ΟΙ ΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Επαναφέρεται με περισσή επιμέλεια η πεμπτουσία της αλήστου μνήμης αριστερής προπαγάνδας, που στον πυρήνα της έχει την γκαιμπελική  μέθοδο του ψεύδους.

Παν ότι σκοπείται αναφέρεται εκάστοτε σε ένα ιδεατό ιδανικό, κατά κανόνα μακριά από την πραγματικότητα και συντηρείται ως εξαγγελία με συνεχή και επίμονα ψεύδη. Έτσι επαναλαμβάνοντας τα ψεύδη, τα πιστεύουν στο τέλος και αυτοί που τα λένε.

Πρόκειται για την Κυβερνητική Πολιτική. Προεκλογικά έλεγε ότι θα ανατρέψει τα πάντα (μνημόνια, νόμους, φορολογίες κ.λ.π. που δεν είναι του παρόντος) και ότι οι Ευρωπαίοι θα μας δώσουν τα πάντα (τους έχουν στο τσεπάκι) και θα τους παίζουνε ζουρνά για να χορεύουν.

Απεδείχθη πολύ γρήγορα ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έκαναν. Εν τούτοις συνεχίζουν εξαγγελίες ότι θα τα κάνουν. Πολλοί εν γνώσει του ψεύδους τους, άλλοι ζώντες στις αυταπάτες τους. Ένα είναι γεγονός. Ότι αυτά δεν πρόκειται να γίνουν.

Στις 20-2-2015 ξεκίνησε μία «νέα» συμφωνία – γέφυρα για συζήτηση και διευθέτηση των εκκρεμοτήτων που άφησε η προηγούμενη Κυβέρνηση με την περίφημη αξιολόγηση.

Ενώ το ίδιο το κείμενο του Υπουργού ομιλεί για συνέχεια της σύμβασης που είχει η Ελλάδα (οι διεθνείς συμβάσεις δεν καταλύονται όταν αλλάζουν οι Κυβερνήσεις), η αριστερή προπαγάνδα βγήκε  urbi et orbi  να διαλαλήσει ότι πρόκειται για νέα συμφωνία που δήθεν δεν είχε σχέση με την παλιά.

Εν τούτοις τα θέματα που αναγράφονται στα διάφορα, έστω γενικά και ακοστολόγητα υπομνήματα, είναι τα ίδια με εκείνα που άφησαν αναξιολόγητα στην πορηγούμενη Κυβέρνηση.

Διακηρύσσει ότι κάνει σκληρή διαπραγμάτευση πάνω στα αιτήματα που έχει θέσει στις γενικότητές τους. Είναι κι αυτή μία μεγάλη απάτη.

Καμμία ουσιαστική διαπραγμάτευση δεν γίνεται. Απλά συνέρχονται τα Euro Works Groups και το EURO GROUP και αναμηρυκάζουν τα ίδια και τα ίδια σαν θέματα, χωρίς την τεκμηρίωσή τους, χωρίς συγκεκριμένα οικονομικά μεγέθη και με την ελπίδα ότι στις επόμενες ημερομηνίες συναντήσεώς τους θα έλθουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά που αποδεικνύουν τους αίολους και γενικούς ισχυρισμούς μας.

Εδώ καταφεύγεις σαν πολίτης σ’ έναν ιδιώτη δανειστή για 1.000 ΕΥΡΩ  και αυτός σε ρωτάει λογικά πότε θα του τα δώσεις και από που έχει τη δυνατότητα να τα δώσεις (από το μισθό σου, από τις πατάτες του χωραφιού σου, από του λάδι του ελαιώνα του). Δεν σε δανείζει κάποιος ούτε ελάχιστα χρήματα εάν δεν πεισθεί ότι θα τα πάρει.

Εμείς θέλουμε να πάρουμε δισεκατομμύρια και να  μην απαντούμε στα παραπάνω εύλογα ερωτήματα;

Και επιμένουμε στην τακτική αυτή επί δύο μήνες, που δεν δικαιολογείται από καμμία λογική.

Έρχονται οι οργανωμένες ψευδολογίες, που κάνουν χρήση κατά κόρον των παραμορφωτικών φακών της δημοσιότητας για την παραποίηση της πραγματικότητας και ισχυρίζονται ότι εμείς έχουμε βάλει κ ό κ κ ι ν ε ς  γραμμές και δεν έχουμε πρόθεση να υποχωρήσουμε από αυτές.

Αυτό ακριβώς αποκαλύπτει την έλλειψη διαπραγμάτευσης. Γιατί στη διαπραγμάτευση έχουμε δυνατότητα ελιγμών, έχουμε υποχρέωση προβολής εναλλακτικών λύσεων και εξ άλλου ο «έντιμος συμβιβασμός» περί του οποίου καθημερινά αναφέρονται οι κυβερνητικοί, προϋποθέτει από τη φύση του αμοιβαίες υποχωρήσεις. Αλλά οι κόκκινες γραμμές δεν υποδηλούν υποχωρήσεις.

Όσο εξαντλείται ο καιρός και οι ισχυρισμοί και οι πρακτικές μένουν αναλλοίωτες, τότε οι Κυβερνώντες κάτι άλλο έχουν στο κεφάλι τους. Και αυτό είναι υποχρεωμένοι να το πουν. Μήπως με την πλύση εγκεφάλου στο εσωτερικό, θέλουν να καταστήσουν υπεύθυνους τους Ευρωπαίους για τη «ρήξη» που οι ίδιοι επικαλούνται. Εμείς θα είμαστε αμετακίνητοι και θα φταίνε οι Ευρωπαίοι γιατί δεν βλέπαμε ή θέλαμε την πραγματικότητα.

Αυτές οι σκέψεις δικαιολογούνται από τα π ρ α γ μ α τ ι κ ά  οικονομικά στοιχεία που τους επόμενους μήνες μπορεί να φέρουν την «έκρηξη» στην οικονομία μας και όχι απλά τη ρήξη με τους Ευρωπαίους

Διότι οι επιμηθείς κυβερνητικοί διαπραγματευτές μας, το χρόνο της συμφωνίας – γέφυρας την άφησαν χ ω ρ ί ς  χ ρ η μ α- τ ο δ ό τ η σ η  και έτσι το Ελληνικό Δημόσιο στραγγίζει από τα αποθέματά του.

Τον τελευταίο καιρό η Κυβέρνηση για να καλύψει τις βασικές υποχρεώσεις του Δημοσίου έχει αντλήσει δύο (2) δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ, από τα διαθέσιμα των φορέων του Δημοσίου, τα οποία μεταφέρθηκαν στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Αυτό, βέβαια, αποτελεί προσωρινό «μπάλωμα», διότι το κόστος 2,4% των repos προσθέτει πολλές χιλιάδες βάρος στο Δημόσιο.

Έτσι, οι υποχρεώσεις του Απριλίου 2015 που απομένουν, ανέρχονται 1 δις για έντοκα γραμμάτια στις 17 Απριλίου 2015 και 2,5 δις για μισθούς και συντάξεις έως το τέλος του μήνα και αναμένεται να καλυφθούν.

Από εδώ και πέρα αρχίζει ο Γολγοθάς του Κράτους μας. Διότι την 1^η Μαΐου στο Δ.Ν.Τ. πρέπει να πληρωθούν 183 εκατ. ΕΥΡΩ και την 12^η Μαΐου 697 εκατ. ΕΥΡΩ. Επίσης  τον Μάϊο  πρέπει να αποδοθούν περίπου 400 εκατ. ΕΥΡΩ σε τόκους και να ανανεωθούν έντοκα γραμμάτις συνολικού ύψους 2,8 δισεκ. ΕΥΡΩ (8 και 15 Μαΐου).

Έπειτα αρχίζει ο καταιγισμός δόσεων προς το ΔΝΤ, που δεν θα αντέξουν τα ταμεία του Κράτους, χωρίς τη βοήθεια των δανειστών μας.

 Διότι στις 5 Ιουνίου πρέπει να πληρωθούν 298.000.000 ΕΥΡΩ στο Δ.Ν.Τ., επίστης το ίδιο ταμείο έχει να λάβει  στις 12 Ιουνίου 366.000.000 ΕΥΡΩ, ακόμη  στις 16 Ιουνίου 560.000.000 ΕΥΡΩ  και  στις 19 Ιουνίο 336.000.000 ΕΥΡΩ.  Επι πλέον εχει υποχρεώσεις για τόκους ύψους 500εκατ ΕΥΡΩ, 700.000.000 ΕΥΡΩ  για άλλες υποχρεώσεις και 2 δισεκ. ΕΥΡΩ  για έντοκα γραμμάτια που λήγουν  στις 12 Ιουνίου  και  για έντοκα που λήγουν  και πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν  εντός του Ιουνίου 3,2 δισεκ. ΕΥΡΩ.

Αυτά τα οικονομικά μεγέθη τα γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι απ’ έξω και ανακατωτά. Όπως, επίσης, γνωρίζουν ότι στις υποχρεώσεις του Κράτους, εκτός από το ΔΝΤ, τα έντοκα γραμμάτια και τους τόκους, θα πρέπει να εξοφληθούν και δύο ομόλογα 6,7 δισεκ. ΕΥΡΩ που βρίκονται στο χαρτοφυλάκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο 2015.

Συνολικά οι υποχρεώσεις του Κράτους, μαζί με τα έντοκα γραμμάτια ανέρχονται  τον Ιούλιο σε 6,8 δισεκ. ΕΥΡΩ και τον Αύγουστο  σε 4,8 δισεκ. ΕΥΡΩ.

Δηλαδή οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια όπως λέει ο Λαός μας. Ποιους πάνε να περιπλέξουν οι δικοί μας; Μάλλον εμάς του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ κοροϊδεύουν.

Οι ανυποχώρητες κόκκινες γραμμές είναι το άλλοθι, η πρόφαση. Ξέρουν πολύ καλά ότι οι Ευρωπαίοι τηρούν κάποιες συμβάσεις, κάποιες θεσμικές δεσμεύσεις. Οι ξένοι οίκοι  μας υποβάθμισαν εσχάτως στα «σκουπίδια». Είναι φανερό, ότι με αυτή την τακτική πέφτουμε στα «βράχια». Αυτό θέλουνε; Ας έχουν το θάρρος να το πούνε. Όχι άλλα ψεύδη.

Δεν είναι επιτρεπτόν, ούτε προσήκει σε δημόσιους έντιμους άνδρες να χρησιμοποιούν την παραποίηση των γεγονότων και της πραγματικότητας και την παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών για να ωραιοποιήσουν ιδεοληπτικά φαντάσματα του παρελθόντος και να τρέφουν τις προσωπικές αυταπάτες τους.

Διαπραγματευτής και υπερήφανος αναγνωρίζεσαι όταν είσαι σοβαρός και υπεύθυνος. Και όχι όταν μιμείσαι τον ήρωα του θεάτρου των σκιών. Ούτε όταν κυνηγάς φανταστικούς ανεμόμυλους.

Ούτε μπορείς να λες ότι δεν είσαι επαίτης και όμως, να ζητάς χρήματα. Γιατί τα ζητάς; Σου τα χρωστάνε; ή τα θέλεις δανεικά κι αγύριστα;

Αυτή, όμως, η αμφιλεγόμενη τακτική δεν προσδίδει σε κανένα εθνική υπερηφάνεια, ούτε διαπραγματευτική αξιοπιστία.

Καλώς ή κακώς πήραμε τα χρήματα. Καλώς ή κακώς τα χρησιμοποιήσαμε. Η λογική υπαγορεύει να τελειώνουμε με μία γενική αναθεώρηση διαπραγμάτευση για το χρέος μας. Και αυτό προβλέπεται να γίνει Ιούνιο 2015 και τους επόμενους μήνες.

Τον Ιούνιο δεν επιτρέπεται ουσιαστικά και τεχνικά από άποψη διαπραγμάτευσης να έχεις συσσωρευμένα, όλα τα προβλήματα από τον Φεβρουάριο μέχρι σήμερα και να κάνεις και τη διαπραγμάτευση του χρέους. Και να έχεις να πληρώσεις τα δισεκατομμύρια που προσδιορίζουμε παραπάνω. Έτσι δεν  θα έχει καμμία καλή τύχη η διαπραγμάτευση. Πρέπει κάποια να κλείσεις οπωσδήποτε. Όσο λιγότερες εκκρεμότητες έχουμε τόσο μεγαλύτερη θα είναι η διαπραγματευτική μας ευλυγισία. Εκτός και δεν την θέλουμε. Ας το ομολογήσουμε.

Ας παύσουν τα ψεύδη.

 Και το τελευταίο μεγάλο ψέμα: Ότι δηλαδή δεν χρειαζόμαστε άλλο δάνειο από την Ευρώπη, για να ξεπεράσουμε την κρίση!

 ΟΛΟΙ το γνωρίζουν ότι χρειάζεται, γιατί τόσο είναι το ύψος του χρηματοδοτικού κενού, δηλαδή 30-40 δισεκ. ΕΥΡΩ, γεγονός που γνωρίζουν οι Γερμανοί από το 2013.

Ο Σαμαράς, μάλιστα, το μετονόμασε σε «Προληπτική Πιστοληπτική Γραμμή», γιατί κι εκείνος υπέκυψε στη γοητεία του ψεύδους ότι δεν υπάρχει άλλο μνημόνιο. Λες και τα ονόματα αλλάζουν την πραγματικότητα. Αυτό το  μνημόνιο έρχεται τον Ιούνιο. Με τις πιο δυσμενείς προϋποθέσεις, που εμείς στο Ελλαδιστάν δημιουργήσαμε.

Ας μη ξεγελιόμαστε μεταξύ μας. Αρκεί ν’ αντέξουμε την αλήθεια. Αρκεί να γίνουμε υπεύθυνοι. Αυτό θα το πάρει όποια Κυβέρνηση και αν ήταν.

Ίσως ν’ αποτελέσει και το «άλλοθι» της Κυβερνητικής αβελτηρίας. Ίσως δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει τις αυταπάτες μας. Ίσως η επιδιωκόμενη ρήξη. Ίσως.... ίσως......

Είναι κι αυτό μία κάποια λύση;....

                                     

                                          Γιάννης Καζάκος

Με «δημιουργική λογιστική» μπήκαμε με «δημιουργική ασάφεια» φεύγουμε;

Δεν αντέχω στον πειρασμό να κοινολογήσω τις σκέψεις μου.

Θα αρχίσω να παριστάνω τον άτυχο κουρέα του Μίδα, ο οποίος για να λυτρωθεί από την αλήθεια που απέκρυψε μπροστά στο φόβο εξόντωσής του από τον τρομερό βασιλιά, έφυγε στην έρημο και άρχισε να φωνάζει και να επαναλαμβάνει στο απόλυτο κενό: Ο Μίδας έχει τεράστια αυτιά. Έτσι έσωσε την ψυχοπνευματική του ισορροπία.

Η «Αριστερή» Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έτυχε μεγάλης και απροσδόκητης υποδοχής από το διεθνές περιβάλλον. Τηλεφώνημα ο Ομπάμα, ειδική συνέντευξη ο ίδιος στις τηλεοράσεις, τα πρωτεξαδέλφια του στο Λονδίνο, επίσης, ύψωσαν φωνές υποστήριξης με συνθήματα κατά της λιτότητας, λες και πρώτη φορά το μάθαιναν. Ο Λαός μας υποφέρει από αυτή και τα συμπαρομαρτούντα της εδώ και τέσσερα χρόνια.

Πρωθυπουργός, Υπουργοί και όλος σχεδόν ο βρετανικός τύπος συμπαρίστανται στη μεγάλη εναντίωση της «αριστερής» κυβέρνησης των Ελλήνων στην πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων της Ευρωζώνης.

Αυτές οι συμπεριφορές αποτελούν διεθνή γεγονότα, που ούτε τυχαία είναι, ούτε γίνονται περιστασιακά. Η πέραν του Ατλαντικού μεγάλη δύναμη, δεν εκδηλώνεται φωναχτά υπέρ μιας χώρας, όταν η εκδήλωσή της αυτή αγγίζει και ενοχλεί μία άλλη χώρα. Οι συνήθεις παρεμβάσεις γίνονται στα κρυφά, στη διπλωματική γλώσσα και με τις διπλωματικές νότες. Όταν βγαίνουν στα φανερά, σημαίνει ότι κάτι άλλο θέλουν να υποδηλώσουν, ώστε να το μάθουν και οι άλλοι οι μη μεμνημένοι και να εννοήσουν τη σοβαρότητά του και εκείνοι στους οποίους απευθύνεται.

 Εις τον απόηχον αυτών των παρεμβάσεων και στηρίξεων, η Κυβέρνηση Τσίπρα βγήκε στην Ευρωζώνη και στην Κομισιόν με απόλυτες συμπεριφορές και αιτήματα ανυποχώρητα, παραβλέποντας τα καθιερωμένα διεθνώς και την έννοια της συνέχειας ενός  κράτους Με την πάροδο του χρόνου και παρά τις αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις όλων των μελών της Ευρωζώνης η Κυβέρνηση συνεχίζει μία ρητορική γενικοτήτων, αρχών, δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας, χωρίς να μπαίνει στο «ψητό».

 Όλα βέβαια χρειάζονται, αλλά κινδυνεύεις να τα χάσεις όλα, όταν κλωνίζεται σοβαρά η αξιοπιστία σου και η σοβαρότητά σου.

Εν τούτοις, η «αριστερή» μας Κυβέρνηση τα παίζει όλα. Και όταν ακούγονται επίσημες σοβαρές προειδοποιήσεις για απομάκρυνσή μας από την Ευρωζώνη. Με οποιοδήποτε τρόπο. Έστω και «λάϊτ». Το παιγνίδι βέβαια είναι ένα παίγνιο που δεν αφορά σε άτομα και στις περιουσίες τους. Είναι παίγνιο που αφορά στην τύχη και στο μέλλον μιας χώρας. Δεν το παίζεις σε μιά ή δύο ζαριές. Όταν μάλιστα έχεις τη δεδηλωμένη συντριπτική πλειοψηφία του Λαού (80%) ότι θέλει να παραμείνει στο ΕΥΡΩ.

Πού οφείλεται αυτή η περίεργη τακτική της διαπραγματευόμενης Κυβέρνησης; Σε όλους, όσους ξέρουν να διαβάζουν κάτω και πέρα από τις επίσημες ανακοινώσεις, δημιουργείται η εντύπωση ότι και αν συμβεί το λεγόμενο «ατύχημα», δηλαδή η βεβαίωση του πιστωτικού γεγονότος, δεν θα ίδρωνε το αυτί τους και το αίμα τους. Η μεγάλη περιπέτεια της χώρας φαίνεται ότι δεν τους αγγίζει. Το ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά φωνάζει μόνο του. Οι κραυγές που εκπέμπονται ενοχλούν όσο οι κραυγές του κουρέα του Μίδα στην έρημο.

Αυτό σημαίνει ότι για τους διαπραγματευτές «πέρα βρέχει». Δεν μπορώ να φανταστώ τέτοια ανευθυνότητα.

Συντρέχουν προφανώς και άλλα γεγονότα και συμβαίνουν και άλλα δρώμενα στο αφανές της διεθνούς πολιτικής σκηνής που δεν έχουν φθάσει σε μας. Και αυτά τα γεγονότα οριοθετούν κάποιες γραμμές που πότε μας φέρνουν μέσα και πότε έξω από την Ευρωπαϊκή μας υπόσταση.

Τι ρόλο παίζουμε εμείς;

Μόλις τις τελευταίες μέρες ρίχτηκε ή κοινοποιήθηκε η ιδέα της δημιουργίας Ευρωπαϊκού Στρατού. Συνειδητοποιεί κανείς τι αναπροπές στους διεθνείς συσχετισμούς που μπορεί να επιφέρει ένα τέτοιο γεγονός;

Ήδη η Ατλαντική Συμμαχία εκδήλωσε την αντίθεσή της. Και τι ρόλο θα παίζουμε εμείς, σκέφτηκε ίσως.

Εν τούτοις τα απλά γεγονότα οδηγούν στην αύξηση της επιρροής ακόμη περισσότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Γερμανίας. Φαντάζεσθε μια Ευρώπη ενωμένη με δικό της στρατό και επικεφαλής στην ουσία τη Γερμανία; Ότι δεν πέτυχε σε δύο παγκόσμιους πολέμους, θα το πετύχει τώρα με τις «δημοκρατικές» Ευρωπαϊκές διακδικασίες;

Και βεβαίως αντιδρούν οι Ατλαντικοί σύμμαχοι. Μία τέτοια προοπτική είναι μακράν των προβλέψεων και επιθυμιών τους.

Η «αριστερή» μας Κυβέρνηση τι κάνει στο βραδυφλεγές περιβάλλον της Ευρώπης και της γενικότερης Οικονομικής προοπτικής της. Μάλλον ρίχνει λάδι στη φωτιά. Συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις με «δημιουργική ασάφεια», που στο κάτω κάτω της γραφής ευνοεί τον ισχυρότερο. Και δεν πιστεύω να θεωρούν οι διαπραγματευτές μας ότι εμείς είμαστε οι ισχυρότεροι.

Παίζουμε με τη φωτιά, με τους Γερμανούς. Χωρίς σοβαρότητα και χωρίς πρόθεση να εξασφαλίσουμε εδραία θέση στα συμφέροντά μας που υπαγορεύει η πραγματικότητα. Περιμένουμε να υποχωρήσουν οι....Γερμανοί.

Εις την ανεπίτρεπτη αυτή διαπραγματευτική συμπεριφορά, παρ’ ότι με τη ζητηθείσα από την Κυβέρνησή μας παράταση των 4 μηνών, υπέγραψε ο Υπουργός Οικονομικών τύποις και ουσία την παράταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης και του «υπάρχοντος προγράμματος», δηλαδή του μνημονίου, η Κυβέρνησή μας έχει εξαπολύσει ένα νέφος επικοινωνιακού κονιορτού περί Εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας. Για την ταμπακιέρα δεν λένε τίποτε.

Αντίθετα, έρχονται άλλα γεγονότα και πληροφορίες, τα οποία δείχνουν ότι η Κυβέρνηση ετοιμάζει «σχέδιον Β» για την περίπτωση της  εξόδου μας από την Ευρωζώνη και το ΕΥΡΩ.

Το Ινστιτούτο LEVY έχει εκπονήσει το σχέδιο, που προβλέπει έκδοση κρατικών ομολόγων μηδενικού τοκομεριδίου, τη δημιουργία ενός παράλληλου χρηματοδοτικού συστήματος κ.λ.π. Συγχρόνως προτείνει πάγωμα του χρέους, μη πληρωμή των τόκων κ.λ.π.

Αυτά, όμως, δεν αρκούν για την αντιμετώπιση της νέας χειρότερης κρίσης που προβλέπουν οι ίδιοι οικονομολόγοι.

Και εδώ ως οριστική αντιμετώπιση της νέας κατάστασης στην Ελλάδα της κρίσης έρχεται και το κερασάκι στην κορυφή της νέας, Plan B ,τούρτας:

Προβλέπεται να ακολουθήσει ένα «νέο σχέδιο Μαρσαλ» για τις απαραίτητες χρηματοδοτήσεις των απαραίτητων επενδύσεων, για την αύξηση της κρατικής κατανάλωσης κ.λ.π. Και ιδού η πονηρία: Οι χρηματοδοτήσεις αυτές φέρεται ότι θα γίνουν από «Ειδικά κονδύλια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων ή από οποιοδήποτε άλλο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Αλλά και στους πλέον αδαείς ή αφελείς όταν πείτε ότι θα χρηματοδοτηθείτε από τον Οργανισμό (Ε.Ε.) από τον οποίον απομακρυνθήκατα καθ’ οιονδήποτε τρόπο, θα σας πάρουν με τις πέτρες.

Ποία είναι πλέον η πιο πιθανή αλήθεια;

 Ότι ο φορέας της χρηματοδότησης του PLAN B, έρχεται από την εκείθεν του Ατλαντικού Χώρα και οι «δολοφόνοι» των Λαών είναι αυτοί που θα συνδράμουν την «Αριστερή» Κυβέρνηση και θα «σώσουν» τον Ελληνικό Λαό. Εξ ου και το συγκινητικό τους ενδιαφέρον για την καταπολέμηση της λιτότητας...

Και συ Λαέ βασανισμένε....πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε....

                                       ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Η Νεοδημοκρατική απερινόητη ακηδία

Φαίνεται ότι η Νεοδημοκρατική πολιτική παράταξη, δεν κατάλαβε ποτέ ποιά είναι και τι εκπροσωπεί. Και ας πέρασαν πολλά συνέδρια και διακηρύξεις από την ίδρυσή της.

Μιλάνε για δήθεν αποκατάσταση της ιδεολογικής φυσιογνωμίας της παράταξης, η οποία έχει μείνει στα χαρτιά. Κανένας δεν κατόρθωσε να την υλοποιήσει. Ούτε κατέβαλε καμμία προσπάθεια προς τούτο. Ανάμνηση ευχάριστη αποτελεί η επιχειρηθείσα πολιτική αγωγή των νέων στην αρχή της ίδρυσης της ΕΡΕ. Έκτοτε και δη η ιδρυθείσα το 1974-75 ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, με τον ίδιο ιδρυτή της, αδιαφόρησε για την πολιτική παιδεία των στελεχών της.

Ήταν επόμενο, όλα τα «στελέχη» της να μαϊμουδήσουν στις συμπεριφορές και πράξεις των «μεγάλων» στην ηλικία πολιτικών τους προτύπων. Δεν «εφοίτησαν» σε καμμία σχολή Καραμανλή ή άλλη έκφρασή της. Πελατειακή ήταν η αγωγή τους. Αυτό έμαθαν και αυτό υπηρέτησαν. Άλλως τε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι συνδεδεμένη με το πελατειακό σύστημα. Εμπαίζουν εαυτούς και αλλήλους όσοι υποστηρίζουν υποκριτικά το αντίθετο. Έτσι τα βάζουν με το πελατειακό σύστημα, δηλαδή με το αποτέλεσμα και όχι με το αίτιόν του.

Έλλειψε η ειδοποιός διαφορά των πολιτικών, κατά την πηγαία Αριστοτελική έννοια, με τους ερεθισμούς της άσκησης της πολιτικής. Έτσι ώστε να ξέρουν πότε να λένε «το μεγάλο Ναί ή το μεγάλο ΟΧΙ». Πότε να τιμούν το ιδεώδες της πολιτικής και όχι την ιδιοτελή χαμέρπεια των ανδρεικέλων της πολιτικής.

Όταν όλα αυτά είναι ανύπαρκτα στην ιδεολογική φαρέτρα της Κομματικής Νεοδημοκρατίας, για ποια συνέδρια μιλούν, για ποιο καθορισμό ιδεολογικής πορείας της παράταξης και για ποιες εσωκομματικές αλλαγές ελπίζουν, που δήθεν θα  αναδιατάξουν και ανασυντάξουν την παράταξη; Και για ευθύνες ποιών; Μόνον των ηγετών και όχι των ιδίων;

Δεν κατάλαβαν ότι όλοι αντελήφθημεν και όσοι δεν το είχαν συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα, ότι κ α ν έ ν α ς  δεν ασκεί π ο λ ι τ ι κ ή,  αλλά φροντίζει μόνον για τη δημιουργία προσωπικής «παράγκας», με την οποία νομίζει ότι θα εξασφαλίσει μόνον την προσωπική του ανέλιξη και τις προσωπικές φιλοδοξίες του και ότι άλλο προκύψει; Ποιος έπεισε το Λαό ότι φροντίζει γι’ αυτόν; Κανένας. Τα αποτελέσματα των εκλογών και οι δημοσκοπήσεις, το διατυμπανίζουν. Σε ώτα μη ακουόντων;

Αλλά δεν φθάνει αυτός ο πολιτικός αποπροσανατολισμός. Η εκτροπή από την πορεία του ορθού πολιτικού λόγου, πλουμίζεται συνειδητά από θεωρητικές κατασκευές που αποτελούν περιστατικά αποπροσανατολισμού να κάθεται καλά στην τούρτα του νέου ελπιδοφόρου μηνύματος. Δεν ξεχνάμε ότι πέρασε η παράταξη από Σοσιαλμανία, από Ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, από Νεοφιλελευθερισμό και άλλες παραμέτρους των. Τίποτε δεν ετηρήθη από τις θεωρητικές αυτές αναφορές. Εμπειρική ήταν η διακυβέρνηση της χώρας. Βλέποντας και κάνοντας. Χωρίς αρχές, χωρίς ιδεολογική πυξίδα. Άλλοτε με σχετική επιτυχία και άλλοτε καταστροφικά. Γιατί δεν διοικούσαν οι Αρχές. Διοικούσαν οι παρακοιμώμενοι στις παρακάμαρες. Και ανάλογα με τις δεξιότητες και ικανότητές τους, που κατά κανόνα ήταν απογοητευτικές.

Αλλά η έλλειψη στέρεας και ανιδιοτελούς πολιτικής παιδείας, στερούν σε πολλούς από τους προετοιμασμένους δελφίνους την ικανότητα να διακρίνουν τον κίνδυνο ότι εκτίθενται ανόητα στον στίβο του πολιτικού γίγνεσθαι από αδικαιολόγητη σπουδαρχία, από μη αποκρυπτόμενη κενή φιλοδοξία και από διακηρυγμένο, όλα τα προδιατρέξαντα χρόνια, πολιτικό αμοραλισμό.

Αυτό, όμως δεν είναι εκείνο που θα ανασυντάξει και θα αναζωογονήσει τη Νέα Δημοκρατία για να βρει τον καλό βηματισμό της, ούτε προοιωνίζει την επιθυμητή μεταλλαγή του πολιτικού σκεπτικού της σημερινής χειμερίας ακινησίας.

Έπειτα είναι και το απουσιάζον πολιτικό ήθος. Έρχονται οι επίδοξοι διάδοχοι της παράταξης με γενικότητες, με πλάγιες αναφορές, χωρίς ευθύτητα, χωρίς πολιτική εντιμότητα να πλαγιοκοπήσουν την ηγεσία, χωρίς να έχουν στη φαρέτρα τους τα βέλη που θα στοχεύσουν τα αμαρτήματα και θα αναδείξουν τη λανθασμένη πολιτική διαχείριση της σημερινής ηγεσίας.

Είναι αδιανόητη και πρωτάκουστη πολιτική θεωρία ότι δηλαδή όσοι έχασαν τις εκλογές έχουν παραιτηθεί ή ότι είναι τέτοια η ψυχολογία του κόσμου που μόνο με αλλαγή προσώπου θα αναδείξουμε και πάλιν τον ηγετικό ρόλο του Κόμματος ή άλλα συναφή, ενώ συγχρόνως δεν λέγουν, όπως έχουν υποχρέωση, πως όλα τα καταμαρτυρούμενα από αυτούς θα ανατραπούν και ο κόσμος θα επανέλθει στη Ν.Δ. εάν αυτοί αναδειχθούν επικεφαλής της και για ποιο λόγο.

Δυστυχώς, έτσι πορεύεται η πολιτική ζωή μας όλα αυτά τα χρόνια.

Το χειρότερο όλων, όμως, είναι ότι αυτοί που δημιουργούν τέτοια ζητήματα, είναι τόσον αδαείς από πολιτική σκέψη και διορατικότητα, ώστε να μην διακρίνουν το χρόνο που θέτουν το μείζον θέμα νέας ηγεσίας στο Κόμμα. Δηλαδή αποκαλύπτουν παντελή έλλειψη πολιτικότητας. Εκτός εάν τα πάθη τους και η χολή τους δεν μπορούν να ελεχθούν από τις φρένες τους. Αυτοί, όμως, είναι αυτόχρημα καταστροφικοί όχι μόνον για τον εαυτό τους, αλλά και για τη χώρα μας.

Αποτελούν μια πρόσθετη απόδειξη της ερημιάς της πολιτικής ζωής του τόπου, γιατί και ένας να φανεί στον ορίζοντα, είναι αδύνατον να διοικήσει με τον εσμό των πολιτικώς αναλφάβητων και της χορείας των μοιραίων λυμφατικών ανθρωπαρίων του απελπισμού.

Ανάγκη εκ βάθρων πολιτικής παιδείας. Με βάση τις Αρχές και Αξίες του Ελληνισμού. Με πίστη στα ιδανικά της Πατρίδας και του ανθρώπου. Με διακηρυγμένο το πνεύμα της θυσίας χάριν της ολότητας και της Πατρίδας. Με ανακήρυξη του δικαίου, ως αποκλειστικού οδηγού των βημάτων μας. Με αναγνώριση της προσφοράς αξιοκρατικά των πολιτών.

Αλλιώς, η σημερινή απερινόητη ακηδία των Νεοδημοκρατικών μεθοδεύσεων και ευσεβών πόθων δεν προμηνύει κανένα αγαθό μέλλον για την παράταξη.

                                          Γιάννης Καζάκος

Nα ζητηθεί από ΤΩΡΑ η επιμήκυνση.

      Έχω γράψει από χρόνια (δύο) ότι ο συνεχής δανεισμός της Χώρας δεν οδηγεί σε λύση. Διαιωνίζει την οφειλή μας και απλά εξασφαλίζει την καταβολή των δόσεων στους δανειστές μας. Και οι άσχετοι  με τα οικονομικά, όπως και οι απλοί πολίτες νοικοκυραίοι καταλαβαίνουν ότι με συνεχή δανεισμό της οικιακής τους οικονομίας, είναι δούλοι και υποχείρια των δανειστών τους. Δεν υπάρχει δυνατότητα εξόφλησης εις τον αιώνα τον άπαντα.

   Ξέρουν, επίσης, ότι για να μπορέσουν να ζήσουν την οικογένειά τους, να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ζήσουν ανθρώπινη αξιοπρεπή ζωή, πρέπει να αποκτήσουν πλούτο. Δηλ. έσοδα που υπερβαίνουν τη δόση του δανεισμού τους. Και μάλιστα κατά πολύ. Αλλά τέτοια έσοδα δεν έρχονται εάν μετά βίας ζεις πληρώνοντας τις μηνιαίες οφειλές στους δανειστές σου. ‘Έχεις καταδικάσει τα παιδιά σου στη δουλεία και στην ομηρία των δανειστών σου.

   Το ίδιο συμβαίνει και με έναν Λαό που υφίσταται τα δεινά των δανειακών του βαρών, που τα έσοδά του δεν ικανοποιούν  και δεν αρκούν για τις καταβολές των δανειακών οφειλών του. Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας σκληρής και απάνθρωπης υπερφορολόγησης, μιας πρωτοφανούς περικοπής των πηγών χρηματοδοτήσεως της πραγματικής οικονομίας σε σημείο να μην αντέχει άλλο ο Έλληνας πολίτης. Έχουμε φθάσει σε εκρηκτική κατάσταση. Και οι δανειστές μας όλο και ζητούν, περισσότερες περικοπές, περισσότερη φορολογία κ.λπ.

Τα διάφορα κουρέματα που έγιναν και οι θυσίες των ελλήνων δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Για την εξασφάλιση της καταβολής των δόσεων συμπιέζονται μέχρι ασφυξίας τα βαλάντια των πολιτών και η επιβαλλόμενη αναδιαρρύθμιση του χρέους, αφήνεται για το τέλος. Μετά την εφαρμογή των μέτρων, που θα φέρουν, μετά την ασφυξία, τον θάνατο.

   Λέγουν ότι έχουν καλές προθέσεις, ότι μας βοηθούν και θέλουν να βοηθήσουν και άλλο.. Εάν είναι προς το καλό τους, το καταλαβαίνουμε. Εάν είναι προς το καλό όλων μας, δηλ. να παίρνουν και αυτοί στην ώρα τους τα δανεικά μας, πρέπει να ρυθμίσουν από τα      τ ώ ρ α το χρέος μας, ώστε να μην είναι βιώσιμο, όπως το θεωρούν επειδή είναι διαχειρίσιμο με τις θυσίες μας και το αίμα του Λαού μας, αλλά να καταστεί πραγματικά και ουσιαστικά βιώσιμο. Και να μας δίδει τη δυνατότητα να περισσεύει λίγος πλούτος, πάνω από τις δόσεις μας, για την οικονομική ανάπτυξή μας.

   Αντίθετα έχουν υποχρέωση να πράξουν οι εταίροι μας και οι δανειστές μας. Πρώτα πρέπει να ρυθμιστεί το δημόσιο χρέος, να αμβλυνθούν τα προβλήματα από την υπάρχουσα δανειακή σύμβαση και μετά να τεθούν οι αξιώσεις που θα εξασφαλίσουν τις μικρότερες δόσεις κάθε χρόνο. Τότε θα περισσεύει «πλούτος» για την περιβόητη ανάπτυξη.

   Αυτό επιτυγχάνεται και χωρίς κουρέματα, αλλά μόνον με επιμήκυνση του χρέους κατά 50 χρόνια και καθορισμό μικρού επιτοκίου. Οι δανειστές δεν θα χάσουν τα χρήματά τους, παρά την υπάρχουσα κρίση, και εμείς (η Πολιτεία) θα μπορέσει να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη και πρόοδό της.

   Και εδώ νομίζω ότι έχει κάνει λάθος η μέχρι τώρα διαπραγμάτευση. Και μάλιστα με ανθρώπους-Κράτη που θέλουν να λένε ότι διάκεινται φιλικά στη χώρα μας, είτε λόγω πολιτικού προσανατολισμού, είτε λόγω ιστορικότητας και πολιτιστικών παραδόσεων.

   Πρώτα έπρεπε να διακανονιστεί το χρέος και μάλιστα μετά το γενόμενο κούρεμα και μετά να υποδειχθούν τα επιβαλλόμενα μέτρα, τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι σκληρά, αλλά θα μας αφήνουν περιθώρια στην ανάπτυξη και στην ελπίδα.

   Εκείνο, όμως, που δεν καταλαβαίνω, ακόμη περισσότερο, είναι ότι αυτή τη ρύθμιση δεν την προέταξαν πολύ προ της συζήτησης για την τελευταία (5^η ) αξιολόγηση και αφού πλέον ήταν δεδομένο και βεβαιωμένο το ζητηθέν πλεόνασμα. Πολύ περισσότερο όταν λόγω εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, υπήρχε κίνδυνος αστάθειας και δοκιμασίας στη Χώρα.

   Αυτό, όμως, μπορεί να το κάνει η σημερινή Κυβέρνηση, αντιμετωπίζοντας ρεαλιστικά το οικονομικό μας πρόβλημα, χωρίς απαιτήσεις ανεδαφικές και ανέφικτες. Γιατί είναι αίτημα που έχει ουσιαστικό περιεχόμενο, έχουν ψιλοδεσμευθεί για αυτό (αλλά για μετά την αξιολόγηση και τον καθορισμό της πιστοληπτικής γραμμής) και ξεπερνούν τις δεσμεύσεις και απαγορεύσεις που επικαλούνται των <κοινοβουλίων των λοιπών Χωρών-δανειστών της Ευρωζώνης και Ε.Ε.

   Η αποδοχή της πρότασης αυτής και η ρύθμιση με την επιμήκυνση του χρόνου εξοφλήσεως του χρέους στα 70 χρόνια και τον καθορισμό μικρού επιτοκίου, θα επιφέρει πραγματική και ουσιαστική λύση του προβλήματος του χρέους.

Γιατί μ’αυτό τον τρόπο θα μειωθεί η αξία του κατά 50% και δεν θα χρειαστεί η Ευρώπη να μας δώσει καινούργια χρήματα για δανεισμό. Ούτε θα αναγκαστεί να τα βρει τα χρήματα αυτά από τους φορολογουμένους πολίτες των Χωρών-Κρατών μελών τους.  

   Και έτσι θα παύσουμε να είμαστε εσαεί όμηροι των ξένων δανειστών μας. Έχουμε έξοδο, έχουμε απελευθέρωση.

25-1-2015                                          ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Η μόνη σίγουρη λύση

¨ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ¨  -  ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

            Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κομματική παράταξη, η οποία έχει κάποιες συντεταγμένες δομές και κάποιες συγκεκριμένες θέσεις. Έχει εσωτερικές διαφωνίες επί της στρατηγικής του Κόμματος,  επί του νομίσματος, επί της Ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, επί της οικονομικής πολιτικής κ.λ.π.
           Στις σημερινές συγκυρίες των εκλογικών αναμετρήσεων, έχει βάλει τον πήχυ ψηλά, στο επίπεδο δημιουργικών προτεραιοτήτων, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό την πτώση της Κυβέρνησης, Έτσι νομίζει.
           Από την άλλη υπάρχουν όλες οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις οι οποίες έχουν ξεκάθαρο πρόγραμμα για την Ευρώπη, Ευρωζώνη, Ευρωπαϊκή Ενοποίηση, Φιλελεύθερη Οικονομία, και γενικότερο Ευρωπαϊκό προσανατολισμό που δεν έχει καμιά  σχέση με τις ενστάσεις, επιφυλάξεις και αποκηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ.
        Ακόμη υπάρχει η Κυβερνητική πλευρά η οποία οδεύει τη χώρα σ’ ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για να τη βγάλει από το αδιέξοδο της κρίσης.
        Το χρέος της χώρας αυτής δεν είναι βιώσιμο, αλλά η επιτυχής οικονομική πορεία  μέχρι τώρα και οι προτάσεις που γίνονται για το άμεσο μέλλον, φαίνεται ότι πλησιάζουν στην πραγματική ελάφρυνση του χρέους, ώστε στα επόμενα βήματα να γίνει βιώσιμο.
          Στην κρίσιμη αυτή ώρα δεν έχει σημασία πότε και πόση θα είναι η επιτυχία της Κυβερνητικής προσπάθειας. 
Αυτή τη  στιγμή  σημασία έχει η σταθεροποίηση της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας, γεγονός που θέλουν δημοσκοπικά και το 70% των πολιτών.  Βεβαίως τούτο επιδιώκουν πρωτίστως οι Κυβερνητικοί εταίροι.
         Αλλά, Κυβερνητική σταθερότητα ή ανατροπή δια των Δημοτικών και Ευρωπαϊκών εκλογών δεν νοείται.
          Οι κ.κ. Καλλίρης και Πέττας, τυπικά και ουσιαστικά πιστεύουμε ότι ανήκουν στους εταίρους της Κυβερνητικής διοίκησης. Ή τουλάχιστον δεν ανήκουν σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.
          Η πρότασή τους να ψηφισθεί η επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Καφατσάκη, είναι εντελώς αντιφατική με την κομματική – πολιτική τους θέση και παντελώς ανατιολόγητη.
              Διότι δεν μπορούν να λένε από τη μια μεριά ότι στηρίζουμε την Κυβέρνηση και από την άλλη στηρίζουμε την Αντιπολίτευση της Κυβέρνησης.
            Διότι δεν μπορούν ως αιτιολογία να λένε ότι καταδικάζω  την Κυβέρνηση επειδή δεν μου αρέσει ο αντίπαλος του ¨άλλου¨ συνδυασμού.
          Αλλά οι θέσεις αυτές δεν έχουν και ηθικό περιεχόμενο, διότι οι κύριοι αυτοί κατέβηκαν ως υποψήφιοι υ π ε ρ κ ο μ μ α τ ι κ ο ί και περιέλαβαν στα ψηφοδέλτια τους πλείστους υποψηφίους οι οποίοι στηρίζουν την Κυβέρνηση και τη συνοχή της.
         Αυτούς τώρα, τους πέταξαν έξω; Δεν υπολογίζουν την πολιτική τους οντότητα, τις πολιτικές τους επιλογές, την εργασία τους και τη συνεισφορά τους στον εκλογικό τους αγώνα;
         Φαίνεται καθαρά ότι αυτούς απλά τους χρησιμοποίησαν και τώρα που δεν τους έχουν ανάγκη τους πέταξαν σαν στημένη λεμονόκουπα.
         Αυτή, όμως, η συμπεριφορά δεν συνιστά πολιτική παρουσία με εδραίες θέσεις πολιτικής και ηθικό έρεισμα. Δηλαδή δεν αποτελεί ανθρώπινη συμπεριφορά.
       Και ασφαλώς οι άνθρωποι αυτοί δεν πρόκειται να αποδεχθούν  τις προτάσεις των άνω επικεφαλής, οι οποίες οδηγούν τον Δήμο στην κομματικοποίηση και μας γυρίζουν τριάντα χρόνια πίσω.
      Η πρόταση της ΔΑΔΑ, που έγινε ΔΕΚΤΗ από το Ζωγραφιώτικο Λαό στις δημοτικές εκλογές, ξεπερνάει κάθε αμφισβήτηση, καλόπιστη ή κακόπιστη από ορισμένους   συμπολίτες μας και δείχνει το δρόμο της προόδου και της προκοπής του Δήμου.
           Πρόκειται για το συνδυασμό της ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ της πόλης μας, με καταξιωμένους πολίτες στην επιστήμη τους, στα επαγγέλματά τους, στην κοινωνία μας, στην καθημερινότητά μας. 
            Αυτό τον συνδυασμό που δεν έμαθε και δεν υπηρέτησε το διχασμό  και τη διχόνοια, δεν έζησε τα κόκκινα, πράσινα και μπλε καφενεία, που προέρχεται μέσα από το Λαό και αναδείχθηκε στους χώρους του ο καθένας από τη αξιοσύνη του και τη λεβεντιά του.
          Αυτό το συνδυασμό που δεν κάνει και δεν θα κάνει κομματικές διακρίσεις, που είναι φιλεργατικός, που είναι φίλεργος και διέπεται από υψηλό αίσθημα δικαίου και ευθύνης.
         Ο συνδυασμός ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ – ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ είναι ο μόνος συνδυασμός που εγγυάται την πρόοδο του τόπου, τη σιγουριά της εργασίας των εργαζομένων στο Δήμο, την αποκαθήλωση της μιζέριας και της κακότητας και την οικονομική και κοινωνική ευημερία των πολιτών και ολοκλήρου του Δήμου.

                                                             Από Γ.Γ.  της ΔΑΔΑ 

ΟΜΟΦΩΝΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΖΑΚΟY

Απογοήτευση των εραστών του ψεύδους και της ίντριγκας.

Ο δικαιοκρίτης θεσμός της Δικαιοσύνης μίλησε. Από το ύψος της αυθεντίας του, έκλεισε τα στόματα και τις ορέξεις των ασεβών. Αυτών που βυθίζουν την ανθρώπινη υπόσταση στα βρυκολακιασμένα υπόγεια του αδελφοκτόνου μίσους. Αυτών που περιφρονούν τις ανθρώπινες αξίες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μπροστά στην επιδίωξη ιδιοτελών σκοπών και ωφελημάτων.

Απογοήτευσε τους εραστές του ψεύδους και της ίντριγκας, των ταπεινών κινήτρων και της επικατάρατης μισαλλοδοξίας.

Οι σκέψεις αυτές έρχονται στο νου μας με τη δικαίωση του τ. Δημάρχου και Προέδρου της ΔΑΔΑ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΖΑΚΟΥ από το ομόφωνο αμετάκλητο ήδη βούλευμα του ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΦΕΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, το οποίον τον ΑΘΩΩΣΕ από τις δοθείσες σε αυτόν κατηγορίες από τα μέλη του Δ.Σ. του κ. Καλλίρη και ορισμένων πτερύγων της Αριστεράς.

Το Δ.Σ. Ζωγράφου με απόφασή του παρέπεμψε στον Εισαγγελέα για να δικασθεί  o κ. Καζάκος για την αγορά του κτήματος Ζωγράφου.

Όσο και αν ήταν οι κατηγορίες αυτές αβάσιμες, δεν έγινε καμία προσπάθεια συζήτησης για ανεύρεση της αλήθειας.

Σκοπός προφανώς δεν ήταν η αλήθεια, αλλά η παραπομπή. Ενδιέφερε η διάχυση της φήμης για ποινικά παραπτώματα, έτσι που να τρωθεί το γόητρο και η φήμη και αξιοπρέπεια του τ. Δημάρχου, δηλαδή του πολιτικού τους αντιπάλου.

Αλλά υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα. Όσα είχε υποστηρίξει ο κ. Καζάκος και είχε αντικρούσει τις αβάσιμες αιτιάσεις που του απευθύνοντο, τα οποία είχαν δημοσιευθεί και στην παρούσα ιστοσελίδα της ΔΑΔΑ δεν έμειναν ανερεύνητα, όπως στο Δημοτικό Συμβούλιο!

Έγινε σε βάθος τακτική Ανάκριση (σε βαθμό κακουργήματος οι κατηγορίες), επί κάθε κατηγορίας και αιτιάσεων ξεχωριστά.

Ετέθησαν υπό την βάσανο της κρίσεως της Δικαιοσύνης όλα τα επικριτικά συμπεράσματα, κατά πάντα νομικά αστήρικτα, της Έκθεσης των Ελεγκτών Επιθεωρητών της Δημόσιας Διοίκησης, όπως και οι Γνωμοδοτήσεις του τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (518/2011). Δεν έμεινε καμία πτυχή της όλης κατηγορίας ανεξερεύνητη.

Και αποφάσισε το Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο ουσίας της Χώρας εν Συμβουλίω, δηλαδή το ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΦΕΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ότι:

 η όλη κατηγορία «αποδείχθηκε αβάσιμη», δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά της κατηγορίας δεν συνιστούσαν κανένα αδίκημα και κατόπιν τούτου:

«Να μην γίνει κατηγορία κατά Ιωάννη Καζάκου…..», γιατί «δεν υπάρχουν ενδείξεις ενοχής των κατηγορουμένων για τις αξιόποινες πράξεις της απιστίας» (385/14-3-2014 ομόφωνο Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών).

Τώρα όλη η σκόνη, όλη η βρωμιά, όλη η μικροψυχία των κατηγορών του πέφτει επάνω τους.

Τώρα θα αναλογίζονται ότι όλες οι φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν δια ζώσης, δια των τοπικών φιλικών εντύπων τους και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (τηλεοράσεις-ραδιόφωνα κ.λ.π.) απέβησαν επί ματαίω.

Αλλά δεν μετεμελήθησαν.

Έλαβαν στο Δημαρχείο το απαλλακτικό βούλευμα, ερωτήθηκαν για την ύπαρξή του από δημοτικούς συμβούλους και ούτε καν απάντησαν. Το απεσιώπησαν.

Σήμερα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ΖΗΤΟΥΝ την ψήφο του Λαού του Ζωγράφου χωρίς αισχύνη, χωρίς αιδώ.

Προφανώς για να συνεχίσουν τις μηνυτήριες επιδόσεις τους για τους ίδιους σκοπούς. Αλλά θα επανέλθουμε.

                                                   Η   ΔΑΔΑ

Προς κατ' επάγγελμα και κατ'εξακολούθηση Συκοφάντες

"Αλλ' ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου".
                                                 Σοφοκλής
 Περισσότερα  την Μ. Τρίτη. 
                                                                 Από την Γραμματεία της ΔΑΔΑ