείο τη μοναδική στον κόσμο γλώσσα τους εδημιουργήσαν και ανέπτυξαν τη φιλοσοφική σκέψη, έναν καινούργιο τρόπο ζωής και υπηρέτησαν με θαυμαστό ζήλο την Τέχνη.

●Τα σύνορα της δικής μας καρδιάς δεν μπορούν να αγνοήσουν το Ελληνικό αποτύπωμα της Τροίας, της Περγάμου, της Εφέσου και των άλλων πόλεων της Ιωνίας από τους Τρωικούς πολέμους, έως την επαίσχυντη συμφωνία της Λωζάνης, η οποία ανέτρεψε τη συμφωνία των Σερβών, που και αυτήν ξεχνάει ο Τούρκος ιμπεριαλιστής.

● ● Γιατί οι χτύποι των συνόρων της καρδιάς μας δεν έπαυσαν να χτυπούν συνέχεια και με την εποποΐα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κατά την Ελληνιστική περίοδο των επιγόνων αυτού (τέλος 4^ου αιώνα π.χ. έως τον 5^ο αιώνα μ.χ.). Γράφει ο A.S. BOGOMOLOV (ιστορία Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας – Ελλάδα και Ρώμη):

«Ο Εξελληνισμός μεγάλων περιοχών της περιοχής της Μεσογείου, της Εγγύς Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής.....οδήγησε στη σύνθεση Ελληνικών και ανατολικών στοιχείων και παρήγαγε έναν καινούργιο πολιτισμό, βασισμένο στην Ελληνική Γλώσσα, πολιτισμό που χαρακτηρίζεται από έναν μοναδικό συνδυασμό τρόπων ζωής, φιλοσοφικής σκέψης και τέχνης». Οι Έλληνες άφησαν παντού πολιτισμό και εδίδαξαν ανώτερους τρόπους ζωής.

Και όταν οι Ελληνικές Πατρίδες κατακτήθησαν από τους Ρωμαίους και πάλιν «Η πολιτική κυριαρχία της Ρώμης πάνω στον Ελληνικό κόσμο συνδυάστηκε κατά περίεργο τρόπο με την επικράτηση του Ελληνικού πολιτισμού μέσα στη Ρώμη» (ως άνω BOGOMOLOV, για να μην επικαλεσθώ εκατοντάδες Έλληνες επιστήμονες).

● ●Έπειτα ήλθε η Βυζαντική Χιλιετία (του ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους) που μετατράπηκε τελικά σε Ελληνική Διοίκηση και Ελληνικό Κράτος και με επίσημη γλώσσα αυτού την Ελληνική.

Οι Τούρκοι ήλθαν από τη Μογγολία με τη λήξη της χιλιετίας και ως κατακτητές, βάρβαροι την όψη και το φρόνημα, σφαγιαστές και δολοφόνοι και δεν άφησαν κανένα μνημείο πολιτισμού όρθιο, αλλά ούτε εκείνοι εδημιούργησαν κανένα άλλο δικό τους. Έσπειραν παντού το θάνατο, διέσπειραν τη βαρβαρότητα, κατελήστεψαν τη Βασιλεύουσα Πόλη και ελάχιστα μνημεία Πολιτισμού διεσώθησαν, όπως η Αγια – Σοφιά.

Αυτοί οι άθαφτοι και άκλαυτοι νεκροί είναι δυνατόν είναι δυνατόν να σβηστούν από την αιώνια μνήμη των Ελλήνων και να κλειστούν έξω από τα σύνορα της καρδιάς μας; Μας θυμίζει πολύ εύστοχα ο Γ. Αθάνας: «Κανείς δεν θα μας βγάλει κι απ’ τα εδάφη, που τα κρατούν πιστά και τιμημένα χωρίς τουφέκια και κανόνια οι τάφοι......αιώνες πολεμούν, νικούν και μένουν οι τάφοι. Και μας κυβερνούν εκείνοι».

Οι σημερινοί Εθνομηδενιστές επιχειρούν να απαλείψουν από τους Έλληνες το καθήκον που έχουνε έναντι της ιστορικής μνήμης. Ευτυχώς που μας ξυπνάει ο Ερντογάν.

Αλλά τι τόλμησε να πει ο αθεόφοβος:

Επικαλέστηκε δικαίωμα της Τουρκίας για τον τόπο γεννήσεως εξόχου ανδρός της (Ατατούρκ). Μας είπε δηλαδή να σηκωθεί να φύγει αμέσως από εκεί που είναι. Διότι εκεί που πατάει η Τουρκία είναι οι γενέτειρες πλέον εξόχων πνευμάτων και προσωπικοτήτων των Ελλήνων όλου του κόσμου.

 Εκεί μπορεί να συνομιλήσει με τα πνεύματα των Ελλήνων όλου του κόσμου. Εκεί μπορεί να συνομιλήσει με τα πνεύματα των Ελλήνων της Ιωνίας και του Πόντου, με το Θαλή το Μιλήσιο, τον Αναξίμανδρο και τον Αναξιμένη της Ιωνικής Σχολής Εφέσου (πόλεμος πάντων πατήρ), τον Αρχέλαο, τον Αναξαγόρα από Κλαζομενές, τον Εκαταίο, τους Αντισθένη και Ηρακλείδη Πόντιο και Διογένη από Σινώπη (Κυνική Σχολή), τον Ξενοφάνη από Κολοφώνα και Παρμενίδη (Ελεατική Σχολή), τον Απολλώνιο από την Πέργαμο, τον Δίωνα τον Προυσσέα, τον Επίκουρο που ίδρυσε τη Σχολή του στη Μικρά Ασία, (32 ετών), τον Χρύσιππο από Σόλους Κιλικίας τον επικεφαλής των Στωικών.

Εκεί μπορεί να αφουγκραστεί τα μηνύματα των δεσποτάδων της Ορθοδοξίας, των Τριών Ιεραρχών, των μαρτύρων ιερωμένων που κρέμασε και καθήμαξε το τουρκικό ταπεραμέντο, όπως το μήνυμα του Ελληνισμού που έρχεται απο χιλιετίες πριν, του τελευταίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: «νυν πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεθα και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Σήμερα ο μονομερής εκσυγχρονισμός του δουλοπρεπεούς Κράτους μας, επιδιώκει με κάθε τρόπο να εκτρέψει τους Έλληνες από τον Οικουμενικό δρόμο των Ελληνικών Ιδεωδών, από την  πίστη τους στην ιστορική πορεία του Έθνους μας, από την ορθοτόμηση του αιώνιου και αναλλοίωτου στους αιώνες Ελληνικού Λόγου.

Έτσι ακριβώς έκαναν και οι σύγχρονοι εξέχοντες πνευματικοί άνδρες Έλληνες που γεννήθηκαν, όμως, στη Μικρά Ασία και εκτιμήθησαν πολλαπλώς για την πνευματική τους παραγωγή, όπως ο Γιώργος Σεφέρης, Σμύρνη (Νόμπελ Λογοτεχνίας), Γιώργος Θεοτοκάς (Κωνσταντινούπολη), Ηλίας Βενελής («Αιολική Γη»), Μανώλης Ανδρόνικος (Κυδωνίες – Αϊβαλί) και άλλοι που δεν έχω τώρα στη μνήμη μου. Χωρίς να παραγνωρίζουμε και την παρουσία και προσφορά του Αριστοτέλη Ωνάση, του παγκοσμίου φήμης επιχειρηματία κ.λ.π., που σε κάθε εκδήλωσή του δεν παρέλειπε να μας πείθει ότι είναι γνήσιος Έλληνας.

Νομίζω ότι είναι καιρός ο καθένας από εμάς, πέρα από το λήθαργο του ξενοκρατουμένου κράτους μας, να ανοίξει τα μάτια της καρδιάς του και να αγκαλιάσει την Πατρίδα μας και να αναλογισθούμε τι έχουμε και τι μας πρέπει.

Και ένα υστερόγραφο, για τους «κοσμοπολίτες» του αμίμητου Γιάννη Τσαρούχη: «Χρειάστηκε να ζήσω πέντε χρόνια στο Παρίσι, για να καταλάβω πως για  να γίνω κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είμαι Έλληνας».

                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η Ολιγαρχία της Αριστεράς σε καθεστωτικό εκτραχηλισμό

Παραλήρημα καθεστωτικής αυθαιρεσίας έχει καταλάβει την πρωτοδεύτερη φορά Κυβερνητική Αριστερά.

Σκοπός τους δεν είναι να οικοδομήσουν.

 Θέλουν να κατεδαφίσουν τα πάντα, για να τα κάνουν δικά τους. Τα Συντάγματα, οι Νόμοι, οι Βουλές έχουν γίνει- στα μυαλά τους- για να επιτύχουν την ίδρυση του δικού τους καθεστώτος.

Ας μη ξεγελιόμαστε. Η Αριστερά αυτή, στη φάση που βρίσκεται, θεωρεί ότι αποτελεί το πρώτο στάδιο εγκαθίδρυσης του καθεστώτος της.

Δεν έχει αποκρύψει τις προθέσεις της. Οι πολιτικά αφελείς αστοί δεν τις βλέπουν ή δεν τις αξιολογούν σωστά. Οι ιδεοληπτικές πλατφόρμες  τους δεν αντέχουν το δημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης. Οι περί δημοκρατίας αναφορές τους είναι προσποιητές. Αυτοί δεν πιστεύουν σε τέτοιες διαδικασίες. Πιστεύουν στο δικό τους Κράτος. Και ρίχνουν θεμέλια για τη οικοδόμησή του.

Μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις της αποκαλυπτικής πορείας τους αποτελούν οι παρακάτω αναφορές. Με όλη τη συναίσθηση της ευθύνης που πρέπει  να διακατέχει ιδιαίτερα σήμερα τους Έλληνες πολίτες. Διότι διάχυτο είναι το δηλητήριο που διαχέεται σε όλα τα επίπεδα της κυβερνητικής δραστηριότητας και οδηγεί με βεβαιότητα στη διακήρυξη των Εθνομηδενιστικών ιδεολογιών τους. Αλλά περί αυτού άλλη φορά.

Τώρα, η προβολή των βολονταριστικών προθέσεων της κυβερνητικής Αριστεράς: 

● Ιούλιος 2015 – Ζήτησε από Πούτιν κόψιμο εθνικού νομίσματος. Προ δημοψηφίσματος. Επιβεβαιώνεται ο Βαρουφάκης. Το είχαν στα σχέδιά τους. Άλλο αν ήταν ανέφικτο. Σημασία έχει τι ήθελαν. Επιπόλαια, ανόητα, αυθαίρετα. Αυτό ήθελαν. Βολονταρισμός, η ασθένεια της πρώτης φοράς Αριστερά.

       Θα επανέλθουμε στο αναξιόπιστο μέρος που απευθύνθηκε και τον εξέθεσε στον Ολάντ και στην Ευρώπη.

● Δημοψήφισμα  2015

        Υποστήριξε το ΟΧΙ σε όλη την περίοδο προ ψηφοφορίας. Ο Λαός ψήφισε ΟΧΙ. Οι συνθήκες δεν του βγήκανε. Τότε κατάλαβε ότι ήταν ανέφικτο, καθ’ όσον καταστροφικό το ΟΧΙ. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα θελήσεως. Προτίμησε την εσχάτη ώρα το ΝΑΙ.

       Δεν υπήρχε πρόβλημα, ούτε πολιτικό, ούτε ηθικό.  Έτσι το θέλησε, για τους δικούς του λόγους. Όχι για την πατρίδα. Για τον εαυτό τους. Δεν υπήρχε ανάγκη εξήγησης. Αυτό θέλησε και τόκανε.

● Τροποποίηση του Νόμου περί τηλεοπτικών αδειών με νομοθετική παράβαση τη 12^η νυκτερινή στη Βουλή σε άλλο νόμο.

      Μείωση των 90 ημερών κλεισίματος των μη αδειοδοτούμενωνς λοιπών σταθμών σε 5 μέρες. Γιατί, η καθυστέρηση έκδοσης  δικαστικών αποφάσεων που περιμένει ο Λαός από τη Δικαιοσύνη δεν τους ενδιαφέρει.

      Αυτοί θέλουν γρήγορα και τώρα το κλείσιμο των σταθμών. Στη θέλησή τους δεν νοείται ύπαρξη εμποδίου.

      Άλλο αν ανεστάλη η προσθήκη στο νομοσχέδιο την τελευταία στιγμή πάλι από δική τους θέληση (Βούτσης).     

● Τηλεοπτικό πεδίο:

     Θέλει να κλείσει ή περιορίσει τους Τηλεοπτικούς σταθμούς, με σκοπό να τους κάνει «δικούς του» ή να τους ελέγχει για το τι λένε γι’ αυτόν.

      Βρίσκει ένα βολικό Ινστιτούτο της Ιταλίας (Φλωρεντία), του αποτυπώνει σ’ ένα κείμενο αντιεπιστημονικό τη βούλησή του και προτείνει 4 τηλεοπτικούς σταθμούς.

     Ότι και να λέει το Σύνταγμα, ότι και να λένε οι Νόμοι για το ΕΣΡ, ότι και να λέει ο Επιστημονικός κόσμος, εμείς θέλουμε το τηλεοπτικό πεδίο δικό μας.

     Το τί μέθοδο θα χρησιμοποιήσουμε είναι θέμα «δικό μας». Από εκεί και πέρα όλοι γνωρίζουμε την τραγελαφική διαδικασία και τις ιταμές προκλήσεις ακόμη και προς τη Δικαιοσύνη, για προεξόφληση των αποφάσεών της.

     Γιατί όλα αυτά; Γιατί έτσι το θέλουμε. Ο βολονταρισμός σε όλη την έκτασή του. Δεν υπάρχει πολιτικό σχέδιο. Μόνον η θέλησή μας.

● Εκκλησία και Κράτος, έχουν δεσμούς από ιδρύσεως Νεότερου Κράτους, από Απελευθέρωση 1821!

Πάντοτε οι διαφορές τους, σε κάθε επίπεδο επιλύονται με εκατέρωθεν διαβουλεύσεις και συνεννοήσεις. Η βίαιη επιβολή της απόφασης του ενός έναντι του άλλου μέρους δεν υπήρξε ποτέ. Πάντοτε η συνδιαλλαγή.

      Σήμερα, μονομερώς η Κυβέρνηση του βολονταρισμού, επειδή έτσι το θέλει και κρίνει μονομερώς, ουσιαστικά καταργεί το μάθημα των θρησκευτικών από τα σχολεία της Χώρας και το αντικαθιστά με μαθήματα αμφιλεγόμενης θρησκειολογίας, Κανέναν δεν ρώτησαν, καμία Εκκλησία δεν συμβουλεύτηκαν, που έχουν υποχρέωση από το Σύνταγμα της Χώρας (αυτοί περιορίστηκαν στην πλατεία Συντάγματος). Δεν έχουν ανάγκη, γιατί έτσι το θέλουν αυτοί! Δεν υπάρχει λαϊκό αίσθημα μπροστά στη θέλησή τους.

● Επέμβαση στη Δικαιοσύνη

       Θέλει να γίνει δική της. Να την ελέγχει. Να δυναμώνει την εξουσία του με αυτήν. Γι’ αυτό δεν του αρκεί ότι διορίζει κατά το δοκούν «ημετέρους» στην ηγεσία της δικαιοσύνης, ότι τους εξοπλίζει, παρά παν έθος και δεοντολογία, με πειθαρχικές εξουσίες που ανήκουν σε συλλογικά δικαστικά όργανα, αλλά τους προτείνει και αισχρή οικονομική συναλλαγή. Τους προσφέρει αύξηση αποδοχών ξεχωριστή από τους άλλους δημόσιους λειτουργούς. Και κάτι ακόμη χειρότερο: Τους αναγγέλει παράταση κατά τρία χρόνια του χρόνου της θητείας τους, παρά τη ρητή απαγόρευση του Συντάγματος δι’ευνόητους λόγους.

      Δεν τους ενδιαφέρει τι λέγει το Σύνταγμα και οι θεσμοί. Εκείνο που τους κατευθύνει είναι η βούλησή τους. Προ αυτής δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. Όλοι είναι υποχρέωμοι να υποκύψουν. Και αυτό το θεωρούν ως πολύ φυσιολογικό. Γιατί αυτό θέλουν εκείνοι.

     Οι λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ και των συν αυτώ, δεν πιστεύουν σε κανένα φιλελεύθερο Κράτος. Σε κανένα Κράτος που τηρεί τους θεσμούς, που έχει ανεπηρέαστη και ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αυτοί θεωρούν το Κράτος ως μέσον πραγμάτωσης των νεφελωδών ιδεοληψιών τους και ευκαρία πολιτικής τους εδραίωσης. Μιας εδραίωσης όμως, που δεν θα έχει γυρισμό όταν γίνει.

     Η σημερινή ενοχική και ανεκτική στάση μας θυμίζει τη μαρξιστική επωδό: οι αστοί θα μας δώσουν το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε.

 Είναι καιρός οι Έλληνες Δημοκράτες και πατριώτες να αφυπνισθούν.  

*Αποδομούν σταθερά τα θεμέλια της Πατρίδας και του Έθνους.

* Καταφέρονται κατά της διαφθοράς γιατί δεν είναι δική τους. Αυτοί θέλουν τη δική τους διαφθορά. Που έχει ήδη αρχίσει.

                        Είναι καιρός να αφυπνισθούμε τώρα.

                                                                ΓΙΑΝ.ΚΟΣ