Οι παραδοξότητες του 2018

Πρώτη     :    Η "καθαρή έξοδος" από τα Μνημόνια

Η παραδοξότητα της προβαλλόμενης ως νέο "success story" εξόδου περιέχει ακατανόητους συμβολισμούς, για μια χώρα που αφήνεται στην τύχη της. Χώρα μετέωρη, εκτός των προγραμμάτων διάσωσης, αλλά και εκτός των αγορών.

Χώρα που ως πολιτικό σύστημα, αλλά και ως κοινωνία δεν έχει βρει τρόπο για στοιχειώδη συνεννόηση.

Φαίνεται ότι κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει και καταγράψει την πραγματική θέση της Χώρας, τη θέση που αυτή τη στιγμή βρίσκεται.

Χώρα που εκτρέφει το διχασμό και ευτελίζει την πολιτική της ζωή. Αναζητείται ποιότητα, αλλά δεν βρίσκεται.

Ακόμη και ο τρόπος της εκλογικίστικης διανομής των επιδομάτων εξευτελίζει το Λαό, τον μεταχειρίζεται ως πληβειακή μάζα. Κάνει "λάθη" στη διανομή για να προσθέτει κάθε μήνα και κάτι παραπάνω για τη "διόρθωση". Πλήρης κατάπτωση.

Η υποβάθμιση της ποιότητας της πολιτικής εξουσίας, σημαίνει αυτόθροη υποβάθμιση της ίδιας της Δημοκρατίας. Δεν ανησυχεί κανέναν;

Δεύτερη  :    Η "σύμβαση" για δήθεν χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας

Δηλώσεις Πρωθυπουργού και Προκαθημένου της Εκκλησίας και έπαινοι του τελευταίου για τον πρώτο, για το ανύπαρκτο "επίτευγμα". "Επίτευγμα" που ούτε χωρισμό οποιασδήποτε μορφής έκανε, ούτε έλυε προβλήματα. Το μόνο επίτευγμα ήτο η επισφάλεια της μισθοδοσίας των κληρικών και η προσπάθεια επιβολής περισσότερης της Διοίκησης της Εκκλησίας προς τους λοιπούς κληρικούς.

Θα λέγαμε ότι κάτι ανάλογο κάνει και η Κυβέρνηση για επιβολή της εξουσίας της, στις άλλες ανεξάρτητες Αρχές και Εξουσίες (Δικαστική κ.λπ.).

Αποδείχθηκε, όμως, ότι η Διοίκηση της Εκκλησίας μας, της Ορθόδοξης, δεν είχε τον ίδιο βηματισμό με την κυρίαρχη Ιεραρχία της Ελλάδος.

Αποδείχθηκε, ακόμη, ότι η προσωπική επιλογή της Διοίκησης της Εκκλησίας ήταν σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση με το πλήρωμα της Εκκλησίας, με το Λαό του Θεού της Ορθοδοξίας, αλλά και με τον κλήρο της.

Δεν ξεκαθάρισε, ακόμη, αν η "συμφωνία" ήταν αποτέλεσμα προσωπικής εμμονής του Αρχιεπισκόπου ή αυτός έπεσε θύμα πλεκτάνης του Πρωθυπουργού, για να εξασφαλίσει και προκηρύξει δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας!!!

Εκείνο, πλέον, που ξεκαθάρισε είναι το μήνυμα που έστειλε ο κλήρος και ο Ελληνικός Λαός, προς κάθε κατεύθυνση, ότι η Ελληνική Ορθοδοξία δεν αποτελεί ένα απλό θρήσκευμα, όπως τα άλλα της Ευρώπης.

Η Ορθοδοξία των Ελλήνων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ψυχοπνευματικής υπόστασης της μεγάλης πλειοψηφίας του σύγχρονου Ελληνισμού και αναφαίρετο στοιχείο της εθνικής μας ιδιοσυστασίας.

Η Ορθοδοξία υπήρξε ο κύριος στυλοβάτης της Γλώσσας μας στα μαύρα χρόνια της δουλείας και για μας τους Έλληνες αποτελεί τεράστιο πολιτιστικό αποτύπωμα. Δεν χωρίζεται από την εθνική μας ταυτότητα. Είναι μέσα στην παράδοσή μας.

Τρίτη :     Η ανίατη αριστερή  «μυωπία» 

Κάποιοι από την Αριστερά αναλύουν την πολύπλοκη και ιλιγγιώδη πραγματικότητα που ζούμε σήμερα, με ιδεολογίας του 1920 και όρους του Μεσοπολέμου ή της πρωτο-βιομηχανικής εποχής, με προλεταριάτα, καπεταναίους και προτσέσα. Αρνούνται να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα της παγκοσμιοποιη-μένης εποχής μας.

Επιστρέφουν οι εύκολες λύσεις, πολεμούν αναδρομικά ένα θεατρικό φασισμό, όπως τον παλιό καιρό, με την ίδια ρητορική, λέξεις και σχήματα, διαβιούντες, σαν τον ασπάλακα, στην υπόγεια περιοχή τους, θεωρούντες ότι ο κόσμος εξαντλείται εκεί.

Αλλά ενώ αντιμάχονται με αυτά τα όπλα και με αυτές τις μεθόδους τον εθνικισμό, δεν τον βλέπουν μακρύτερα από τη μύτη τους. Γι' αυτό αναφέρονται μόνον στον ντόπιο εθνικισμό. Ο εθνικισμός των Σκοπιανών, των Αλβανών, των Τούρκων κατά της Ελλάδος, δεν τους απασχολεί. Κάποιοι αυτόν μπορεί και να τον συμπαθούν. Φοβερός ο συλλογισμός τους. Ο Έλληνας είναι φασίστας-εθνικιστής, καταλήγουν αυθαίρετα.

Τί να πεις!!! Αγνοούν και τον κομμουνιστή Μπρέχτ που έλεγε: «Δεν είμαι εθνικιστής, αλλά όταν ο γείτονάς μου γίνεται εθνικιστής εναντίον μου, τότε γίνομαι κι εγώ αναπόφευκτα εθνικιστής».

Αλλά ο τυφλωμένος κομματικός ινστρούχτορας είναι απλά μια παραδοξότητα;

                                                                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΤΖΑΜΠΑ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ

            Ο κ. Τσίπρας στο πρόσφατο συνέδριο του SPD εδήλωσε ότι: "τον Ιούλη του 2015" ήταν που με καθαρό μυαλό, εκτίμησε τις συνέπειες που θα είχε η πολιτική επιλογή του.

            "Συνεπώς, η επιλογή της εξόδου  από το ΕΥΡΩ, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης...".

            Επειδή δεν μπορεί να ήλθε ξαφνικά η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και δη στον κ. Τσίπρα, βασίμως υποψιαζόμαστε ότι επεχείρησε άλλη μία εξαπάτηση του Λαού μας.

            Η επιχειρηθείσα λαϊκίστικη εξαπάτηση του Λαού το προηγούμενο εξάμηνο,  κρίθηκε ότι ήταν προτιμότερο να αποδοθεί σε πολιτική απειρία, παρά σε συνειδητή πράξη. Είναι το νέο αφήγημα για την kolotoumba.

            Γιατί δεν πρόκειται περί απειρίας όταν:! από το 2010 έως το 2014 όλοι οι προκάτοχοί του είχαν προειδοποιήσει ότι τα δεινά αυτά θα επέρχονταν, εάν η χώρα δεν εφάρμοζε τα μνημόνια. Και αυτός, με τους περί αυτόν Συριζαίους, τους λοιδορούσαν.

            Εδέησε να ομολογήσει την αποτυχία της αρχικής επιλογής του ο κ. Τσίπρας, αλλά για την ταμπακιέρα δεν μας είπε τίποτε. Ενηλικιώθηκε κάποια στιγμή, έστω και καθυστερημένα. Αλλά για τα δίδακτρα της ενηλικίωσής του, αυτής ουδέν ανέφερε. Τοξικό το νούμερο.

            Πανάκριβα τα δίδακτρα. Πάνω από το μισό ΑΕΠ, θα πληρώνουν οι πολίτες για πολλά χρόνια.

            Δυστυχώς, όπως φαίνεται, τα δίδακτρα δεν έπιασαν τόπο.

            Τώρα η κυβέρνηση επέτυχε, όπως διαλαλεί, το πρώτο δημοσιονομικό πλεόνασμα στη σύγχρονη ιστορία. Με τεράστιες θυσίες, με σκληρό, απάνθρωπο εξωτερικό περιορισμό.

            Αντί να πατήσει γκάζι, να ολοκληρώσει τις αναληφθείσες υποχρεώσεις, αντί να επιτύχει την προσαρμογή που έχει αναλάβει, αυτή πατάει φρένο.

 Οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις έχουν ακινητοποιηθεί,

 τα spreads καλπάζουν,

 το "μαξιλάρι" ρευστότητος συνεχώς αδυνατίζει,

οι τραπεζικές μετοχές ευρίσκονται σε ελεύθερη πτώση.

            Ο βολονταρισμός, στη διαχείριση του υπερπλεονάσματος, είναι αυτοκατα-στροφικός. Διότι συμπεριφέρεσαι με το δημόσιο χρήμα, σαν ιδιοκτήτης του. Το μοιράζω όπου θέλω.

            Γιατί το υπερπλεόνασμα, είναι το υστέρημα των σημερινών και αυριανών φορολογουμένων. Εάν δεν οικοδομηθεί αναπτυξιακή πορεία και παραγωγική διαδικασία, κάθε φιλοδώρημα στους σημερινούς συνταξιούχους, θα επιφέρει την πλήρη ένδεια των αυριανών συνταξιούχων. Δεν θυσιάζεται το αύριο των πολιτών αυτής της Πατρίδας, με τη βεβαιότητα ότι αύριο θα είναι κάποιος άλλος και όχι εγώ.

            Το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, υποεκτελέστηκε και πέρυσι και φέτος. Η κυβέρνηση το μειώνει εκ νέου για παροχές. Μιλάει και για 34.000 προσλήψεις υπαλλήλων.

            Ναρκοθετεί συνειδητά, όχι μόνον την επόμενη κυβέρνηση, αλλά και τις επόμενες γενιές. Με κυνική προσπάθεια εξαγορές ψήφων.

            Δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν αρκεί "καθαρό" μυαλό.

Απαιτείται καινούργιο μυαλό και άλλο κεφάλι.

            Τα δίδακτρα αυτή τη φορά θα είναι εξ ιδίων. Και θα τα πληρώσει από την Αντιπολίτευση, όπου με βεβαιότητα οδεύει.

                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

            Ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει την Αριστερά... Αλλά δεν είναι Αριστερά!

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερός λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός δεν έχει ιδεολογία.

 «Ο Λαϊκισμός είναι ο θρίαμβος του τακτικισμού, γιατί δεν δεσμεύεται από καμία ιδεολογία», σημειώνει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος, του ΑΠΘ. Δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συμφύρεται και συνεργάζεται με δεξιούς - ακροδεξιούς (ίδε ΑΝΕΛ), παλαιοπασόκ και κινηματικούς αγνώστου ταυτότητος.

            Όπως λέγει ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκίεφ, ο λαϊκισμός πάνω από κάθε τι και πριν απ' αυτό είναι ένα πράγμα: Είναι "ενάντια". «Ουσιαστικοποιεί και καθιστά ευθέως πολεμικές τις ταυτότητες  "εμείς" vs "οι άλλοι"». Όπως ακριβώς πράττει ο Τσίπρας ακόμη και από εδράνων του Κοινοβουλίου: "Εμείς ή εσείς".

            Ο αριστερός Λαϊκισμός επενδύει διαχρονικά στην πόλωση και τον διχασμό. Έχουν θέσει σε εφαρμογή το Λαϊκισμό του Ερνέστο Λακλάου (Αργεντινού μεταμαρξιστή φιλοσόφου) του Πανεπιστημίου του Έσσεξ, που καθοδηγεί κάθε βήμα του. Με την καθοδήγηση αυτή επιλέγεται η σύγκρουση και ποτέ η συναίνεση.

            Αυτό έγινε με το ΣΥΡΙΖΑ: από το Μακεδονικό μέχρι την Εκκλησία, από την Παιδεία, μέχρι τα ζητήματα της Οικονομίας και της Δικαιοσύνης.

            Η θεωρία Λαϊκισμού του Λακλάου, προϋποθέτει και την αναμόρφωση των θεσμών: "οι θεσμοί δεν είναι ποτέ ουδέτεροι", αντικατοπτρίζουν τον συσχετισμό δυνάμεων.

            «Πήραμε την Κυβέρνηση, αλλά δεν πήραμε την εξουσία», μας έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό ξεκίνησαν την απόπειρα χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, ελέγχου των ΜΜΕ, κατάληψης του κράτους, αλλοίωση της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης με την εξωθεσμική δημοψηφισματική διαδικασία.

            Στο διφορούμενο-ψευδή λόγο του, ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται το λαό, αλλά η λαϊκίστικη πολιτική στην πράξη εκμηδενίζει το Λαό, αμφισβητεί τους θεσμούς, υπονομεύει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στο τέλος περιστέλλει την ελευθερία.

            Ο ΣΥΡΙΖΑ φτωχοποιεί συστηματικά τη μεσαία τάξη και ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει τη φιλολαϊκότητά του, με τη δημαγωγία των αντιμέτρων (Δημ. Κρουστάλλη, Το βήμα, 28-5-17).

            «Η λαϊκίστικη αυτή πολιτική», προσθέτει ο Πανταζόπουλος, «γίνεται  συνώνυμο του κυνισμού, της εργαλειοποίησης των κοινωνικών αιτημάτων, αλλά και των κοινωνικών παθών, ειδικά σήμερα των αρνητικών παθών».

            Επιδιώκεται μέσω της φτωχοποίησης των ανωτέρων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, η ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας, ώστε να επωφεληθεί η προσπάθεια της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ, να διατηρηθεί στην πολιτική κονίστρα ακόμη κι αν χάσει την εξουσία.

            Γιατί ο μόνος συνεκτικός δεσμός των σημερινών λαϊκιστών της κυβέρνησης, είναι η ΕΞΟΥΣΙΑ.

            Μπροστά σ'αυτή θυσιάζονται τα πάντα. Ο Λαϊκισμός τους, δεν έχει όρια. Πατάει στη διαίρεση και το διχασμό: "Λαός" vs "Ελίτ", "φτωχοί κατά πλουσίων".    Η βία είναι συστατικό στοιχείο των διαδηλώσεων των λαϊκιστών, όπως του ΣΥΡΙΖΑ πριν από την άνοδο στην εξουσία και μετά με τις διάφορες "συμπαθείς" ...συλλογικότητες (Ρουβίκωνας κ.λπ.).

            Η διαίρεση, ο διχασμός και τα πάθη εκτρέφονται με ανοίκειους χαρακτηρ-ισμούς και μαύρη προπαγάνδα: Οι αντίπαλοι αποκαλούνται "εθελόδουλοι", "προδότες", "γερμανοτσολιάδες", "λαμόγια", "πουλημένοι". Πολιτική αντιπαράθεση δεν γίνεται. Προέχει η προτροπή, για εξόντωση των αντιπάλων.

            Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το έκτρωμα της Αριστεράς. Κανένας αριστερός δεν αναγνωρίζει αυτήν την περίοδο του Αλαβάνου και ύστερα Τσίπρα, «δεν έχει αναφορά στην οποία ιστορική παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ή ακόμη και του ΚΚΕ».

            Επομένως ο Τσίπρας δεν είναι Αριστερά. καπηλεύεται την Αριστερά, την πραγματική Αριστερά.

            Αλλά αυτό πρέπει η ίδια η πραγματική Αριστερά, με οποιαδήποτε έκφρασή της, να το υπερασπισθεί. Εμείς απλά κάνουμε διαπιστώσεις. Και θα επανέλθουμε με τον μεταμαρξιστή Λακλάου και την σύντροφό του Σαντάλ Μούφ, επίσης θεωρητική - φιλόσοφο.

ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΥΛΗ

Στην παγκοσμιοποίηση της εποχής μας, επικρατεί ένας μη αποκρυπτομένος υλισμός. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός μετά την επικράτησή του επί του μαρξιστικού μοντέλου, αναδεικνύει συνεχώς τη δύναμη και τη σημασία του Κεφαλαίου. Το κυνήγι του κέρδους έχει καταστεί  κοινό διαδικτυακό σπόρ.         Η οσμή του χρήματος αναδύεται στην παγκόσμια ατμόσφαιρα.

Το Κεφάλαιο πάει παντού. Βρίσκεται παντού. Σε ποσότητες απεριόριστες. Το Κεφάλαιο διαφεντεύει τον κόσμο. Σε όλα τα πολιτικά συστήματα.

Εν τούτοις η απόλυτη εκμετάλλευσή του, έχει πρόβλημα. Οι τεχνολογικές εξελίξεις προκαλούν σύγχυση. Ο Καπιταλισμός πλέον δεν έχει ανάγκη από Κεφάλαια, αλλά από «κεφάλια» από ανθρώπινο δυναμικό, από μυαλά, από ταλέντα.

Ο καπιταλισμός μετασχηματίζεται από κεφαλαιοκρατία, σε «ταλαντοκρατία». Η σημασία του κεφαλαίου συνεχώς μειώνεται.

 Αναγκαία προβάλλει η αξία του μυαλού, του πνεύματος του ανθρώπινου δυναμικού. Συνεχώς αυξάνεται η αναγκαιότητα αυτή. Χωρίς το πνεύμα του ανθρώπου, σταματάει ο καλπασμός του καπιταλιστικού συστήματος.

Γι’ αυτό έχει βγει στη γύρα του κόσμου για άγρευση ταλέντων. Μοιραία το πνεύμα θα υποτάξει την ύλη. Είναι μακρύς ο δρόμος. Λέτε να το δούμε στις μέρες μας;

       ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Η Τεχνολογία δεν έχει ηθική. Δεν έχει συνείδηση.Μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για το ωφέλιμο, όσο και για το ζημιογόνο.

Η διαδικτυακή επικοινωνία έχει αποδειχθεί ανεξέλεγκτη. Γιατί είναι άμεση και μαζική. Ο ένας περνάει στον άλλο ένα αβασάνιστο μήνυμα, χωρίς το απαραίτητο φίλτρο της αξιοπιστίας, χωρίς τη δυνατότητα της εγκυρότητος της πηγής από την οποία εκπέμπεται. Άγνωστος ο προσανατολισμός στον οποίο αποβλέπει.

Ο μεγάλος κίνδυνος, όμως, είναι η χειραφέτηση της βλακείας.

Εκατοντάδες ή χιλιάδες επαναλαμβάνουν ανόητα συνθήματα ή έντεχνα κατασκευάσματα προϊόντων βλακείας. Δεν στέκεται κανένας σε λογική ανάλυση του γεγονότος. Ούτε στη βάσανο της αληθείας του. Γίνεται η αιτία εκμετάλλευσης από αδίστακτους εγκάθετους της βιομηχανίας των ψευδών ειδήσεων (fake news). Έτσι η οποιαδήποτε βλακεία, γίνεται δύναμη πολιτική, αφετηρία πολιτικής εκμετάλλευσης.

Συνθηματική κατά κανόνα η δομή της. Γίνεται πολιτική πρόταση. Όπως π.χ. «θα σκίσω τα μνημόνια μ’ ένα άρθρο και ένα Νόμο», «θα πετάξω τους μετανάστες έξω», θα τα πάρω από τους πλούσιους».

Κατευθυνόμενη η επιλογή του στόχου. Βάσει στρατηγικού σχεδιασμού. Το τερατάκι της μυθολογίας των βορειοευρωπαίων και άλλων, το ΤΡΟΛ, κάνει το θαύμα του. Ανθρωπάκια στημένα πάνω σ’ ένα λάπτοπ και επιτίθενται στο στόχο μέσω των social media. Το τρολάρισμα αναπαράγεται, η βλακεία ταξιδεύει ανεξέλεγκτη και αφιλτράριστη.

Ας θυμηθούμε τι έχει πει ο Αϊνστάϊν για τη βλακεία: «Δύο πράγματα δεν έχουν όρια στον κόσμο: Το χάος και η βλακεία. Αν και για το χάος έχω κάποιες αμφιβολίες».

Η Τεχνολογία δεν είναι αποκρουστέα.

Είναι αναπόδραστο στοιχείο προόδου. Με τα καλά της και τα κακά της. Και τους κινδύνους της.

Την ελπίδα που φέρνει η σύγχρονη Τεχνολογία περιέγραψε ο H.Wells με το «Άνθρωποι σαν Θεοί». Τον εφιάλτη της Τεχνολογίας τον επεσήμανε και ο Aldous Huxley με το «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος». Δυστυχώς ο τεχνολογικός εφιάλτης του Huxley συναντήθηκε με τον πολιτικό εφιάλτη του Όργουελ (1984, η φάρμα των ζώων). Οι τεχνολογικές ανισότητες έχουν παγκόσμια εμπεδωθεί. Τροφοδοτούν ευθέως τον ολοκληρωτισμό. Η ανθρωπότητα έχει πέσει στα βαθιά. Αναζητεί τη λύτρωση.

Εν τω μεταξύ το ταξίδι της βλακείας, μέσω του στρατηγευμένου τρολαρίσματος, συνεχίζεται, στην υπηρεσία του ψεύδους και του αποπροσαναταλισμού.

Τελευταία παραδείγματα:

Ο κ. Τσίπρας υπερηφανεύεται στην Αντιπολίτευση ότι η δική του Κυβέρνηση έφερε το μέτρο της μη περικοπής των συντάξεων, που πρώτη η Αντιπολίτευση το είχε προτείνει! (πλέον του οτι και ο ίδιος είχε επιβάλλει την τελευταία αυτή περικοπή τους).

Ο κ. Τζανακόπουλος διαμαρτύρεται που του καταλογίζουν ότι είπε ότι θα αδειάσουν 10.000 θέσεις παπάδων,

ενώ αυτός είπε μόνον για τις προλήψεις που θα καλύψουν τις 10.000 κενές θέσεις!!!

Ο κ. Τσίπρας και ο κ. Ιερώνυμος σε ολόκληρο το διαδίκτυο βροντοφώνησαν την ιστορική συμφωνία Κράτους – Εκκλησίας, με διθυραμβικούς επαίνους του κ. Ιερώνυμου προς τον Πρωθυπουργό,και την επομένη, το ιστορικό σύμφωνο έγινε σχέδιο συμφώνου, με τη γνωστή πλέον κατάληξη. Εν τούτοις το τρολάρισμα συνεχίζεται....

Παλαιότερα είχα μιλήσει για το «νοόμετρο», το οποίο θα μας λύτρωνε από τέτοιου είδους εφιαλτικές δυστοπίες. Και εμεμφόμουν τους....Αμερικανούς, που δεν το έχουν βρει ακόμη.

Φαίνεται, όμως, πως η ελπίδα ξανάρχεται.

Εξαγγέλλεται πανταχόθεν η εμφάνιση του συστήματος της τεχνητής νοημοσύνης, που θα μπορεί να αξιολογεί της αναφυόμενες καταστάσεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο εφιάλτης της σύγχυσης και της εξαπάτησης απειλείται ολοκληρωτικά. Και σε όλα τα πεδία.

Φοβούμαι τον ανθρώπινο και πάλιν παράγοντα. Του «άλλου» τρολαρίσματος. Εν τούτοις και αυτή η τεχνητή νοημοσύνη, είναι μια κάποια λύση, όπως λέει ο Καβάφης.

Δεν μπορώ, εν τούτοις, να αντέξω στον πειρασμό που με βάζει ο Νίκος Γκάτσος, με την Αμοργό του και τους στίχους του:

«Έλα της θάλασσας θεριό

και του πελάγου μπόρα

το φοβερό σκουπιδαριό

να διώξεις απ’ τη χώρα.

Πότε θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι

πότε θάρθουν καινούργιοι ανθρώποι,

να συνοδεύσουνε τη βλακεία

στην τελευταία της κατοικία».

                 ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Πάντοτε είχα μία απορία, που δεν μπορούσα να λύσω.

Πως γίνεται ο Πρωθυπουργός μας να κάνει τις πιο ατυχείς επιλογές του, να παίρνει τις πιο εσφαλμένες αποφάσεις του, να λέγει τα πιο άρρητα και αθέμιτα ρήματά του και εκεί που επέρχεται η καταστροφή, αυτός να τα αλλάζει όλα αυτά και να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Και σώζεται. Ευτυχώς μαζί του, κι εμείς.

Δεν είναι διαπιστώσεις αβάσιμες ή φανταστικές οι σκέψεις αυτές που εκφράζω.

Ας δούμε, μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

1. Για Γεωργίου (ΕΛΣTΑΤ):

α) «Διόρισαν διευντυντή της ΕΛΣTΑΤ έναν άνθρωπο του ΔΝΤ, ο οποίος διόγκωσε το έλλειμμα προκειμένου η Χώρα μας να έχει μεγαλύτερο έλλειμμα απ’ όλες τις άλλες, για να γίνει και με τη βούλα το πειραματόζωο» ((Alter, 20-9-2011).

β) «Κανείς δεν αμφισβητεί την αξιοπιστία της Αρχής.

Δεν κρύψαμε ποτέ ότι αναγνωρίζουμε τα αριθμητικά στοιχεία του Γεωργίου.... Αν όμως μας ζητήσει το δικαστήριο να καταθέσουμε υπέρ του, θα το κάνουμε (Die Welt, 17-6-2017).



2. Για Μέρκελ:

α) «Go back μαζί με τη σκληρότητά σας, την αλαζονία σας, την περιφρόνηση προς τον Ελληνικό Λαό, που τόσα χρόνια έχει γίνει αντικείμενο της χλεύης της εκμετάλλευσής σας» (στη Μυτιλήνη, 2-5-2014).

β) «Θεωρώ τη Μέρκελ πραγματίστρια, αφοσιωμένη στην προώθηση του Ευρωπαϊκού σκοπού» (Stern, 19-2-2015).



3. Για Δ.Ν.Τ.

α) «Δεν πιστεύουμε ότι η αξιοπιστία καθαρής εξόδου εξαρτάται από τη συμμετοχή ή ΟΧΙ του ΔΝΤ στο πρόγραμμα» (Κ.Ο.ΣΥΡΙΖΑ 23-4-2017).

β) «Ελπίζουμε το ΔΝΤ στις συζητήσεις για την ελάφρυνση του χρέους να παίξει ένα καθοριστικό και κρίσιμο ρόλο» (στην Ουάσινγκτον, 17-10-2015).

4. Για τον ΤΡΑΜΠ και την Αμερική:

α) «Με όλα όσα σηματοδοτεί αυτή η υποψηφιότητα και με τις ιδέες που εκπροσωπεί....ελπίζω να μη μας βρει κι αυτό το κακό και γίνει Πρόεδρος» (συνέδριο στην Αθήνα, 18-3-2016), ενώ η Αμερική ήταν μήτρα του ιμπεριαλισμού και φονιάδες των Λαών.

β) «Η προσέγγισή του στα πράγματα ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολική, αλλά είναι για καλό», ενώ η Αμερική είναι ο καλύτερος σύμμαχός μας και της τα έχει δώσει όλα όσα ζήτησε και έχει προσφέρει και παραπάνω (βάσεις, Σκοπιανό κ.λ.π.).

5. Για εταίρους – Μνημόνιο:

α) «Θα τηρήσουμε το πρόγραμμα μέχρι κεραίας, αλλά δεν θα ρωτήρουμε κανέναν για να δώσουμε τα πλεονάσματα σε όσους έχουν ανάγκη» (από τις δηλώσεις του σε επίσκεψή του στη Νίσυρο, στις 13-12-2016).

β) «Επί της διαδικασίας, αναγνωρίζω ότι μέτρα με δημοσιονομικές συνέπειες πρέπει να συζητηθούν και να συμφωνηθούν με τους θεσμούς, σε συμμόρφωση με τις μνημονιακές μας υποχρεώσεις» (27-12-2016, στην επιστολή που απέστειλε ο Υπουργός Οικονομικών στους επικεφαλής του Euro group και το ESM).

6. Παρέστη στη μεγάλη συνάντηση των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, πριν λίγο καιρό, τους οποίους ονόμαζε «ξεπουλημένους» και σκυλόβριζε σχεδόν καθημερινά «από το μετερίζι της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».

7. Εκεί, ο κ. Τσίπρας, αφού εδίχασε τους Έλληνες με το προσβλητικό της νοημοσύνης μας δημοψήφισμα, αφού εχώρισε τους Έλληνες σε προσκυνημένους και σε πατριώτες, εξομολογήθηκε ότι «με καθαρό μυαλό» πήρε την απόφαση που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και πήγε και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, για να μην καταστραφούμε.

8. Έτσι, επίσης, εκεί θυμήθηκε ότι «οι Χώρες της Ευρώπης απειλούνται με διχασμό από τον Υπερ-Εθνικισμό», ενώ αυτός ξέχασε ότι προέτρεπε στο διχασμό με δηλώσεις τύπου: «ποτέ μ’ αυτούς», «ή αυτοί ή εμείς», «κλείστε τους φυλακή» και ενέσπειρε με κάθε ευκαιρία «ταξικό μίσος» στους Έλληνες.

Βέβαια, εάν κανείς καθήσει να καταγράψει ότι έχει πει τα τέσσερα χρόνια ο κ. Τσίπρας στο Λαό μας, από ψέματα, ανακολουθίες, παραποιήσεις πραγμάτων και καταστάσεων και ότι έχει πράξει στη διοίκηση της χώρας, στην εξαχρείωση της Παιδείας, στην προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, στις κατά παραγγελία διώξεις, εκβιασμό και απειλές στα Μ.Μ.Ε. κ.λ.π. και ότι δεν έχει πράξει για την αποφυγή του οργίου της παραβατικότητας, των αποφυλακίσεων ισοβιτών και δολοφόνων κ.λ.π., τότε θα χρειαζόταν ολόκληρη Μαύρη Βίβλος.

Αλλά η εξήγηση των παλινορθώσεων των σκέψεων και αποφάσεων του κ. Τσίπρα ήλθε με την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ (όχι τη γνωστή), της στενής πνευματικής συνεργασίας του κ. Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο.

Έτσι δικαιολογείται το «καθαρό μυαλό» στην ανατροπή του δημοψηφίσματος, οι αλλαγές σκέψεων και θέσεων που καταγράφω παραπάνω και η μεγάλη απόφαση για επαναπροσδιορισμό των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας.

Είναι εξόχως συγκινητικό και διδακτικό πώς ένας άθεος μετατράπηκε σε πιστό στην αιωνιότητα (της εξουσίας του) και δεν είναι καθόλου αδύνατον αύριο, στις κομματικές αποφάσεις του, να ισχυρισθεί ότι… αποτελούν θεία βούληση!

Τώρα λύθηκαν οι απορίες μου...


                                                                                                                 ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

        

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑΣ

Απόμακρος ο φθόγγος της ελλογικευμένης δράσης. Σιμώνει μια πράξη παράταιρη και σχιζοφρενική. Ο πολιτικός μας λόγος. Στην Εθνική ζωή και στη Δημοτικής αντανάκλασή της.

Κάποτε για να ζηλώσεις δόξα δημοσίου άρχοντα,

 έπρεπε να επιδείξεις την προσωπική σου μετοχή στο κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο.

 Έπρεπε η προσφορά σου στην κοινωνία να είναι της γενικής αποδοχής. Έπρεπε η επιστημονική, η επαγγελματική, η κοινωνική δραστηριότητα κάθε υποψηφίου να είναι διακριτή στους πολίτες.

Από τη μεταπολίτευση και εδώθε η προσμονή μιας πολιτικής και ιδεολογικής ανόδου δεν ήλθε ποτέ. Η ελπίδα πως αρχίζει μια νέα ιστορική περίοδος, πως εγκαινιάζεται μία νέα φάση της πολυκύμαντης Ελληνικής ιστορίας, με πρόταξη των αιωνίων αξιών του Έθνους, της ανεξαρτησίας, της αυτονομίας, της αξιοπρέπειας, της αξιοκρατίας κ.λ.π., απεδείχθη φρούδη.

Το καινούργιο που περίμενε καθένας, υπονομεύθηκε από τον παρασιτισμό, την ιδιοτέλεια, τον πολιτικό αμοραλισμό, την αποεθνικοποίηση της πολιτικής ζωής, την ανάδειξη σε «εθνικό» στόχο τον Ευρωπαϊκό δρόμο, την παράδοση της πνευματικής ηγεμονίας στην Αριστερά.

Από το 1990, με την Παγκοσμιοποίηση, ο Ελληνικός Λαός εθίστηκε σ’ ένα παρασιτικό, ψευδοεκσυγχρονιστικό και καταναλωτικό μοντέλο, που επέφερε τη διάλυση της Ελληνικής βιομηχανίας και της αγροτικής παραγωγής.

Του υπέβαλαν την ιδέα ότι δεν χρειάζεται παραγωγή, αλλά μόνο χρηματιστήρια και «καζίνο».

Έτσι ο πληθυσμός της παραγωγής, ενθαρρυνόμενος και από τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, εγκατατέλειψε το εργοστάσιο και το χωράφι. Αρκέστηκε στους μετανάστες που τον υποκαθιστούσαν, για την ώρα τουλάχιστον, στις δικές του δουλειές.

Έπειτα η εγκατάλειψη της Παιδείας, στα χέρια εθνομηδενιστών δασκάλων και της προπαγάνδας τους, με παπαγαλάκια δημοσιογράφους και πολιτικούς, ανέδειξαν σε θλιβερό μέγεθος την εκπαίδευση της αμάθειας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν ζήτημα χρόνου το ξεπούλημα ουσιαστικά της Πατρίδας μας. Όλη η δημόσια περιουσία, αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ενέργεια, νερό, επικοινωνίες, αρχαιολογικοί χώροι, υποθηκεύονται για 99 χρόνια και εκποιούνται, ανάλογα στην επιθυμητή χρήση. Οι Τράπεζες αλλάζουν χέρια. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία διαλύεται. Η κανονική εργασία εξαφανίζεται. Οι νέοι της γνώσης και της υψηλής εξειδίκευσης φεύγουν στο εξωτερικό.

Εκείνο, όμως, που μαστιγώνει τη λογική και την νοητική μας λειτουργία, εκείνου που ευτελίζει τους θεσμούς και εξευτελίζει τους ανθρώπους, είναι η συνεχής προσπάθεια παραποίησης της πραγματικότητας. Αλλάζουν τις έννοιες ακόμη και των λέξεων, ερμηνεύουν αυθαίρεται τα γεγονότα, περιφρονούν το λαϊκό εθνικό αίσθημα, αυθαιρετούν, αν δεν κάνουν κάτι άλλο και απαξιωνούν τα ιερά και τα ζώπυρα των Ελλήνων, κάνουν το άσπρο μαύρο.

Είναι εκείνο που δεν πρόβλεψε ο Καστοριάδης, όταν έγραφε για την «Άνοδο της Ασημαντότητος». Ενώ είναι φυσικό επακόλουθο των διαπιστώσεών του. Η γελοιότης.

Τις τελευταίες μέρες μπήκε στο κλουβί της κομματικής γελοιότητας και η διοίκηση της Εκκλησίας. Κάναμε συμφωνία, λέει ο Αρχιεπίσκοπος και εύγε για την ιστορική συμφωνία στον Πρωθυπουργό την πρώτη μέρα. Την επομένη δεν ήταν συμφωνία, ήταν σκέψεις για μια συμφωνία. Κατάπτωση.

Άσε που την Ελληνορθόδοξη παράδοση, των κοινωνικών Ιδρυμάτων, επιχειρούν να την μετατρέψουν σε όργανο της παγκοσμιοποιημένης αγοράς με ανώνυμες εταιρείες αμφιβόλου επιτυχίας και μεγάλου ρίσκου.

Παρακάμπτουν και το Ευαγγελικό «Ου δύνασαι δυσίν κυρίοις δουλεύειν. Θεόν και Μαμμωνάν». Και το εμπόριο προϋποθέτει εκμετάλλευση ανθρώπων και ευκαιριών για το κέρδος. Και από τότε η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία είχε στόχο το κέρδος; Ποιοι Ιεροί κανόνες το επιβάλουν;

Είναι φυσικό, λοιπόν, μέσα σε αυτό το κλίμα της καταρράκωσης κάθε αρχής και αξιοπρέπειας, που είναι απότοκο της μεταπολιτευτικής μας περιπέπειας, όλα τα περιτρίμματα της μακράς αυτής περιόδου να βγούν στον αφρό, ως επιστέγασμα αυτής.

Βουλευτές, Υπουργοί Δήμαρχοι κ.λ.π. θεωρούν τους εαυτούς τους ικανούς να ασκήσουν τα ανάλογα καθήκοντα χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ. Και όταν ακόμη βαρύνονται με βαρείς χαρακτηρισμούς δικαστικών αποφάσεων.

Τα απαραίτητα εφόδια επιστημονικής, επαγγελματικής, κοινωνικής ή διοκητικής κατάρτισης δεν τους ενδιαφέρουν.

 Και το χειρότερο είναι ότι ο Λαός, όπως τον γαλούχησαν, δεν συγκινείται δυσμενώς. Τα βλέπει μάλλον απαθώς. Συνεχίζεται ο ωχαδερφισμός της μεταπολίτευσης.

Η κοινωνία της παρακμής έχει περιέλθει πλέον εις το στάδιο της γελοιότητος. Είναι το τελευταίο σκαλί «στου κακού τη σκάλα».

Ας ελπίσουμε, μαζί με τον Παλαμά στο ανέβασμα ξανά με τα Ελληνικά φτερά για χτίσιμο της αυθεντικής Ελληνικής κοινωνίας. Με λογισμό και μ’ όνειρο, όπως θέλει ο Σολωμός.

                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ