Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το έλλειμμα του πολιτικού λόγου περιλαμβάνει και την απουσία του ιδεολογικού μανδύα αυτού. Απουσιάζει η κριτική του ιδεολογικού περιεχομένου της Αριστεράς, που ευνουχίστηκε σε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Έτσι επέπλευσαν μύθοι και ψεύδη, κενές μεγαλοστομίες και αποτροπιαστικές ιδεοληψίες.

Και, όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Παραφούσκωσε η αριστερά και επόμενο ήταν να έχει την τύχη της φούσκας. Χαροπαλεύει, αλλά βγάζει άναρθρες κραυγές παραλογισμού και ανορθολογισμού. Παραμένει στην ομηρία της «πολιτικής ορθότητας». Ό,τι παράγουν οι λεφτάδες της Αριστεράς, αυτό είναι το σωστό.

Αλλά πλέον τα πράγματα δεν πάνε άλλο. Έχουν το δικό τους πείσμα τα πραγματικά γεγονότα. Ανάγκη να πάρουμε με σταθερότητα και με ψύχραιμο βηματισμό την ιδεολογική στράτα.

Από την αρχή, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Αριστερά δεν πιστεύει στην έννοια του Έθνους. Αυτή επιδιώκει την ύπαρξη Κράτους, που να διοικείται από εγκαθέτους της Αριστεράς, όσο πιο μεγάλο γίνεται, που θα επιβιώνει με τα κόπια αυτών που δημιουργούν και με δανεικά.

Αλλά τα χρήματα των άλλων τελειώνουν και μένουν τα δανεικά.               Εκεί τελειώνει και ο σοσιαλισμός της Αριστεράς.

Αυτή όμως είναι η επιδίωξη της Αριστεράς:

 Όταν το Κράτος χρεωκοπήσει από τα χρέη, οι πολίτες όλο και πέφτουν σε πιο χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, φτωχοποιούνται σε μια ελεεινή «σεισάχθεια», αλλά για την Αριστερά αποτελούν τους «ταξικούς ψηφοφόρους της». Αυτή πλέον τους υπόσχεται κοινωνικά επιδόματα και προσλήψεις στο Δημόσιο. Αυτά, όμως, δεν βγαίνουν μόνον με δανεικά, που πρέπει να πληρώνονται με δόσεις στους δανειστές. Προκύπτει η αναπόδραστη ανάγκη πιο μεγάλης και πιο καθολικής φορολογίας στο Λαό. Όταν κατακτήσουν όλες τις εξουσίες στο Κράτος (Νομοθετική-Εκτελεστική και Δικαστική) δεν θα φοβούνται το Λαό. Θα αποτελούν την «νέα» εξουσία. Έτσι πορεύεται η Αριστερά, με όλες τις αντιφάσεις της.

Έτσι, όταν οι Έλληνες αναφέρονται στο Έθνος, στο «όμαιμον», το ομόγλωσσον και το ομότροπον» του Ηροδότου, αυτοί όχι μόνον το λοιδορούν, αλλά και το αντιμάχονται.

 Αλλά δεν έχουν ούτε τα πνευματικά εφόδια, ούτε το θάρρος να αντιταχθούν ευθέως. Ενεργούν, όπως σε όλες τις δράσεις τους, ύπουλα, υπόγεια, εμμέσως, δια της τεθλασμένης.

Έτσι υποβάθμισαν τη γλώσσα μας με διάφορες παρεμβάσεις, ιδίως νομοθετικές, κατάργησαν τα Αρχαία Ελληνικά από τα σχολεία, όταν τα διδάσκουν στην Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία κ.λ.π., απαξίωσαν την παιδεία μας και τη διδαχή στα παιδιά του Ελληνικού τρόπου σκέψεως και ζωής, εισήγαγαν εκπαιδευτικό σύστημα (δομή της Αριστεράς) που δεν παράγει Έλληνες της προγονικής σκέψης, δράσης και πολιτισμού, αλλά απλά τροφούς Πανεπιστημιακών Σχολών.

Δεν θέλησαν να καταλάβουν ότι οι αρχές και αξίες του Ελληνικού πνεύματος παραμένουν αειθαλείς και αναλλοίωτες στους αιώνες, υποκλίνονται προ αυτών οι σοφοί του κόσμου, και ο λεγόμενος εκσυγχρονισμός δεν κερδίζεται με τη μίμηση του «καινούργιου» που οι άλλοι παράγουν, αλλά με την άρρηκτη σύνδεσή του με οργανικά γεννήματα της ντόπιας παραγωγής και των δεδομένων της καθημερινότητας.

Οι ατυχείς μιμήσεις του δυτικού πρωτοτύπου, χωρίς να διέρχονται από τον σωλήνα της κοινής εμπειρίας, δεν απηχούν πρότυπα του Ελληνικού χώρου και του Ελληνικού πνεύματος.

Αλλά θα συνεχίσουμε.                                                       

                                                                                                                               

ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΤΙΜΗ, ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ

Πρόκειται για το θέαμα της κας Θάνου. Πρωτόγνωρο και πρωτοφανές για έναν ανώτατο θεσμικό παράγοντα.

Μια Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, μια Πρωθυπουργός, δέχθηκε την υπαλληλική θέση του Διευθυντού του Νομικού Γραφείου της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού!

Είναι από τα ανείπωτα, τα ανομολόγητα των καιρών μας. Κατάπτωση των θεσμών, αλγεινή μείωση της ηθικής της προσωπικότητας.

Ποιος θα πιστέψει ότι η θέση αυτή είχε μοναχική αυθεντία τις νομικές γνώσεις της κ. Θάνου; Κανένας.

Ποιος  θα πιστέψει ότι η επιλογή της κ. Θάνου, ως προέδρου του Αρείου Πάγου, εκτός σειράς επετηρίδας, ήταν αξιοκρατική και όχι ευνοιοκρατική;

Ποιος θα πιστέψει ότι η συσσώρευση όλων των πειθαρχικών υποθέσεων υπό την ευθύνη της ως προέδρου, για πρώτη φορά, δεν ήταν σκόπιμη και εκτός της καθιερωμένης τάξης;

                    Δεν είναι κρυφό στους νομικούς κύκλους ότι η κ. Θάνου δεν ήταν κορυφαία δικαστικώς και ανεδείχθη δια της συνδικαλιστικής της δράσεως, εκπροσωπούσα τον αριστερό χώρο.

Ποιος θα πιστέψει ότι η προσπάθεια της κ. Θάνου να παρατείνει τη θητεία της ως Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αντισυνταγματικώς, άλλα τρία χρόνια, υπαγορεύετο από  τον έρωτά της προς την δικαιοσύνη;

Ποιος δεν θα πιστέψει ότι η δοθείσα υπαλληλική θέση, και μάλιστα άνευ ανταλλάγματος, δεν είναι το αντίτιμο της πιστής πορείας της όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Και καλά η Κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Αποτελεί  κοινή συνείδηση και έχει ομολογηθεί από τους αξιωματούχους αυτής και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε, ότι η Κυβέρνηση αυτή θέλει όλες τις εξουσίες στα χέρια της. Δεν καταλαβαίνει από διάκριση των εξουσιών. Δεν θέλει μόνον τη Νομοθετική και Εκτελεστική εξουσία. Θέλει και τη Δικαστική Εξουσία.

Έτσι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ο βολονταρισμός  της σε όλο του το μεγαλείο. Όλοι το ξέρουμε αυτό.

Η κα Θάνου δεν το έχει αντιληφθεί;

Δεν έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ηθικής απαξίωσής της;

 Τι θα απαντήσει στον κ. Παπαθεοδώρου της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης»  που της λέει ξεκάθαρα ότι «Σήμερα αποδεικνύεται ότι η θεσμική και αντισυνταγματική εκτροπή που επιχειρήθηκε στο χώρο της Δικαιοσύνης, είχε εντολέα και εκτελεστικό όργανο»; Αυτήν καταδεικνύει.  

Διότι δικαίως δίδει το δικαίωμα και στον κ. Στ. Θεοδωράκη να χαρακτηρίζει «ντροπή για τη Δημοκρατία μας, αυτή την επιλογή».

Αλλά γνωρίζουμε την ασέβεια της Κυβέρνησης προς τους θεσμούς και τους ανθρώπους τους. Ελάχιστα τους ενδιαφέρει η ύπαρξή τους. Αρκεί να κάνει τη δουλειά της.

Γι’ αυτό και σημασία ιδιαίτερη δεν έχει το σημαίνον (Θάνου) του πράγματος. Σημασία έχει το σημαινόμενο.

Σ’ αυτό στοχεύει η Κυβέρνηση. Να δείξει ότι βρίσκεται πάνω και κοντά στη Δικαστική εξουσία. Και η κ. Θάνου ασφαλώς το γνωρίζει και δέχθηκε να παίξει αυτό το παιχνίδι.

Το αντάλλαγμα θα έρθει με μια έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο ή στο Επικρατείας.

Αλλά η τιμή, τιμή δεν έχει και χαρά σ’ τον που την έχει.

                                                                                    ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

H αντιπολίτευση στόχευσε αυτή τη φορά επιτυχώς. Πέραν αυτού τα δημοσιονομικά προβλήματα. Είναι τα προβλήματα ουσίας της δημοκρατίας. Το σπουδαιότερο του καιρού μας είναι η Αριστερή Τρομοκρατία, που ανέδειξε πρόσφατα στο δημόσιο λόγο ο Κυρ. Μητσοτάκης.

Η Αριστερά οφείλει, τώρα που το παίζει εξουσία, διότι δεν γνωρίζει να κυβερνά, να δώσει εξηγήσεις για τη θέση της έναντι της τρομοκρατίας, που ήταν γι’αυτήν από συμπαθής έως ανεκτή. Θυμόμαστε όλοι τις μάχες που έδιδε ο ΣΥΡΙΖΑ ως Συνασπισμός για τη δημοσίευση και διάδοση του περιεχομένου των προκηρύξεων των τρομοκρατών. Μετά πάθους.

Δεν είδαμε, όμως, σήμερα κανένα πάθος στην αποκήρυξη της απόπειρας δολοφονίας του τέως πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου, ούτε στην αποκήρυξη της ανατίναξης αυτοκινήτων δικαστών ή αποστολής σφαιρών και δολοφονικών φακέλων σε Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Γνωρίζει η Αριστερά ότι η τρομοκρατική βία προήλθε και προέρχεται από εξωκοινοβουλευτικούς τρομοκράτες της παράταξής της. Την δράση της ανέχθηκε και ανέχεται γιατί η ιδεοληπτική τους προσαρμογή είναι στη βάση της «συνέχειας του εμφυλίου με άλλα μέσα».

Απαξιούν τις σφαίρες του Κουφοντίνα και εστιάζουν στο μαχαίρι του Ρουπακιά.Τους ενοχλεί το κυνηγητό σε μετανάστες και αλλοδαπούς, αλλά δεν τους ενοχλούν οι σφαίρες που θέλουν να επιβάλουν ή διαμορφώσουν τη «νέα» εξουσία.

Γι’ αυτά και για πολλά άλλα πρέπει και οφείλει να δώσει εξηγήσεις η Αριστερά και δη του Τσίπρα.

Με ποια αξιακά κριτήρια η τρομοκρατία των Εξαρχείων κ.λ.π. γίνεται ανεκτή και ουσιαστικά προστατεύεται με έκδηλους έμμεσους και σαφείς τρόπους και δεν γίνεται δεκτή η πρωτοβουλία των αστυνομικών να διαδηλώσουν την παρουσία τους και δη ειρηνικά, σ’ένα χώρο προστατευμένο για τους τρομοκράτες;

Η Αριστερά είναι υποχρεωμένη να δώσει εξηγήσεις.

 Ο Λαός αρχίζει και   καταλαβαίνει                                                                                                                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

H ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ

Με το θάρρος που μου δίνουν οι παλιές μου σπουδές και τα επιμελή διαβάσματά μου στην παρακολούθηση της εξέλιξης της οικονομικής πορείας της χώρας, θα επιχειρήσω να δω το μέλλον του τόπου μας.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα των Κυβερνητικών χειρισμών, δεν δικαιολογούνται από την εγκληματική επιλογή προηγούμενων κυβερνήσεων του αδικαιολόγητου επιστημονικά υπερδανεισμού της Χώρας.

Έχουμε ακούσει ότι ΟΛΟΙ αναφέρονται στην ανάπτυξη της Χώρας. Δεν εξηγούν όμως, επαρκώς τι εννοεί ο καθένας ανάπτυξη.

Γιατί η προσέλευση δέκα επενδυτών με 200 εκατ. Ο καθένας δεν προσφέρει ανάπτυξη. Δεν μας βγάζουν από τα μνημόνια, δεν μας μειώνουν το χρέος, ούτε μας μειώνουν ουσιαστικά τα τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% ΑΕΠ για πέντε χρόνια και 2% ΑΕΠ για άλλα σαράντα χρόνια), που μας επέβαλαν οι συνεταίροι μας της Ευρώπης.

Γι’αυτό, όταν μιλούμε για ΑΝΑΠΤΥΞΗ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν εννοούμε, και δεν πρέπει να εννοούμε, τη δυνατότητα της πληρωμής των δόσεων του χρέους, που με τα παραπάνω πρωτογενή πλεονάσματα είναι σχεδόν ΑΔΥΝΑΤΗ, αλλά βασικά εννοούμε την επανεκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας και την περαιτέρω επιβίωσή της. 

Διότι τέτοια ανάπτυξη δεν θα έλθει ποτέ με τα ανωτέρω δημοσιονομικά μεγέθη που και εμείς αποδεχθήκαμε, τη στιγμή ακριβώς που οι συνεταίροι μας Ευρωπαίοι γνωρίζουν ότι καμμία Χώρα της Ευρωζώνης κατά μέσο όρο δεν πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα άνω του 1%, παρότι είχαν μεγέθη ΑΕΠ στο 2,7%.

Είναι φανερό ότι οι δικές μας δεσμεύσεις θα εγκλωβίσουν τη χώρα σε ανάπηρη «ανάπτυξη» παρατεταμένης διαρκείας, όσον και τα προβλεπόμενα χρόνια της οικονομικής επιτροπείας.

Με κυρίαρχο στοιχείο την υπερφορολόγηση, που δεν αφήνει ικμάδα οικονομικής ευρωστίας, όπως ακριβώς έγινε τώρα με το υψηλό πλεόνασμα, το οποίον, όμως, δεν επέφερε καμμία αύξηση του ΑΕΠ, ώστε να υπολογίζεται, έστω σταδιακά και ανεπαίσθητα, η μείωση του χρέους για κάθε δόση, θα βρισκόμαστε σε σταθερή στασιμότητα.

Ούτε η κυβέρνησή μας, ούτε οι Ευρωπαίοι συνεταίρι μας δεν αντιμετώπισαν, ούτε συνεισέφεραν κάποια λύση στο μέγα πρόβλημα της Ελληνικής πραγματικότητας που είναι η ύφεση και το χρέος.

Αλλά και το ΔΝΤ δεν βλέπω να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην υπόθεσή μας, αφού ούτε χρηματοδοτεί, ούτε μειώνει τους τόκους του που είναι τετραπλάσιοι εκείνων του ESM. Εν τούτοις επέβαλε την πρόσφατη δέσμη μέτρων εις βάρος μας, χωρίς να δώσει ως συνεισφορά ούτε ένα ευρώ.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Τεχνολογία που πουλάει και η οποία μέχρι σήμερα απέτυχε μετά θορύβου, είναι το άλλοθι των συνεταίρων  μας, οι οποίοι θα επιθυμούσαν για πολιτικούς λόγους, να μην υπαγορεύουν αυτοί τα επιβληθέντα μέτρα, αλλά αυτά να έρχονται από το μακρινό ΔΝΤ.

Και μια πρόβλεψη. Επειδή οι Ευρωπαίοι όλα αυτά τα γνωρίζουν, τα δέχονται, αλλά άρχισαν οι πολλοί να μην τα αποδέχονται. Ήδη έχουν σχηματίσει την αντίληψη ότι το ΔΝΤ δεν προσφέρει στην Ευρωζώνη.

Γι’αυτό, μετά τις Γερμανικές εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου 2017 θα αρχίσει η μετεξέλιση του ESM, σε Ευρωπαικό Νομισματικό Ταμείο, δικαιολογώντας έτσι την οριστική αποχώρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ) από την Ελλάδα.

Η εξασφάλιση του μέλλοντός μας δεν είναι, λοιπόν, η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά η πραγματική εκκίνηση της οικονομίας.

Στόχος μας, πρέπει να είναι με κάθε τρόπο η αύξηση του Ακαθάριστου Εθνικού Προιόντος (ΑΕΠ).

 Όσο πιο πολύ αυξάνει το ΑΕΠ τόσο μειώνεται αισθητά ως ποσοστό το χρέος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παύσουμε την επιδίωξη της μειώσεως του χρέους, με κάθε μορφή εργαλείου.

Εδώ χρειάζεται ένα νέο μείγμα πολιτικής. Εκείνο που θα βάλει ανυποχώρητους και ρεαλιστικούς στόχους. Θα βασίζεται και θα επιδιώκει τις επενδύσεις και δη στρατηγικών στόχων. Εν τούτοις δεν θα αποκλείσει και την κρατική μηχανή να επιλέγει επι μέρους στόχους τοπικής ανάπτυξης ή κοινωνικής προστασίας. Μπορεί το τελευταίο να μυρίζει λίγο Κευνσιανισμό, αλλά είναι εφικτό και απαραίτητο, σε μια χώρα που αρχίζει από το μηδέν. Οπωσδήποτε δεν φέρει προσκόμματα στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στη φιλελεύθερη οικονομία. Προέχει ο ρεαλισμός και ο τόπος μας.

Προτεραιότητα του νέου μείγματος, είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος και ένα ποσοστό αυτού, που θα προσδιορισθεί σε συμφωνία με τους δανειστές, να πηγαίνει κατευθείαν στην εξόφληση του χρέους.

Το υπόλοιπο ποσοστό του πλεονάσματος να πηγαίνει σε επενδύσεις που θα στηρίζουν και θα ενισχύουν την παραγωγή με την ευρεία της έννοια, ώστε να αναθερμανθεί η εσωτερική αγορά και να βελτιωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης.

Μόνον έτσι θα επέλθει με αργά αλλά σταθερά βήματα η αύξηση του ΑΕΠ, θα αρχίσει να μειώνεται το ποσοστό του χρέους και θα επιτευχθεί η επανεκίνηση της οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να επιδιωχθεί η μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών που, σαν αβίαστη συνέπεια, θα έχουν αύξηση της ρευστότητας στην αγορά και την αύξηση της απασχόλησης.

Αυτοί οι στόχοι με τη μείωση ή ελάφρυνση του χρέους, σε παραδεκτά επίπεδα και τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού, διότι δανεισμός από το ΕSΜ θα συνεχιστεί με μικρότερα ποσά και σε αραιότερα διαστήματα (η χώρα δεν αντιμετωπίζειμεγάλες πληρωμές τοκοχρεολυσίων ως το τέλος του έτους) θα επαναφέρουν τη Χώρασε σταθερή ανάπτυξη.

Περιττό να σημειώσω ότι: για την επίτευξη της επιβίωσης της οικονομίας μας απαραίτητη είναι η σοβαρή, αταλάντευτη και απηλλαγμένη από αντιφατικές αποφάσεις Διοίκησης της Χώρας, που θα εκφράζει με απόλυτο τρόπο την πολιτική της βούληση, για να επέλθουν τα ποθητά αποτελέσματα της Ανάπτυξης της Οικονομίας ή της πατρίδας μας.

                                                                                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΕ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ

Μετά την καταλλαγή του κουρνιαχτού της προπαγάνδας, μπορούμε νηφάλια με κριτική αυτοσυγκράτηση να προβούμε σε ψύχραιμες διαπιστώσεις. Για το τέλος της διαπραγμάτευσης, για το αποτέλεσμα, για το μέλλον.

Το αφήγημα της κυβέρνησης περί συμφωνίας, που οδηγεί στην έξοδο από την κρίση και στην ανάπτυξη προφανώς χρεοκόπησε.

●Εξ όνυχος του  λέοντα. Ο κ. Πρωθυπουργός ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να μην λάβει  ελάφρυνση του χρέους, απο την Ε.Ε.

Εν τούτοις ψήφισε τα μέτρα που του υπαγόρευσαν στο Eurogroup το Μάιο του 1017  (22 Μαΐου), χωρίς μετατροπή του χρέους, όπως και εκείνα του Μαρτίου-Απριλίου 2017.

●Να μην ξεχνάμε ότι στις 16 Απριλίου 2017 διαβεβαίωνε σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1, ότι «τα μέτρα δεν θα εφαρμοστούν εάν δεν λυθεί το ζήτημα του χρέους».

Οι αναφορές του ανακοινωθέντος του Eurogroup για το χρέος δεν αφορούν σε μόνιμες ελαφρύνσεις, αλλά μόνο σε γνωστές διευκολύνσεις στο χρόνο πληρωμής, πρακτική που συνηθίζεται για όλα τα κράτη από τον ΕSM (ευρωπαϊκό μηχανισμό  σταθερότητας).

 Για τις λεγόμενες ελαφρύνσεις δεν υπήρξε καμία δέσμευση για την υλοποίησή τους, αλλά αντίθετα, απορρίφθηκε αίτημα της κυβέρνησης να απαλειφθεί πλήρως η φράση « εάν χρειασθεί (if needed) και εις αντικατάσταση αυτής ετέθη η φράση «στο βαθμό που θα χρειασθεί» και εφ’ όσον η Ελλάδα ολοκληρώσει επιτυχώς το πρόγραμμα.

 Έτσι αποδεχθήκαμε την διατύπωση των Ευρωπαίων που αφήνει ανοιχτό το θέμα πώς θα αποφασισθεί η ελάφρυνση αυτή. Έπειτα το αίτημα της κυβέρνησης για δυνατότητα παράτασης των δανείων «έως 15 έτη» απορρίφθηκε επίσης και παρέμεινε η διατύπωση «από 0 έως 15 έτη», που δημιουργεί ευλόγως την υπόνοια ότι η προβλεπόμενη παράταση μπορεί να είναι «μηδέν -0». Απευκταίο αλλά δυνατό.

Εν τω μεταξύ η κ Λαγκάρντ δηλώνει στο Eurogroup την 22 Μαΐου ότι: το χρέος ΔΕΝ είναι βιώσιμο.

Στον απόηχο αυτής της δήλωσης είναι φανερό ότι  δεν μπορούμε να προσδοκούμε πρόσβαση στις αγορές, παρά τη γενική και αόριστη δήλωση του ανακοινωθέντος του Eurogroup περί στήριξης αυτού στην απόκτηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών.

 Όπως δεν μπορούμε να προσδοκούμε και δεν έγινε η ένταξη της χώρας μας στην ποσοτική χαλάρωση της Ευρωπαϊκής ΚεντρικήςΤράπεζας (ΕΚΤ), που όλοι αναμέναμε για την επίτευξη ρευστότητας στο τραπεζικό μας σύστημα. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτή δεν θα γίνει, εκτός αν εκτοξευθεί από το ΔΝΤ άλλη μελέτη περί βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Η φερόμενη διαπραγμάτευση δέχθηκε την παραμονή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα χωρίς να διαθέσει χρήματα, με μόνη την αόριστη πρόβλεψη για πιθανό δάνειο 1,8 δις ευρώ « εάν συμφωνηθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, γεγονός που μπορεί να μην γίνει ποτέ.

Αυτή η δημιουργική ασάφεια μας οδήγησε τελικά στο συμπληρωματικό μνημόνιο 5,5 δις ευρώ για το 2019-2020.

Οι αναφορές σε ενταξιακά προγράμματα και μέτρα περιορίζονται μόνο στην πρόβλεψη δημιουργίας Αναπτυξιακής Τράπεζας.

Είναι προφανές ότι οι Ευρωπαίοι προβάλλουν μια τέτοια ανάπτυξη, για να αποφύγουν την περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους. Περαιτέρω, η αναφορά για πρωτογενή πλεονάσματα παρέμεινε στο 2% του ΑΕΠ και παραπάνω ετησίως από το 2023-2060,ενώ απέρριψαν οι Ευρωπαίοι τη διατύπωση της κυβέρνησης έως 2%, του ΑΕΠ.

 Έτσι, όμως η κυβέρνηση μας οδήγησε σε διεθνή επιτροπεία ως το 2060. Ίσως αυτό δεν το αντελήφθησαν πολλοί.

 Όπως και το προηγούμενο, ότι έχει δεσμεύσει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, όπως έκανε η Αγγλία όταν κατακτούσε το Χονγκ- Κογκ με συμβάσεις για 99 χρόνια.

Οι συγκρίσεις είναι αυτόθροες  και οδηγούν σε ασφαλείς συνειρμούς. Η πραγματικότητα αυτή μας επιβεβαιώνει τη φράση όλο δηλητήριο του Σόιμπλε αλλά και των ανταποκριτών από τις Βρυξέλες ότι οι δανειστές και η Αθήνα είχαν συμφωνήσει σε όλα από τις 22 Μαΐου και η παράταση της τυπικής συμφωνίας δόθηκε για επικοινωνιακούς λόγους, ιδιαίτερα στο εσωτερικό του κυβερνόντος κόμματος.

Διότι οι αγαθοί, ευκολόπιστοι, αλλά και ιδεοληπτικοί Συριζαίοι:

●δεν ξεχνούν από πού ξεκίνησαν και που κατάντησαν την αριστερή ιδεολογία. ●Δεν ξεχνούν το σκίσιμο των μνημονίων. ●δεν ξεχνούν ότι η μείωση του αφορολόγητου και το κουτσούρεμα των συντάξεων, έγινε για τον «υπέρτατο στόχο της μείωσης του χρέους», που δεν έγινε. ●Δεν ξεχνούν ότι η Χώρα έμεινε δυόμιση χρόνια στην ύφεση, κινδύνευσε να γυρίσει στη δραχμή και μάλιστα εντελώς απροετοίμαστα, έφυγαν για το εξωτερικό πάνω από 60 δις ευρώ καταθέσεις, που θα έδιναν σήμερα ζωή στην εσωτερική οικονομία, ούτε ότι εκείνο το υπερήφανο όχι του δημοψηφίσματος, που μετέτρεπε εν μία νυκτί σε «ΝΑΙ σε ΟΛΑ», δεν ξεχνούν όλα όσα επισημαίνονται παραπάνω και πολλά άλλα που δεν είναι της παρουσίασης αυτής.

Μέσα σε όλα αυτά δεν μπορώ να ξεχάσω τη φράση του Πρωθυπουργού από το διάγγελμα της περασμένης Παρασκευής, «Πράξαμε ορθά που δεν πήραμε ότι μας έδιναν τρεις βδομάδες πριν», παραβλέποντας όχι μόνο ανταποκριτές και Σόιμπλε αλλά και την ίδια την πραγματικότητα.

Δεν μπορώ να τα θεωρήσω από τα συνήθη ψεύδη των πολιτικών. Ευρίσκεται εκτός ορίων και σε διεθνές επίπεδο. Οι εταίροι μας στην Ευρώπη γελούν με τα καμώματα αυτά. Αλλά φοβάμαι ότι δεν είναι καμώματα.

Η μονιμότητα της ψευδολογίας, σε επαναλαμβανόμενους ρυθμούς σε όλα σχεδόν τα θέματα της δημόσιας διοίκησης, ●ενέχουν: ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, ●στοιχεία αυτοκαταστροφής της Χώρας, αδιαφορίας για τους συνοδοιπόρους του, που αυτοί πληρώνουν τα χειρότερα, ενέχουν στοιχεία σύγχυσης,● περιέχουν στοιχεία ασέβειας απέναντι στη λογική και στους κανόνες της.

Δεν ευρισκόμεθα προ ομαλών καταστάσεων. Και  δεν μπορώ να μην θυμηθώ τον Μπόρις Βιάν που έλεγε ότι «η σκέψη εξελίσσεται δια της ανωμαλίας». Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σουρεαλισμό σκέψης. Μου δημιουργείται η έντονη εντύπωση ότι διαβάζω τους μαθητές του Αλφρέ Ζερρύ, που πίστευαν και ήθελαν τον οπαδό τους «να τα ισοπεδώνουν όλα, ο ίδιος να υποδέχεται και να συλλέγει τα πάντα με την ίδια ευχαρίστηση».

Έχω γράψει παλιότερα ότι παίζεται ένα θέατρο του παραλόγου. Ε και! Θα μας πουν οι προπαγανδιστές της κυβέρνησης, τόσο το χειρότερο για το παράλογο. Εμείς θα βρούμε κάποια άλλη διαφυγή. Και το νέο μνημόνιο που θα υπογράψουμε θα το πούμε «δίχτυ ασφαλείας», «πρόγραμμα προληπτικής στήριξης», κ.λ.π.

Αλλά υπάρχουμε και εμείς. Τι πρέπει κατά την κρίση μας να γίνει;      Θα το εκθέσω στο επόμενο σημείωμά μου.

                                                                                         ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΛΛΕΙΜMΑ

Δεν είναι πρωτόφαντο γεγονός.

Όπως δεν είναι πρωτόφαντες και οι αρχές της επιείκειας. Είναι, όμως, εξαιρετικά ενοχλητικό, μετά τα τόσα δεινά που περνά η Πατρίδα μας και την τόσο βαθιά οικονομική κρίση της Κοινωνίας μας, να επαναλαμβάνονται οι ίδιες αμαρτωλές διαδρομές.

Γιατί, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, η κρίση είναι βαθύτερη. Είναι ηθική και πνευματική.

Ερέθισμα μου έδωσε η ανακοίνωση της  ΕΛΜΕ Ρεθύμνου. Με κατανόηση αντιμετώπισε η κοινωνία μας τις λεγόμενες «καταλήψεις», των σχολείων. Και με επιείκεια. Όχι με αποδοχή. Ακραίες μορφές διαμαρτυρίας που δεν αρμόζουν ούτε στην ηλικία των μαθητών (13-15 ετών συνήθως), ούτε δικαιολογούνται από την μέχρι τότε πνευματική τους ωριμότητα.

Εδώ ακριβώς αναμένεις τον παιδαγωγό, το δάσκαλο, να διαπαιδαγωγήσει τα νεαρά αυτά βλαστάρια της ζωής στις αξίες της ζωής και του πνεύματος, να τους δείξει το δρόμο της αρετής και του καθήκοντος, ως ανθρώπων και ως προσωπικοτήτων.

Αλλά οι από καθέδρας «παιδαγωγοί» περί άλλα τυρβάζουν και εκτός τόπου και χρόνου βρίσκονται. Ιδού τι διαλαμβάνουν στην  «ανακοίνωσή» τους, με αφορμή τη δίκη καταληψιών μαθητών του 1^ου Γυμνασίου Ρεθύμνου:

«Η ανεξαρτησία του μαθητικού κινήματος πρέπει να είναι σεβαστή από όλους. Το μαθητικό κίνημα έχει τη δική του ιστορία, τις δικές του δομές και η επιλογή των μορφών πάλης είναι υπόθεση των ίδιων των μαθητών».

Δηλ. οι «παιδαγωγοί» του Ρεθύμνου δεν δίδαξαν ποτέ τους μαθητές τους τις υποχρεώσεις τους ως μαθητών έναντι της κοινωνίας, της οικογένειάς τους και των εαυτών τους.

Φαίνετε, ότι δεν εξήγησαν ποτέ στα παιδιά αυτά ότι η κατάληψη είναι παράνομη πράξη, που επισύρει συνέπειες.

Δεν έκαναν τον  κόπο να επισημάνουν στα λόγω ηλικίας μειράκια του Γυμνασίου τους ότι δικαιώματα έχουν και οι άλλοι συμμαθητές τους, που δεν μετέχουν των καταληψιών.

 Δεν ενημέρωσαν τους μαθητές τους ότι το οποιοδήποτε σχολείο της Πατρίδας μας είναι ελεύθερο στη μάθηση, είναι ανοικτό σχολείο για όλους και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να στερεί τη μάθηση αυτή για οποιοδήποτε χρόνο.

Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν οι «παιδαγωγοί» της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου ότι αν υπάρχουν και όπου υπάρχουν λειτουργικές ή άλλες ανάγκες των σχολείων, που έχουν σχέση ακόμη και με την εύρυθμη διδασκαλία των μαθημάτων, αντιμετωπίζονται από τα θεσμοθετημένα όργανα της μαθητικής Κοινότητας, όπως είναι οι Σύλλογοι Γονέων  και διδασκόντων καθηγητών. 

Δεν πείθει κανέναν «η επιλογή των μορφών πάλης» από τους 13χρονους μαθητές, που αναβιβάζει το επίπεδο αυτών των νεαρών βλαστών σε επίπεδο κορυφαίας σοφίας την οποία κατέκτησαν προφανώς «δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος» και υψηλής πολιτικής ωριμότητας, ώστε να έχουν τη δυνατότητα κριτικής επιλογής κοινωνικών δομών και ταξικών επιλογών. Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζουμε, όλοι οι Έλληνες από τις προσωπικές μας εμπειρίες, ότι οι Έλληνες μαθητές ζουν και φοιτούν σε περιβάλλον αταξικής κοινωνίας και την χαίρονται.

Αντιθέτως, οι επιδιδόμενοι σε τέτοιου είδους καταλήψεις μας έχουν πείσει ότι επιδιώκουν «όχι εντατική μάθηση», περισσότερο χρόνο για φροντιστήρια και γιατί βλέπουν το σχολείο «βαρετό».

Με αυτές τις σκέψεις, καμία αισιοδοξία δεν γεννάται για την παιδεία των Ελληνοπαίδων.

Η Εκπαίδευση εξ ορισμού έχει υποχρέωση να προσφέρει Παιδεία. Να στήνει τα θεμέλια της μόρφωσης και της πνευματικής ανέλιξης και προόδου των παιδιών μας. Και δεν είναι εύκολη αυτή η πνευματική πορεία. Είναι δύσκολη και επίπονη. Αλλά αξίζει το ταξίδι.

Πόσοι «παιδαγωγοί» μας το έχουν συνειδητοποιήσει;

                                                                                                         ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΤΡΟΠΙΑ

Είναι σύμπτωμα παθολογικής υποκρισίας, αλλά και άγνοια των κινδύνων έλλειψης πολιτικής ισορροπίας.

Με την απόπειρα δολοφονίας του Λουκά Παπαδήμου, έγραψε ο αρθρογράφος της «Αυγής» (26-5-2017), προφανώς για να λειάνει τις αυχμηρές ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ παλιότερα: «Καλό θα ήταν να μην επαναληφθεί και στην περίπτωση αυτή το δηλητηριώδες φαινόμενο που ζήσαμε.....Να κατανομάζονται ύποπτοι, να στιγματίζονται ιδέες και απόψεις, να διαχέεται ένα κλίμα γενικής απαξίας.....»!!!

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πάθει εγκεφαλική σύγχιση, Πολλές φορές οι ευγενείς ιδέες είναι πάνω από τους ανθρώπους. Ωστόσο άλλο είναι «πεθαίνω για μια ιδέα και άλλο “σκοτώνω για μια ιδέα”».

Το «σκοτώνω» αποπνέει μίσος και καταστροφή, όχι αυτοθυσία και υψηλό ιδεώδες. Το μίσος χωρίζει, διχάζει τους ανθρώπους και τους λαούς. Δεν φέρνει ειρήνη και συναλληλία. Ας μην είμαστε πολιτικά αφελείς. Όποιος αντιμετωπίζει τον πολιτικό ή ιδεολογικό αντίπαλαο ως εχθρό ή προδότη, δεν υπηρετεί τη δημοκρατία. Ουσιαστικά προτρέπει στη βία κάθε τύπου και προετοιμάζει τις νέες γενιές τρομοκρατών.

Τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να γίνει Κυβέρνηση: «Κυβέρνηση Παπαδήμου είναι πολιτική χούντα για την επιβολή δημοσιονομικής πειθαρχίας και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπισθεί».  Ο κ. Καμμένος την αποκαλούσε συνεχώς  «Χούντα Παπαδήμου». Ο κ. Τσίπρας τον είχε «ρίξει στα σκυλιά», μαζί με τους άλλους τότε πολιτικούς αρχηγούς, που ονόμαζε «λιγότερο Έλληνες», ενώ τον κ. Παπαδήμο είχε χαρακτηρίσει «πρωθυπουργεύοντα Επίτροπο» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτή η χολή απλώθηκε στην Ελληνική Κοινωνία, αυτό το ιδεώδες μετέφεραν στο Λαό μας. Δια του μίσους κατέκτησαν την εξουσία και από το μίσος του Λαού θα την αποχαιρετίσουν. Δεν έχτισαν κανένα υγιές κρηπίδωμα στην κοινωνία.

Ας θυμηθούμε πως αντέδρασαν αυτοί οι κύκλοι του  μίσους για τις χιλιάδες των νεκρών στην αεροπορική διεμβόληση των δύο πύργων στην Ν. Υόρκη: Πανηγυρισμοί και σχόλια εμετικά μίσους και μάλιστα από «διανοούμενους της Αριστεράς»: «Έσπειραν ανέμους, σπέρνουν θύελλες τώρα».

Το μίσος οδηγεί αναπόφευκτα και στον παραλογισμό. Δεν ξεχνώ πρώην Υπουγρό του Τσίπρα που έγραψε ότι «λάθος ανθρώπους σκότωνε η «17 Νοέμβρη» ή άλλον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που αναφερόταν, στις δολοφονίες της «17 Νοέμβρη» ότι «είχε ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου»!!!

Οι θιασώτες της τρομοκρατίας δεν επιθυμούν την καταλλαγή των παθών, δεν ευνοούν τη συμφιλίωση των ανθρώπων, δεν συμβάλλουν στη σύνθεση των ανθρωπίνων σχέσεων. Διακαής και διαρκής πόθος και επιδίωξή τους είναι ο διχασμός ως τρόπος ζωής, η αέναη ρήξη του κοινωνικού ιστού της Χώρας μας.

Για την αποτροπή αυτού του κινδύνου, που είναι ορατός, εν όψει μάλιστα της οικονομικής και ηθικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία μας, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν κάνει τίποτε.

Αντίθετα, θα έλεγε κανείς ότι «σιγοντάρει» αν δεν ευνοεί ψυχολογικά αυτές τις τάσεις. Διότι τι άλλο σημαίνει η νομοθέτηση για την αποφυλάκιση του δολοφόνου της «17 Νοέμβρη» Σάββα Ξηρού, η προσέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ ως υπερασπιστών του Κουφοντίνα ή του άλλου επώνυμου στελέχους που συζητεί κατόπιν ειδικής εντολής με τους φυλακισμένους πυρήνες της Φωτιάς.

Αλλά και σε ποιες σκέψεις και ποια συμπεράσματα μπορεί να μας οδηγήσει η ανοχή της Κυβέρνησης στις επιδρομές των αναρχοαυτόνομων των Εξαρχείων στο Πολυτεχνείο, στις καύσεις και λεηλασίες περιπτέρων , λεωφορείων, τρόλλεϋ, στις καταστροφές καταστημάτων και εν γένει δημόσιας περιουσίας, χωρίς καμμία αντίδραση και όταν ακόμη εμφανώς οπλοφορούν;

Εκείνο, όμως το στοιχείο που αποτελεί καταλυτική για την αξιοπιστία και κυβερνησιμότητα της Κυβέρνησης, είναι η συμπεριφορά του ίδιου του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα που εκσφενδονίζει τη διχαστική του αντίληψη στα πέρατα της Πατρίδας μας με το αποκρουστικό: «Εμείς ή Αυτοί» ή το αποτρόπαιο: «Θα μας τελειώσουν ή θα τους τελειώσουμε».

Από κοντά δε έρχεται και ο μεταφορέας μονίμου μίσους Υπουργός του κ. Τσίπρα Π. Πολλάκης, ο οποίος έγραψε τις τελευταίες μέρες: «Γκεσταπίτες, μενουμεευρωπηδες, βασταοϊμπλάδες μη χαίρεστε, εμείς θα νικήσουμε».

Οι μη πεπαιδευμένοι και ανίκανοι Κυβερνώντες μας, αγνοούν το Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής. Αυτός επιτάσσει ότι η μεγάλη διαφορά μεταξύ δύο καταστάσεων που αλληλοεπιδρούν, οδηγεί αναπόφευκτα στην παραγωγή ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ (δηλαδή αταξίαςαρνητικών καταστάσεων). Ο Νόμος αυτός της Φυσικής έχει εφαρμογή και επί του βίου των ανθρώπων.

Η Παγκοσμιοποίηση διεύρυνε πιο πολύ τη διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη Δύση. Έτσι προέκυψε το Brexit, ο Τράμπ,  Λεπέν κ.λ.π. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μετανάστευση σε Μέση Ανατολή, Αφρική και Δύση (πλέον των πολέμων).

Η αυξανόμενη πόλωση στην Ελληνική πολιτική ζωή και στην κοινωνία μας θα επιφέρει τις επιπτώσεις του άνω Νόμου και θα οδηγήσει σε εντροπία (αταξία).

                                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ