Ο Λακλάου και ο ΣΥΡΙΖΑ

            Ο Ερνέστο Λακλάου (Αργεντινός), άσκησε κριτική στον παραδοσιακό Μαρξισμό και καθώς γράφει στο βιβλίο (που έγραψε με τη σύντροφό του Σαντάλ Μουρ), θωρεί αυτόν ότι δεν αποτελεί κατάλληλο εργαλείο για την ανάλυση του σύγχρονου κόσμου. Πιο συγκεκριμένα εναντιώθηκε στον οικονομισμό και στην ταξική αναγωγή των ορθοδόξων μαρξιστών (Post-marxm without apologies, 1987). Γι' αυτό και κατατάσσεται στους αριστερούς μεταμαρξιστές φιλοσόφους.

            Συζητείται στους κύκλους της Αριστεράς, η "θεωρία του λόγου" που εντάσσεται σε ευρύτερα ρεύματα, όπως ο μεταστρουκτουραλισμός και ο μετα-μαρξισμός (Σχολή του Έσσεξ) και είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη θεωρία του για τον Λαϊκισμό.

            Θεωρεί ότι ο Λαϊκισμός, ως όρος δεν έχει a priori θετικό ή αρνητικό πρόσημο, αλλά αξιολογείται στην πορεία του (ίδε βιβλίο του: "On populist Reason", 2005). Αλλά στο βιβλίο του "Η Αριστερά στην Ευρώπη πρέπει να γίνει πιο λαϊκίστικη", αξιολογεί θετικά τον αριστερό λαϊκισμό και αρνητικά τον δεξιό λαϊκισμό, φέρνοντας παράδειγμα τη δικτατορία του Περόν στην Αργεντινή, που υπήρξε βίωμά του.

            Ο Λακλάου όρισε τον αριστερό λαϊκισμό ως: «μία νέα μορφή ριζοσπαστικής δημοκρατίας, μία εξέγερση πολιτικά απάτριδων μαζών, ενάντια στην κυριαρχία διεφθαρμένων οικογενειών και ΕΛΙΤ».

            Επρέσβευε, με την κοόρτη του Έσσεξ, ότι ο λαϊκισμός καθ' εαυτός, δεν είναι κακός ούτε αντιδημοκρατικός, αλλά είναι αναγκαίο στοιχείο προκειμένου να "κατασκευαστεί" ο Λαός. (Τα περί στοιχείων, στιγμών, λόγου, αναγωγής, συνάρθρωσης, κομβικών σημείων, εξάρθρωσης κ.λπ., αναφέρονται στη "θεωρία του λόγου".)

            Εκεί γίνεται εις βάθος αναφορά για την "ενδεχομενικότητα", δηλ. την ειδική μορφή που παίρνει ένα σύστημα σχέσεων ετερογενών στοιχείων, που είναι στο "παιχνίδι" της ....., το οποίον δεν οδηγεί σε κάποιο τέλος και για το οποίο «δεν υπάρχει κάποια προδιαγεγραμμένη κινητήριος δύναμη της ιστορίας, παρά μόνον η ενδεχομενική δυναμική της διαλεκτικής».

            Γι' αυτό ο αριστερός λαϊκισμός δεν έχει κάποια ιδεολογία. Είναι ο θρίαμβος του τακτικισμού, επισημαίνει ο καθηγητής Α. Πανταζόπουλος του ΑΠ.Θ.

            Εργαλειοσκοπεί τα κοινωνικά αιτήματα, δεν έχει αναστολές. Δεν έχει όρια που θα φθάσει. Εξάπτει τα κοινωνικά πάθη, δεν τον ενδιαφέρουν οι θεσμοί, ο κυνισμός του ψυχρός και αδίστακτος δεν υπολογίζει ούτε τις ατομικές ελευθερίες. Κι αυτές περιστέλλονται προ της εξουσιολογολαγνείας του.

            Στοχεύει συστηματικά και επίμονα στην κοινωνική διαίρεση:● "Λαός" vs "ΕΛΙΤ", δηλ. λαός κατά του κατεστημένου, ●φτωχοί κατά πλουσίων, εμφυλιοπολεμική πάντα η διάθεση. Οι άλλοι είναι προδότες, πουλημένοι στους ξένους.

            Η βία είναι συστατικό στοιχείο της πάλης του λαϊκισμού. Δεν είναι μόνον σωματική, αλλά λεκτική και ιδεολογική.

            Ας θυμηθούμε τα αντίστοιχα του Τσίπρα, για περιγραφή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου: «Μαύρο μπλοκ, μαύρη πολιτική, μαύρη προπαγάνδα».

            Οι υπουργοί της ήσαν: προδότες, εθελόδουλοι, γερμανοτσολιάδες, ενώ για τους εαυτούς τους κρατούσαν το φωτοστέφανο του ηθικού πλεονεκτήματος.

            Δεν υπήρχε πολιτική αντιπαράθεση, αλλά εξόντωση των αντιπάλων.      Το απόλυτο σύνθημα «ή ΕΜΕΙΣ ή ΑΥΤΟΙ», με το οποίο ήρθαν ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία  ήταν έμπλεο διχασμού και φανατισμού,

            Ο Λαϊκισμός αυτός λειτουργεί ως μονόδρομος για την εξουσία. Μόνον αυτήν βλέπει. Γι' αυτήν, δίνει και κάνει τα πάντα.

            Με το Λαϊκισμό ΔΕΝ υπάρχει συναίνεση. Ούτε την επιδιώκει, ούτε τη θέλει. Η κυβερνητική τακτική το επιβεβαιώνει. Σε όλα τα θέματα. Οικονομικά, εργασιακά, εθνικά κ.λπ.

            Εάν εμφανισθεί προς στιγμή με διάθεση συναίνεσης, δεν πρόκειται για αληθινή πρόθεση συναίνεσης. Είναι τακτικισμός, για να περισώσει ό,τι μπορέσει από την εξουσία.

            Έχει και μια ευοίωνη πρόβλεψη ο Λακλάου: «Όταν ο φορέας του λαϊκισμού ασκήσει πολιτική, αργά ή γρήγορα, θα στρέψει εναντίον του τις ομάδες που τον στήριξαν».

            Κάποια στιγμή ο Λαϊκισμός έχει τα όριά του.

                                                                        

                                                                                                  ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ

Ζούμε σε μια σχιζοφρενική χώρα. Πλήθη πολιτών, παραβλέπουν τα ψεύδη

και την ασυνέπεια, τον καιροσκοπισμό, τη χυδαιότητα, την τάση στον ολοκληρωτισμό (αρκεί να προσδοκούν ωφελήματα), συναινούν στην ευνοιοκρατία που τους προωθεί τα συμφέροντά τους, αδιαφορούν για τη διάχυτη αγραμματοσύνη σε όλο το δημόσιο βίο.

          Ζούμε σε μια χώρα αντιφάσεων. Όταν καλείται ο Πρωθυπουργός να εξηγήσει γιατί δεν κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ  που υποσχέθηκε, εκείνος απαντάει ότι φταίνε οι άλλοι που έφεραν την οικονομική κρίση.

          Η παραδοξολογία και ο ανορθολογισμός αποθεώνονται στο: «θα σας εξηγήσω γιατί δεν τήρησα την υπόσχεσή μου: εσείς φταίτε που την έδωσα»!!!      Το ίδιο απαράλλαχτα ισχύει και στο πρόσφατο επιχειρήματα του κ. Πρωθυπουργού: «Αν πιστεύετε ότι αντάλλαξα με τη συμφωνία των Πρεσπών, την μη περικοπή των συντάξεων, τότε καταψηφίστε την μη περικοπή»!!!

          Θα μπορούσε ακόμα να πει, σε αυτούς που τους αποκαλούν απατεώνες, στις σχετικές κατηγορίες που του απευθύνουν, ότι: «Αφού μας θεωρείτε απατεώνες, γιατί δεν φεύγετε από το Κοινοβούλιο;»

          Η αναισχυντία έχει εισχωρήσει στο μεδούλι και πολλών συνοδοιπόρων και άλλων πολιτών, που εκμεταλλεύονται την απαξίωση των ηθικών αρχών και των προσωπικών Αξιών.

          Συλλαμβάνεις τον άλλο να κλέβει το φίλο του, το συνεταίρο του κι αυτός να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.

          Του αποδεικνύεις ότι το κλέψιμο του συνεταίρου του, το βεβαιώνουν και οι συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις και εκείνος απαντάει ότι είναι ψέματα.

          Αυτά τα συμπτώματα δεν είναι παρακμή του πολιτικού βίου. Είναι αποσάθρωση της κοινωνίας. Είναι το ΡΕΚΒΙΕΜ μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει.

          Δεν θέλω ν' αποχαιρετίσω την Ελλάδα που χάνεται.

                                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΚΕΝΟ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

Η συμφωνία των Πρεσπών αφήνει και άλλο κενό.

Η τροπολογία ΧΧΧΙΙΙ, ρητώς εξαιρεί το άρθρο 36 του Συντάγματος, από την ενσωμάτωση της νέας ονομασίας "Δημοκρατία της βόρειας Μακεδονίας" (Republika Severna Makedonija).

            Ιδού τι γράφει: «Στο Σύνταγμα οι λέξεις "Δημοκρατία της Μακεδονίας", αντικαθίστανται από τις λέξεις "Δημοκρατία Βόρειας Μακεδονίας" και η λέξη "Μακεδονία" αντικαθίσταται από τις λέξεις "Βόρεια Μακεδονία", εκτός από το άρθρο 36 του Συντάγματος, της Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

            Το άρθρο 36, αφορά σε όσους έλαβαν μέρος στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της Μακεδονίας (χωρίς προσδιορισμό Κράτους) και «όλους εκείνους που εκδιώχθηκαν και φυλακίστηκαν λόγω της υποστήριξης των ιδεών για μια ξεχωριστή ταυτότητα του Μακεδονικού λαού και της μακεδονικής κρατικής οντότητας (Macedonian Statehood)». Δηλ. αφορά και σε όσους ακολούθησαν και στην Ελλάδα τις αποσχιστικές αποφάσεις / Διακήρυξη του ΑΣΝΟΜ (Αύγουστος 1944).

            Αυτά, βεβαιωμένα και από την γραφίδα του πεπειραμένου διακεκριμένου πρέσβεως επί τιμή,  κ. Αλεξ. Μαλλιά.

            Ακούστηκαν ισχυρισμοί ότι "πρόκειται για ιστορικό γεγονός", το οποίο δεν μπορεί τώρα να τροποποιηθεί.

            Όμως το Σύνταγμα του 1991, εστηρίζετο σε δήθεν ιστορικά γεγονότα, τα οποία στην συνέχεια αμφισβητούνται και τροποποιούνται. Γιατί εξαιρείται το άρθρο 36;

            Όταν η σημερινή ιστορία και ο εθνικός μύθος των γειτόνων μας, αναφέρεται στην "Αιγαιατική Μακεδονία", δεν είναι δυνατόν να μην ενοχλείται κάθε Έλληνας από την εξαίρεση αυτή.

            Είναι μια από τις θρυαλλίδες του μέλλοντος στη Βαλκανική.

                                                                                     ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Οι παραδοξότητες του 2018

Πρώτη     :    Η "καθαρή έξοδος" από τα Μνημόνια

Η παραδοξότητα της προβαλλόμενης ως νέο "success story" εξόδου περιέχει ακατανόητους συμβολισμούς, για μια χώρα που αφήνεται στην τύχη της. Χώρα μετέωρη, εκτός των προγραμμάτων διάσωσης, αλλά και εκτός των αγορών.

Χώρα που ως πολιτικό σύστημα, αλλά και ως κοινωνία δεν έχει βρει τρόπο για στοιχειώδη συνεννόηση.

Φαίνεται ότι κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει και καταγράψει την πραγματική θέση της Χώρας, τη θέση που αυτή τη στιγμή βρίσκεται.

Χώρα που εκτρέφει το διχασμό και ευτελίζει την πολιτική της ζωή. Αναζητείται ποιότητα, αλλά δεν βρίσκεται.

Ακόμη και ο τρόπος της εκλογικίστικης διανομής των επιδομάτων εξευτελίζει το Λαό, τον μεταχειρίζεται ως πληβειακή μάζα. Κάνει "λάθη" στη διανομή για να προσθέτει κάθε μήνα και κάτι παραπάνω για τη "διόρθωση". Πλήρης κατάπτωση.

Η υποβάθμιση της ποιότητας της πολιτικής εξουσίας, σημαίνει αυτόθροη υποβάθμιση της ίδιας της Δημοκρατίας. Δεν ανησυχεί κανέναν;

Δεύτερη  :    Η "σύμβαση" για δήθεν χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας

Δηλώσεις Πρωθυπουργού και Προκαθημένου της Εκκλησίας και έπαινοι του τελευταίου για τον πρώτο, για το ανύπαρκτο "επίτευγμα". "Επίτευγμα" που ούτε χωρισμό οποιασδήποτε μορφής έκανε, ούτε έλυε προβλήματα. Το μόνο επίτευγμα ήτο η επισφάλεια της μισθοδοσίας των κληρικών και η προσπάθεια επιβολής περισσότερης της Διοίκησης της Εκκλησίας προς τους λοιπούς κληρικούς.

Θα λέγαμε ότι κάτι ανάλογο κάνει και η Κυβέρνηση για επιβολή της εξουσίας της, στις άλλες ανεξάρτητες Αρχές και Εξουσίες (Δικαστική κ.λπ.).

Αποδείχθηκε, όμως, ότι η Διοίκηση της Εκκλησίας μας, της Ορθόδοξης, δεν είχε τον ίδιο βηματισμό με την κυρίαρχη Ιεραρχία της Ελλάδος.

Αποδείχθηκε, ακόμη, ότι η προσωπική επιλογή της Διοίκησης της Εκκλησίας ήταν σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση με το πλήρωμα της Εκκλησίας, με το Λαό του Θεού της Ορθοδοξίας, αλλά και με τον κλήρο της.

Δεν ξεκαθάρισε, ακόμη, αν η "συμφωνία" ήταν αποτέλεσμα προσωπικής εμμονής του Αρχιεπισκόπου ή αυτός έπεσε θύμα πλεκτάνης του Πρωθυπουργού, για να εξασφαλίσει και προκηρύξει δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας!!!

Εκείνο, πλέον, που ξεκαθάρισε είναι το μήνυμα που έστειλε ο κλήρος και ο Ελληνικός Λαός, προς κάθε κατεύθυνση, ότι η Ελληνική Ορθοδοξία δεν αποτελεί ένα απλό θρήσκευμα, όπως τα άλλα της Ευρώπης.

Η Ορθοδοξία των Ελλήνων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ψυχοπνευματικής υπόστασης της μεγάλης πλειοψηφίας του σύγχρονου Ελληνισμού και αναφαίρετο στοιχείο της εθνικής μας ιδιοσυστασίας.

Η Ορθοδοξία υπήρξε ο κύριος στυλοβάτης της Γλώσσας μας στα μαύρα χρόνια της δουλείας και για μας τους Έλληνες αποτελεί τεράστιο πολιτιστικό αποτύπωμα. Δεν χωρίζεται από την εθνική μας ταυτότητα. Είναι μέσα στην παράδοσή μας.

Τρίτη :     Η ανίατη αριστερή  «μυωπία» 

Κάποιοι από την Αριστερά αναλύουν την πολύπλοκη και ιλιγγιώδη πραγματικότητα που ζούμε σήμερα, με ιδεολογίας του 1920 και όρους του Μεσοπολέμου ή της πρωτο-βιομηχανικής εποχής, με προλεταριάτα, καπεταναίους και προτσέσα. Αρνούνται να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα της παγκοσμιοποιη-μένης εποχής μας.

Επιστρέφουν οι εύκολες λύσεις, πολεμούν αναδρομικά ένα θεατρικό φασισμό, όπως τον παλιό καιρό, με την ίδια ρητορική, λέξεις και σχήματα, διαβιούντες, σαν τον ασπάλακα, στην υπόγεια περιοχή τους, θεωρούντες ότι ο κόσμος εξαντλείται εκεί.

Αλλά ενώ αντιμάχονται με αυτά τα όπλα και με αυτές τις μεθόδους τον εθνικισμό, δεν τον βλέπουν μακρύτερα από τη μύτη τους. Γι' αυτό αναφέρονται μόνον στον ντόπιο εθνικισμό. Ο εθνικισμός των Σκοπιανών, των Αλβανών, των Τούρκων κατά της Ελλάδος, δεν τους απασχολεί. Κάποιοι αυτόν μπορεί και να τον συμπαθούν. Φοβερός ο συλλογισμός τους. Ο Έλληνας είναι φασίστας-εθνικιστής, καταλήγουν αυθαίρετα.

Τί να πεις!!! Αγνοούν και τον κομμουνιστή Μπρέχτ που έλεγε: «Δεν είμαι εθνικιστής, αλλά όταν ο γείτονάς μου γίνεται εθνικιστής εναντίον μου, τότε γίνομαι κι εγώ αναπόφευκτα εθνικιστής».

Αλλά ο τυφλωμένος κομματικός ινστρούχτορας είναι απλά μια παραδοξότητα;

                                                                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΤΖΑΜΠΑ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ

            Ο κ. Τσίπρας στο πρόσφατο συνέδριο του SPD εδήλωσε ότι: "τον Ιούλη του 2015" ήταν που με καθαρό μυαλό, εκτίμησε τις συνέπειες που θα είχε η πολιτική επιλογή του.

            "Συνεπώς, η επιλογή της εξόδου  από το ΕΥΡΩ, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης...".

            Επειδή δεν μπορεί να ήλθε ξαφνικά η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και δη στον κ. Τσίπρα, βασίμως υποψιαζόμαστε ότι επεχείρησε άλλη μία εξαπάτηση του Λαού μας.

            Η επιχειρηθείσα λαϊκίστικη εξαπάτηση του Λαού το προηγούμενο εξάμηνο,  κρίθηκε ότι ήταν προτιμότερο να αποδοθεί σε πολιτική απειρία, παρά σε συνειδητή πράξη. Είναι το νέο αφήγημα για την kolotoumba.

            Γιατί δεν πρόκειται περί απειρίας όταν:! από το 2010 έως το 2014 όλοι οι προκάτοχοί του είχαν προειδοποιήσει ότι τα δεινά αυτά θα επέρχονταν, εάν η χώρα δεν εφάρμοζε τα μνημόνια. Και αυτός, με τους περί αυτόν Συριζαίους, τους λοιδορούσαν.

            Εδέησε να ομολογήσει την αποτυχία της αρχικής επιλογής του ο κ. Τσίπρας, αλλά για την ταμπακιέρα δεν μας είπε τίποτε. Ενηλικιώθηκε κάποια στιγμή, έστω και καθυστερημένα. Αλλά για τα δίδακτρα της ενηλικίωσής του, αυτής ουδέν ανέφερε. Τοξικό το νούμερο.

            Πανάκριβα τα δίδακτρα. Πάνω από το μισό ΑΕΠ, θα πληρώνουν οι πολίτες για πολλά χρόνια.

            Δυστυχώς, όπως φαίνεται, τα δίδακτρα δεν έπιασαν τόπο.

            Τώρα η κυβέρνηση επέτυχε, όπως διαλαλεί, το πρώτο δημοσιονομικό πλεόνασμα στη σύγχρονη ιστορία. Με τεράστιες θυσίες, με σκληρό, απάνθρωπο εξωτερικό περιορισμό.

            Αντί να πατήσει γκάζι, να ολοκληρώσει τις αναληφθείσες υποχρεώσεις, αντί να επιτύχει την προσαρμογή που έχει αναλάβει, αυτή πατάει φρένο.

 Οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις έχουν ακινητοποιηθεί,

 τα spreads καλπάζουν,

 το "μαξιλάρι" ρευστότητος συνεχώς αδυνατίζει,

οι τραπεζικές μετοχές ευρίσκονται σε ελεύθερη πτώση.

            Ο βολονταρισμός, στη διαχείριση του υπερπλεονάσματος, είναι αυτοκατα-στροφικός. Διότι συμπεριφέρεσαι με το δημόσιο χρήμα, σαν ιδιοκτήτης του. Το μοιράζω όπου θέλω.

            Γιατί το υπερπλεόνασμα, είναι το υστέρημα των σημερινών και αυριανών φορολογουμένων. Εάν δεν οικοδομηθεί αναπτυξιακή πορεία και παραγωγική διαδικασία, κάθε φιλοδώρημα στους σημερινούς συνταξιούχους, θα επιφέρει την πλήρη ένδεια των αυριανών συνταξιούχων. Δεν θυσιάζεται το αύριο των πολιτών αυτής της Πατρίδας, με τη βεβαιότητα ότι αύριο θα είναι κάποιος άλλος και όχι εγώ.

            Το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, υποεκτελέστηκε και πέρυσι και φέτος. Η κυβέρνηση το μειώνει εκ νέου για παροχές. Μιλάει και για 34.000 προσλήψεις υπαλλήλων.

            Ναρκοθετεί συνειδητά, όχι μόνον την επόμενη κυβέρνηση, αλλά και τις επόμενες γενιές. Με κυνική προσπάθεια εξαγορές ψήφων.

            Δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν αρκεί "καθαρό" μυαλό.

Απαιτείται καινούργιο μυαλό και άλλο κεφάλι.

            Τα δίδακτρα αυτή τη φορά θα είναι εξ ιδίων. Και θα τα πληρώσει από την Αντιπολίτευση, όπου με βεβαιότητα οδεύει.

                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ

            Ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει την Αριστερά... Αλλά δεν είναι Αριστερά!

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερός λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός δεν έχει ιδεολογία.

 «Ο Λαϊκισμός είναι ο θρίαμβος του τακτικισμού, γιατί δεν δεσμεύεται από καμία ιδεολογία», σημειώνει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος, του ΑΠΘ. Δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να συμφύρεται και συνεργάζεται με δεξιούς - ακροδεξιούς (ίδε ΑΝΕΛ), παλαιοπασόκ και κινηματικούς αγνώστου ταυτότητος.

            Όπως λέγει ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκίεφ, ο λαϊκισμός πάνω από κάθε τι και πριν απ' αυτό είναι ένα πράγμα: Είναι "ενάντια". «Ουσιαστικοποιεί και καθιστά ευθέως πολεμικές τις ταυτότητες  "εμείς" vs "οι άλλοι"». Όπως ακριβώς πράττει ο Τσίπρας ακόμη και από εδράνων του Κοινοβουλίου: "Εμείς ή εσείς".

            Ο αριστερός Λαϊκισμός επενδύει διαχρονικά στην πόλωση και τον διχασμό. Έχουν θέσει σε εφαρμογή το Λαϊκισμό του Ερνέστο Λακλάου (Αργεντινού μεταμαρξιστή φιλοσόφου) του Πανεπιστημίου του Έσσεξ, που καθοδηγεί κάθε βήμα του. Με την καθοδήγηση αυτή επιλέγεται η σύγκρουση και ποτέ η συναίνεση.

            Αυτό έγινε με το ΣΥΡΙΖΑ: από το Μακεδονικό μέχρι την Εκκλησία, από την Παιδεία, μέχρι τα ζητήματα της Οικονομίας και της Δικαιοσύνης.

            Η θεωρία Λαϊκισμού του Λακλάου, προϋποθέτει και την αναμόρφωση των θεσμών: "οι θεσμοί δεν είναι ποτέ ουδέτεροι", αντικατοπτρίζουν τον συσχετισμό δυνάμεων.

            «Πήραμε την Κυβέρνηση, αλλά δεν πήραμε την εξουσία», μας έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό ξεκίνησαν την απόπειρα χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, ελέγχου των ΜΜΕ, κατάληψης του κράτους, αλλοίωση της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης με την εξωθεσμική δημοψηφισματική διαδικασία.

            Στο διφορούμενο-ψευδή λόγο του, ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται το λαό, αλλά η λαϊκίστικη πολιτική στην πράξη εκμηδενίζει το Λαό, αμφισβητεί τους θεσμούς, υπονομεύει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στο τέλος περιστέλλει την ελευθερία.

            Ο ΣΥΡΙΖΑ φτωχοποιεί συστηματικά τη μεσαία τάξη και ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει τη φιλολαϊκότητά του, με τη δημαγωγία των αντιμέτρων (Δημ. Κρουστάλλη, Το βήμα, 28-5-17).

            «Η λαϊκίστικη αυτή πολιτική», προσθέτει ο Πανταζόπουλος, «γίνεται  συνώνυμο του κυνισμού, της εργαλειοποίησης των κοινωνικών αιτημάτων, αλλά και των κοινωνικών παθών, ειδικά σήμερα των αρνητικών παθών».

            Επιδιώκεται μέσω της φτωχοποίησης των ανωτέρων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, η ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας, ώστε να επωφεληθεί η προσπάθεια της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ, να διατηρηθεί στην πολιτική κονίστρα ακόμη κι αν χάσει την εξουσία.

            Γιατί ο μόνος συνεκτικός δεσμός των σημερινών λαϊκιστών της κυβέρνησης, είναι η ΕΞΟΥΣΙΑ.

            Μπροστά σ'αυτή θυσιάζονται τα πάντα. Ο Λαϊκισμός τους, δεν έχει όρια. Πατάει στη διαίρεση και το διχασμό: "Λαός" vs "Ελίτ", "φτωχοί κατά πλουσίων".    Η βία είναι συστατικό στοιχείο των διαδηλώσεων των λαϊκιστών, όπως του ΣΥΡΙΖΑ πριν από την άνοδο στην εξουσία και μετά με τις διάφορες "συμπαθείς" ...συλλογικότητες (Ρουβίκωνας κ.λπ.).

            Η διαίρεση, ο διχασμός και τα πάθη εκτρέφονται με ανοίκειους χαρακτηρ-ισμούς και μαύρη προπαγάνδα: Οι αντίπαλοι αποκαλούνται "εθελόδουλοι", "προδότες", "γερμανοτσολιάδες", "λαμόγια", "πουλημένοι". Πολιτική αντιπαράθεση δεν γίνεται. Προέχει η προτροπή, για εξόντωση των αντιπάλων.

            Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το έκτρωμα της Αριστεράς. Κανένας αριστερός δεν αναγνωρίζει αυτήν την περίοδο του Αλαβάνου και ύστερα Τσίπρα, «δεν έχει αναφορά στην οποία ιστορική παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ή ακόμη και του ΚΚΕ».

            Επομένως ο Τσίπρας δεν είναι Αριστερά. καπηλεύεται την Αριστερά, την πραγματική Αριστερά.

            Αλλά αυτό πρέπει η ίδια η πραγματική Αριστερά, με οποιαδήποτε έκφρασή της, να το υπερασπισθεί. Εμείς απλά κάνουμε διαπιστώσεις. Και θα επανέλθουμε με τον μεταμαρξιστή Λακλάου και την σύντροφό του Σαντάλ Μούφ, επίσης θεωρητική - φιλόσοφο.

ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΥΛΗ

Στην παγκοσμιοποίηση της εποχής μας, επικρατεί ένας μη αποκρυπτομένος υλισμός. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός μετά την επικράτησή του επί του μαρξιστικού μοντέλου, αναδεικνύει συνεχώς τη δύναμη και τη σημασία του Κεφαλαίου. Το κυνήγι του κέρδους έχει καταστεί  κοινό διαδικτυακό σπόρ.         Η οσμή του χρήματος αναδύεται στην παγκόσμια ατμόσφαιρα.

Το Κεφάλαιο πάει παντού. Βρίσκεται παντού. Σε ποσότητες απεριόριστες. Το Κεφάλαιο διαφεντεύει τον κόσμο. Σε όλα τα πολιτικά συστήματα.

Εν τούτοις η απόλυτη εκμετάλλευσή του, έχει πρόβλημα. Οι τεχνολογικές εξελίξεις προκαλούν σύγχυση. Ο Καπιταλισμός πλέον δεν έχει ανάγκη από Κεφάλαια, αλλά από «κεφάλια» από ανθρώπινο δυναμικό, από μυαλά, από ταλέντα.

Ο καπιταλισμός μετασχηματίζεται από κεφαλαιοκρατία, σε «ταλαντοκρατία». Η σημασία του κεφαλαίου συνεχώς μειώνεται.

 Αναγκαία προβάλλει η αξία του μυαλού, του πνεύματος του ανθρώπινου δυναμικού. Συνεχώς αυξάνεται η αναγκαιότητα αυτή. Χωρίς το πνεύμα του ανθρώπου, σταματάει ο καλπασμός του καπιταλιστικού συστήματος.

Γι’ αυτό έχει βγει στη γύρα του κόσμου για άγρευση ταλέντων. Μοιραία το πνεύμα θα υποτάξει την ύλη. Είναι μακρύς ο δρόμος. Λέτε να το δούμε στις μέρες μας;

       ΓΙΑΝ.ΚΟΣ