Οι Γερμανικές Εκλογές και το ΑfD

Περίπλοκος και ακατανόητος ο κόσμος μας. Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (ΑfD) θεωρείται Κόμμα συνωμοσιολόγων, ομοφοβικών, ρατσιστών, ιδεολόγων ακροδεξιών, φιλοναζί και καιροσκόπων.

Εάν αποτελεί τη συνισταμένη αυτών των χαρακτηριστικών, θέλει σοβαρότητα η εκτίμηση της ψήφου των Γερμανών. Διότι πρόκειται περί πεντέμισυ περίπου εκατομμυρίων πολιτών, προβληματικής ποιοτικής στάθμης από πλευράς δημοκρατικότητας. Φαίνεται να αποτελούν εσμό υπερσυντηρητικών ανθρώπων με αναφορές θαυμασμού του εθνικοσοσιαλιστικού στρατού (Βέρμαχτ) και υστερία στην ξενοφοβία.

Αλλά  η Εναλλακτική αυτή είναι και πλήρης αντιθέσεων. Έχουν και απροσδόκητα ανοχή στην ομοφυλοφιλία. Η επικεφαλής του εκλογικού αγώνα τους κ. Alice Weider (Βάιντερ), 38ετής οικονομολόγος που οδήγησε την Εναλλακτική στον προχθεσινό θρίαμβο, καταλαμβάνοντας στη Βουλή την Τρίτη θέση με 12,8%, είναι δεδηλωμένη ομοφυλόφιλος, βρίσκεται σε συμβίωση με την σύντροφό της Ασιατικής  καταγωγής    (Σρι-Λάνκα), με την οποία μεγαλώνουν μαζί τα δύο παιδιά τους.

Έπειτα η Αντιπρόεδρος του Κόμματος κ. Φράουκε Πέτρι, απεχώρησε από το Κόμμα, κατά τη δοθείσα μετεκλογική συνέντευξη, διότι το κόμμα πηγαίνει στα άκρα (είχε διαφωνήσει και στο Συνέδριο).

Αλλά το φαινόμενο αυτό στη Γερμανία αναιρεί τις αβασάνιστες θεωρίες ότι η ανεργία έχει άμεση συνάρτηση με την άνοδο της ακροδεξιάς.Διότι στη Γερμανία δεν συμβαίνει αυτό.

Έπειτα καθιστά σαφές ότι οι Χώρες που δεν βρίσκονται σε οικονομική κρίση, αλλά αντίθετα γνωρίζουν οικονομική άνοδο και ευημερία, δεν εξασφαλίζουν ανοσία από τις ασθένειες της ξενοφοβίας, ρατσισμού κ.λπ.

Είναι αφελείς και ανιστόρητες οι ερμηνείες διαφόρων μεγαλοσχημόνων χωρίς αντίκρυσμα για εφησυχασμό των Ελλήνων. Ας μην  λησμονούμε ότι προεκλογικά ο κ. Παπαδημούλης διαβεβαίωνε τους δημοσιογράφους σε τηλεοπτική συνέντευξη, και επομένως και το Λαό, ότι ο Σούλτς θα είναι νικητής των εκλογών. Αντίθετα αυτός πέτυχε το χειρότερο αποτέλεσμα που έχουν μεταπολεμικά οι Σοσιαλδημοκράτες.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα στην Ευρώπη.   Οι τεκτονικές αλλαγές που ζούμε δεν θα παρέλθουν χωρίς συνέπειες.

Η Γαλλία δεν θα υποχωρήσει επειδή βγήκε ο Μακρόν και όχι η Λεπέν, ούτε είναι για παρηγοριά ότι στην Αυστρία βγήκε Πρόεδρος, με διαφορά στήθους, ένας μη ακροδεξιός.

Αντίθετα πρέπει να προβληματιστούμε από την συμπεριφορά των Γερμανών ψηφοφόρων. Μισό εκατομμύριο μετακινήθηκαν από τους Σοσιαλδημοκράτες ( SPD) στην Εναλλακτική και 430.000 από την Αριστερά (Die Linke) επίσης στους ίδιους. Είναι απίστευτα νούμερα. Και μέσα σε όλα αυτά συγκυβερνήτρια του AfD είναι μια ομοφυλόφιλη.

Δεν καταλήφθηκε ξαφνικά η Ευρώπη από ΑΜΟΚ και ψηφίζει ακραίους. 

 Είναι φανερή η ευθύνη των Κυβερνώντων στην Ευρώπη.           Είναι διάχυτη η καχυποψία για υστερόβουλες σκέψεις των ασκούντων επιρροή στη διακυβέρνηση της Ευρώπης.

Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια στους Λαούς.

 Το ανέξοδο ξεπούλημα του «κοσμοπολιτισμού» των ΕΛΙΤ και της «δημοκρατικής ανεκτικότητας» έχει όρια.

 Ήρθε η ώρα της αλήθειας.

                                                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΚΡΟΝ

           

Οι Γαλλοελληνικές σχέσεις και η εξ αυτών φιλία, έχουν μεγάλη ιστορία. Πρέπει να τις δούμε εξ απαλών ονύχων της Ε.Ε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συγκρότηση της Ε.Ε ήταν δημιούργημα δεξιών Κυβερνήσεων. Ο Κάρολος Ντε Γκωλ, αποτελούσε την έκφραση του Εθνικού αστικού Κράτους (Η Ευρώπη των Πατρίδων) και ο Κόνραντ Αντενάουερ που έβαλε στόχο τη δημιουργία ενός αστικού γερμανικού κράτους, στόχο που επέτυχε.

        Από εκεί μέχρις σήμερα έτρεξε πολύ νερό στους διαύλους της Ευρώπης. Οι μύλοι της άλεθαν σε διαφορετικούς χρόνους και με διαφορετικούς τρόπους το άλεσμα της Ευρωπαϊκής παραγωγής. Με τη φυσική αποχώρηση των μεγάλων ηγετών, βαθμιαία, αλλά σταθερά, επιβλήθηκε ο γερμανικός τρόπος διοίκησης στην Ευρώπη.

        Ο Γαλλογερμανικός άξονας μετά το 1992 ουσιαστικά ακυρώθηκε, η Γαλλία υποχώρησε στο πεδίο της Ένωσης και μπροστά στη διογκωμένη πλέον οικονομία της Γερμανίας. Άρχισαν οι μεγάλες διαφορές και εντάσεις μεταξύ των μελών ιδία της Ευρωζώνης, που οφείλοντο πλέον στη δυσχερέστατη οικονομική κατάσταση των Χωρών του Νότου.

        Το δόγμα των Ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της στυγερής λιτότητας του Σόιμπλε επέφερε μεν εμπορικά πλεονάσματα στη Γερμανία, αλλά έθεσε σε ασφυξία τις οικονομίες του Νότου.

        Οι χρεωμένες χώρες, ιδία του Νότου, χάνουν την ελευθερία διαχείρισης του οικονομικού τους μέλλοντος. Τα περισσεύματά τους δεσμεύονται στο εξωτερικό σαν φόρος οικονομικής υποτέλειας. Όπως και η χώρα μας. Τα πλεονάσματα, όμως, της Γερμανίας ήσαν μόνον γι’αυτήν. Χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. Η Αγγλία ήταν εκτός Ευρωζώνης.

        Η Γερμανική οικονομική ισχύς δεν συμπορεύτηκε και από την απλή πολιτική σκέψη τι θα γίνει με το μέλλον της Ευρώπης.                Η γερμανική αλαζονεία είναι χαρακτηριστική στην πολιτική πορεία της Γερμανίας και πληρώθηκε ακριβά από τους Γερμανούς δύο φορές στην νεότερη ιστορία τους. Αυτό το έλλειμμα πολιτικής σκέψης των Γερμανικών   ηγεσιών, αποτελεί μόνιμη αναπηρία αυτών, γιατί δεν προβλέπουν ούτε για το επόμενο μέλλον της Γερμανίας.

        Το αποτέλεσμα αυτών των συμπεριφορών, σε μια Ευρώπη με μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα κάτω από την επήρεια μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας), δημιούργησε έντονα αντιγερμανικά αισθήματα (ίδετε εκδηλώσεις μίσους στο Βερολίνο και Φραγκφούρτη), αλλά συνέβαλε επιτέλους, και στο «ξύπνημα των Παρισίων, που ζητεί πλέον ισοτιμία με την Γερμανία στη διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

        Στη συγκυρία αυτή έρχεται ο Πρόεδρος Μακρόν:

● να αναγνωρίσει ότι η Ευρώπη θέλει μεταρρυθμίσεις,

 ●θέλει σε βάθος πολιτικές ανακατατάξεις,

   ●κατήγγειλε τις αποφάσεις που βγαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες και

     ●ζήτησε την δημιουργία Κοινοβουλίου της Ευρωζώνης, που θα εγκρίνει και θα ελέγχει τις αποφάσεις της διοίκησης της Ε.Ε.

        Αλλά δεν παρέλειψε να επικρίνει, με διπλωματικό τρόπο, και τα υπερβολικά πλεονάσματα της Γερμανίας, χωρίς να την ονομάζει.

        Αυτά αποτελούν ένα άλλο μήνυμα, πρωτόγνωρο για την Ευρώπη, που είναι ενθαρρυντικό για όλους τους Ευρωπαίους. Γνωρίζουμε ότι η υλοποίηση τέτοιων αποφάσεων απαιτούν χρόνο και μόχθο. Και τα κεκτημένα τους δεν τα απεμπολούν τα μεγάλα Κράτη.

        Φάνηκε πειστικός ο Πρόεδρος Μακρόν στη πίστη του για τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Πολύ περισσότερο όταν απεκαλύφθη ότι το σύνολο σχεδόν της ομιλίας του στη Πνύκα, την είχε γράψει ο ίδιος και όχι οι συνήθεις διπλωμάτες ή λογογράφοι.

        Δεν απομένει παρά να περιμένουμε αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, να αρχίσει εκδηλούμενο από τις 14 Σεπτεμβρίου 2017, στη Μάλτα, όπου θα λάβουν μέρος οι Πρόεδροι 13 χωρών της Ευρώπης που θα συζητήσουν για το ζήτημα της Κοινωνικής Ευρώπης υπό τα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης και τις προκλήσεις ασφάλειας στη μεσογειακή περιοχή της Ευρώπης.

Ο ΜΑΚΡΟΝ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

        Είναι σύνηθες στις επισκέψεις ηγετών σε ξένες χώρες, να ανευρίσκουν χαρακτηριστικά στοιχεία της Χώρας, για να επαινέσουν το Λαό και τους ηγέτες της.

        Έτσι στην περίπτωση τη δική μας, όλοι αναμιμνήσκονται του αρχαίου κλέους των Ελλήνων, την επινόηση της άμεσης Δημοκρατίας, τη συμμετοχή μας στους πολέμους κατά των Ολοκληρωτισμών και τα συναφή (Ομπάμα, Ολάντ πρόσφατα).

        Και ο Πρόεδρος Μακρόν δεν βγήκε έξω από τον κανόνα αυτόν και ύμνησε την αρχαία δημοκρατία από το βήμα της Πνύκας, που ήταν το βήμα ελεύθερης συζήτησης των Αθηναίων και το βήμα εξαγγελίας της νέας θρησκείας από τον Απόστολο Παύλο.

        Αλλά πήγε παραπέρα. Έδωσε ένα στίγμα πολιτιστικό και στα λεγόμενα και στις πράξεις του. Αφού επανέλαβε τα λόγια του (André Malraux) Αντρέ Μαλρώ το 1959, όταν μίλησε στον ίδιο χώρο, ότι «Μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των δυτικών ανθρώπων», ανεμνήσθη τους δεσμούς τους πολιτιστικούς της Γαλλίας με την Ελλάδα. Και δεν έμεινε στα αρχαία.

 Τίμησε την σημερινή προσφορά των Ελλήνων στον Πολιτισμό και μνημόνευσε τον φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη, τον μουσικό Ιάννη Ξενάκη και τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, που είναι πολλοί γνωστοί στη Γαλλία και τιμώνται παγκοσμίως.

        Έπειτα δεν έμεινε στην Ακρόπολη και τον Παρθενώνα και την αρχαία αγορά, αλλά επισκέφθηκε και τον πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας στο Ίδρυμα Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» συνομίλησε με επιχειρηματικό κόσμο, μαζί με τους Γάλλους επιχειρηματίες, τραπεζίτες κλ.π   που τον συνόδευαν και εκτός πρωτοκόλλου, κατέβηκε με τα πόδια στην Ερμού και την περιηγήθηκε αρκετά.

        Η επίσκεψη, λοιπόν, του Μακρόν δεν έχει μόνον πολιτική, αλλά και πολιτιστική σημασία.

        Εκείνο, όμως, που προέχει στην Γαλλοελληνική συνεργασία (θυμάστε επί Ντε Γκώλ το σύνθημα;) Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία; Είναι η πολιτική-οικονομική πλευρά του ζητήματος.

        Διότι βρισκόμαστε στην απελπιστική κατάσταση να έχουμε συρρικνώσει οικονομικά και κοινωνικά το Λαό μας σε πρωτοφανές σημείο. Να έχουμε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος που δεν είναι βιώσιμο και να εκτελούμε τρία Μνημόνια, που, πλέον των άλλων, έχουν διαθέσει το σύνολο της περιουσίας της Χώρας για 99 χρόνια σε ξεπούλημα.

        Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί επί πολύ ακόμη να κρατήσει.                 Οι επιβαλλόμενες «ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα σημαίνουν ξεπούλημα» τονίζει ο διεθνώς γνωστός οικονομολόγος Γενς Μπαστιάν. Οι διεθνείς αναλυτές προβλέπουν χειρότερες μέρες για την Ελλάδα. Ήδη προ αρκετού χρόνου, ο καθηγητής φιλοσοφίας του ΜΙΤ Νόαμ Τσομσκί, με εκτενείς αναλύσεις του για τον τρόπο ενεργείας και δανεισμού των αγορών -και των τραπεζών που είναι πίσω από αυτές- και οι οποίες «έπαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας».

        Και ας μη κρυβόμαστε. Το οικονομικό σύστημα είναι «στυγνή ληστεία». Η έκρηξη έρχεται πολλές φορές απρόσμενα.

        Οι εκδηλωθείσες προθέσεις Μακρόν παρέχουν ελπίδες μεγάλης αισιοδοξίας. Είναι κάτι άλλο για την Ευρώπη.

Ας αρχίσει η συζήτηση. Ας αρχίσουν  οι χοροί.

 Ίσως η γλαύκα της Αθηνάς να μην κοιτάει προς τα πίσω, αυτή τη φορά.

                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Αντιδημοκρατικές οι διαδικασίες των μνημονίων και «εκπρόσωποι» χωρίς εθνικό σθένος.

Πολλές εκπλήξεις μας επιφυλάσσουν τα έργα και οι μέρες των Ευρωπαϊκών διαδικασιών. Και μας προσθέτουν οργή και θυμό. Γιατί κατάντησαν τραυματική τη ζωή των Ελλήνων. Γιατί δεν τους σεβάστηκε κανείς, γιατί δεν τους υποστήριξε κανείς.

Οι εκπληκτικές πληροφορίες είναι ακριβείς και έγκυρες. Και απηχούν την αλήθεια, έστω και αργά. Προέρχονται από τον επίτροπο αρμόδιο για τις Οικονομικές υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ. Πιέρ Μοσκοβισί που γνωρίζει από πρώτο χέρι. (Ήταν εντός των κεκλεισμένων θυρών).

Να τι κατέθεσε στην εφημερίδα “Corriere della Sera” αυτολεξεί ο κ. Μοσκοβισί:

«Πρόκειται για σκάνδαλο σχετικά με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Όχι επειδή οι αποφάσεις ήταν σκανδαλώδεις, αλλά διότι το να λαμβάνεις αποφάσεις με αυτό τον τρόπο για το μέλλον ενός Λαού, το να επιβάλλονται λεπτομερείς αποφάσεις στον τομέα των συντάξεων, της αγοράς εργασίας.....Αναφέρομαι στις κύριες λεπτομέρεις, από  τις οποίες εξαρτάται η ζωή μιας χώρας. Οι λεπτομέρειες αυτές αποφασίστηκαν μέσα σε έναν Οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, από τεχνοκράτες, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους ενός Κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να γνωρίζουν τι πραγματικά λεγόταν χωρίς αμετάβλητα κριτήρια ή μιά ενιαία γραμμή».

Δηλαδή μπήκαμε στα μνημόνινα με ευτελισμό των κανόνων της Δημοκρατίας και των Ελληνικών θεσμών, με εξευτελισμό των πολιτικών και του Κοινοβουλίου, με περιφρόνηση του Λαού μας, τον οποίον μάλιστα καθύβριζαν ως «τεμπέλη και διεφθαρμένο»!!

Και οι ηγέτες μας τι έκαναν; Χωρίς πίστη στους δημοκρατικού θεσμούς, επιφανειακοί και δειλοί, αναμηρύκαζαν στην Ευρώπη για το Λαό τους, τα ίδια που ισχυρίζονταν οι Ευρωπαίοι και δη οι Γερμανοί. Ψοφοδεείς και ανέτοιμοι για μεγάλες αποφάσεις αξιοπρέπειας, ανέχθηκαν χωρίς αντίδραση και τις υβριστικές και προσβλητικές φράσεις που απηύθυνε προσωπικά προς αυτούς, ανεβασμένος στην καρέκλα του, ο Σαρκοζί!!!

Έτσι ακολούθησε η Κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου και κανένας Έλληνας ηγέτης δεν βρέθηκε με «ούμπαλα».

Και μην παρασυρόμαστε από προπαγανδικά φληναφήματα. Τότε δεν επήρχετο καταστροφή. Πρώτα θα κατεστρέφοντο οι Γαλλικές Τράπεζες και άλλες Ευρωπαϊκές που ήταν αποδεδειγμένα εκτεθείμενες σε τοξικά δάνεια ή ομόλογα και μετά η Ελλάδα.

Έπειτα, μέχρι τον Ιανουάριο 2010, οι αγορές εδάνειζαν ακόμη την Ελλάδα με μεγάλα ποσά, ώστε ο άμεσος κίνδυνος να απεφεύγετο.

Και έπειτα διερωτώμεθα γιατί αυξάνει ο Ευρωσκεπτικισμός.

                                                          

                                                                     ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Σταχυολογώ φαιδρότητες

Όταν η Μελίνα Μερκούρη ανέλαβε το Υπουργειο Πολιτισμού το 1981, μίλησε στους υπαλλήλους του Υπουργείου εκθέτοντες τις αρχές της διοίκησής της και τους προέτρεψε να μιλούν προς αυτήν «με θάρρος και παρήσια».  

Δηλαδή από γλωσσική παρέκβαση έβαλε τον τόνο στην προπαραλήγουσα(!), αντί να τον βάλει στην παραλήγουσα.

Τότε μία νεαρή αρχαιολόγος, που είχε έρθει καινούργια, κάνοντας τις σπουδές της στο Εξωτερικό, αντέδρασε με στεντορεία φωνή από το βάθος της αίθουσας: «Και με Λονδίνα και με Λονδίνα».

Ε! Λοιπόν αυτή η αρχαιολόγος είναι η κα Ασπασία Λούβη, η μέχρι τα μέσα Αυγούστου 2017 Πρόεδρος του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ), η οποία επαύθει ή παραιτήθηκε. Με τέτοια νοηματικής ικανότητος άτομα της εμπιστοσύνης της νομίζει η Κυβέρνηση ότι θα ανατάξει διοικητικά και οικονομικά τη Χώρα.

Και το χειρότερο, μετά την αποπομπή της, «παραχώρησε» συνέντευξη στην «Καθημερινή», στρέφεται κατά των κυκλωμάτων των συνδικαλιστών που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας και εμποδίζουν την αξιοποίηση του υπερ του Δημοσίου, δηλαδή εκείνων των οποίων ήτο επικεφαλής και είχε την ευθύνη της διοικήσεώς τους.

Αυτό δεν αφορά στην νοηματική ικανότητα, αλλά σε ηθικό έλλειμμα.

 Και επαγγέλονται κάτι καινούργιο!!!

                                                               ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΚΑΙ

 Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑΣ

                Δεν χρειάζονται ψυχανάλυση οι Έλληνες. Χρειάζονται μελέτη της ιστορικής τους πορείας και γνώση του πολιτικού τους γίγνεσθαι. Από αρχαιοτάτων χρόνων. Μια πρόσθετη απόδειξη της συνέχειας της φυλής.

        Ο Πλάτων, στον «Τίμαιο» εμφανίζει έναν Αιγύπτιο ιερέα να χαρακτηρίζει τους Έλληνες «ως αεί παίδες». Όχι βέβαια προς έπαινον, αλλά προς ψόγον. (Τι κρίμα τα παιδιά μας να έχουν αποκοπεί από τους θησαυρούς της Ελληνικής Γραμματείας!!).

        Η ελαφρότητα αυτή χαρακτηρίζει τους Έλληνες σ’όλη την ιστορική τους διαδρομή. Είτε εδώ, είτε στο εξωτερικό.

        Ο Γίββων, περιγράφοντας την εισβολή του Αλάριχου στη Ρώμη και καταγράφοντας τις συμπεριφορές των φυλών που την κατοικούσαν, τους Έλληνες χαρακτήρισε για την ελαφρότητά τους.

        Ο Γ. Θεοτοκάς, έχει μιλήσει για «παιδικότητα» που χαρακτηρίζει τις εκδηλώσεις της Νεότερης Ελλάδας. Γράφει ότι αυτές είναι κάτι «το ξένοιαστο και επιπόλαιο, μια τάση να μην παίρνεις τίποτα στα σοβαρά, να κοροϊδεύεις όλα, αρχίζοντας από τον εαυτό σου και να κοιτάζεις τη ζωή σαν μια φάρσα και τον κόσμο σαν χωρατό».

        Εμείς, όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες πολλών συζητήσεων σε συνάξεις κάθε φύσεως των συμπολιτών μας, όπου ισχυρίζονται και διαβεβαιώνουν ότι: εάν ήταν ένα 24ωρο πρωθυπουργοί θα έβαζαν σε τάξη την Ελλάδα.

        Αλλά πλέον ούτε ελαφρότητα, ούτε επιπολαιότητα, η αποδοχή προτάσεων και θεωριών, έξω από κάθε λογική και σοβαρότητα. Τότε πρόκειται περί φαιδρότητας, όσο και αν το ντύμα των προτάσεων αυτών έχουν και μεγάλη δόση απάτης.                                                             Από αρχαιοτάτων χρόνων, είπαμε.

        Στους «Γραικύλους» του Ρόδη Ρούφου, περιγράφεται η ελαφρότητα με την οποίαν οι Αθηναίοι πίστεψαν έναν δημαγωγό απατεώνα, που τους «έπεισε» ότι ήταν σύμμαχος (κολλητός λέμε σήμερα) του Μιθριδάτη, με αποτέλεσμα να έλθουν οι λεγεώνες των Ρωμαίων με το Σύλλα και να διαλύσουν την Αθήνα.

        Αλλά τι διαφορά έχει το περιστατικό αυτό με την περίπτωση Σώρρα, όπου έπεισε παράλογα πλήθος Ελλήνων για ανύπαρκτα οικονομικά στοιχεία (χρέος), με απρόβλεπτες συνέπειες, τις οποίες ευτυχώς ματαίωσε, έστω και άκαιρα, η επέμβαση της Δικαιοσύνης.

        Εν τούτοις ο δημοκόπος-δημαγωγός, στην Ελλάδα, αποτελεί πανάρχαιο είδος. Στην άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία, θεωρείτο το βδέλυγμα του δημοσίου βίου. Ποτέ δεν αποτελούσε την πλειοψηφία του Λαού ή των πνευματικών χειραγωγών αυτού. Πάντοτε την ασήμαντη μειοψηφία. Και αυτή παρέσυρε την πλειοψηφία με την ανοχή της ή τη διαφθορά της.

        Ο Ευρυπίδης, έλεγε ότι ένας κακός, αλλά γλυκομίλητος δημαγωγός προκαλεί συμφορές. Και διαβλέπει άμεσο κίνδυνο για την Πολιτεία, και ο Σοφοκλής, όταν στην εξουσία αναρριχηθεί κάποιος επιδέξιος δημαγωγός («κωτίλος ανήρ»).

        Ο Αριστοτέλης, προσωποποιεί τη διαβρωτική δύναμη της δημαγωγίας στον Κλέωνα, τον επικρατήσαντα στην Αθήνα μετά το θάνατο του Περικλή.«Αυτός, λέγει, περισσότερα από κάθε άλλον(ο Κλέων), παρέσυρε το Λαό στη διαφθορά με τα ξεσπάσματά του, αυτός πρώτος άρχισε να ξεφωνίζει από το βήμα και να βρίζει χυδαία».

        Περαιτέρω επισημαίνει την ευτέλεια του πολιτικού που κολακεύει το πλήθος για να φαίνεται αρεστός και ως δημαγωγός (δήμου κόλαξ), γίνεται ευχάριστος, λέγοντας αυτά που ενθουσιάζουν τα πλήθη.

        Αυτό, ακριβώς, είναι ο σημερινός Λαϊκισμός, που υπόσχεται ότι ικανοποιεί τις μάζες και αδιαφορεί για την υλοποίηση των υποσχέσεών του. Το ψεύδος έπαυσε να είναι ντροπή! Το συνήθισαν όλοι.  Ε! και τι έγινε με ένα ψέμα ακόμη; Ο αμοραλισμός σε οριακό σημείο.

        Μου θυμίζει κάτι ανάλογο με έναν «ηγέτη» του Ελληνικού σοσιαλισμού που δήλωνε σε προεκλογική συγκέντρωση, ότι μας κατηγορούν  ότι κάναμε λάθη, έ κι εμείς σας λέμε ότι θα κάνουμε και άλλα λάθη. (τώρα το λάθος έχει προαχθεί στο ψέμα).

        Η δημαγωγία ποτέ δεν αναδεικνύει ή προβάλλει άξιους και έντιμους πολίτες. Γιατί αυτός που αποδέχεται το ρόλο του πολιτικού απατεώνα, δεν έχει αξιακούς κανόνες στη ζωή του, ούτε συνειδησιακό κώλυμα.

        Ο Ευριπίδης, στις Iκέτιδες στηλιτεύει τους θρασείς και ιδιοτελείς πολιτικούς και αποφαίνεται με βαθύ σκεπτικισμό: Κακό πράγμα ένας τιποτένιος να ξεγελά τον κόσμο με τα λόγια και να έχει και υπόληψη!!.

        Εν τούτοις ένα τμήμα του Λαού ταυτίζεται ή αποδέχεται έναν ευτελή και εξαχρειωμένο πολιτικό. Η διαφθορά της εξουσίας μεταδίδεται σαν ηλεκτρική εκκένωση στο κοινωνικό σώμα.

Κάποιος περιμένει τη δική του σειρά για το γνωστό ρουσφέτι, άλλος περιμένει την ευκαιρία για νομιμοποίηση των παρανομιών του.

        Κανένας δεν προσδοκά όφελος από τον αδιάφθορο. Γι’ αυτό και πολύ δύσκολο να ευρεθεί τέτοιος ηγέτης. Ο επηρεασμός της Κοινής Γνώμης και η χειραγώγηση των πολιτών από το δηλητήριο της δημαγωγίας δεν το επιτρέπουν. Η καλλιέργεια μύθων και συμβόλων πολιτικών παραποιούν και παρεκτρέπουν τη λογική ή το θυμικό από την πραγματικότητα. 

        Έτσι φθάσαμε στο σημείο να ανεχθούμε τις φαιδρότητες του Υπουργού που πήγε στην Downing Street 10, με πέτσινο ημίπαλτο και τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος μίλησε σε εκδήλωση κοστουμαρισμένος με το λινό του και τα μαντήλια του, αλλά με... σαγιονάρες και καλτσάκι!(Κατρούγκαλος).

        Αεί παίδες, λοιπόν, οι Νεοέλληνες; Όχι, μάλλον παλίμπαιδες.

       

                                                                                           ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Για μιας πεντάρας.....ψήφους

Μεγάλο θόρυβο προκάλεσε η διεθνής διάσκεψη που διοργάνωσε η Εσθονική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού, από την οποία απέσχε η Ελληνική Κυβέρνηση.

Ο κ. Κοντονής, ο της Δικαιοσύνης Υπουργός, σε άρθρο του (Καθημερινή, 27-8-2017) ξιφουλκεί κατά των αντικομμουνιστών «που επιθυμούν να ανοίξουν με ρεβανσιστική διάθεση ένα νέο κύκλο αντικομμουνιστικών και αντιμαρξιστικών αφηγήσεων» και εκφράζει τη ζωηρή ανησυχία του μήπως η Ν. Δημοκρατία και τα άλλα δημοκρατικά Κόμματα «έχουν γυρίσει σ’ έναν αντικομμουνισμό, τον οποίον ακόμη και οι πρώην ηγέτες της Ν.Δ. είχαν εξοβελίσει από τον πολιτικό λόγο της συντηρητικής παράταξης μετά το 1974».

Ενώ, όμως, νομίζει ότι επιχειρείται ταύτιση του Ναζισμού με τον Κομμουνισμό, ενώ παραβλέπονται δήθεν τα εγκλήματα των ναζί σε βάρος «των Εβραίων, των κομμουνιστών, σε βάρος λαών ολόκληρων, καταλήγει ότι την αντίσταση κατά του Σταλινισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού της Ευρώπης «με λαϊκές κινητοποιήσεις και ψηφίσματα για τις σοβιετικές επεμβάσεις στη Τσεχοσλοβακία... οι κομμουνιστές της ανανέωσης και όχι η Δεξιά. Οι κομμουνιστές της ανανέωσης ήταν αυτοί που δεν δίστασαν να έλθουν σύγκρουση με τη Μόσχα..».

Ο φιλοκομμουνιστής αρθρογράφος και τέως κομμουνιστής της ανανεωτικής αριστεράς είναι επιμελώς και επιλεγμένα ανιστόρητος.

Έπειτα δεν καταδικάζει κανέναν ολοκληρωτισμό.

Το δήθεν ξέσπασμα «διαμαρτυρίας», του κ. αρθρογράφου δεν δικαιολογείται ούτε πολιτικά ούτε ηθικά. Διότι πέρυσι η Ελλά, με την ίδια Κυβέρνηση, είχε εκπροσωπηθεί στην αντίστοιχη διοργάνωση που είχε πραγματοποιηθεί στη Σλοβακία.

Αντιπαράθεση ναζισμού – κομμουνισμού δεν υπήρξε, αμφισβήτηση των καθεστώτων αυτών ως ολοκληρωτικών δεν υπήρξε και πολύ περισσότερον εκπομπή διαμαρτυρίας στελεχών της Κυβέρνησης. Οι σημερινές επικοινωνιακές επιλογές, εάν επισημάνουμε ότι πέρυσι δεν είχε τελειώσει η δεύτερη αξιολόγηση και δεν ήταν σκόπιμη η προβολή της αριστερής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ενταχθούν στο στήσιμο μιας δήθεν «μάχης» για να τονισθεί η «αριστεροσύνη» της Κυβέρνησης και του αρθρογράφου.

Για μιας πεντάρας...ψήφους. Πόσες ψήφοι μπορεί σήμερα να στραφούν από την όλη αριστερά στην Κυβέρνηση;

Αντίθετα, με το άρθρο του προκαλεί τον Ελληνικό Λαό και ακυρώνει το έργο της δημοκρατικής συμπεριφοράς των ηγετών της Ν.Δ. μετά το 1974, που είχαν «εξοβελίσει τον αντικομμουνισμό από τον πολιτικό λόγο της παράταξης», όπως ρητά ομολογεί και δίδει το δικαίωμα στους Έλληνες που δεν είναι αντικομμουνιστές, αλλά γνωρίζουν και έζησαν την ιστορική αλήθεια να ομιλήσουν. Διότι η σιωπή πλέον δεν έχει θέση με την «πολιτική φρόνηση» που επέδειξε η Δεξιά στη μεταπολίτευση.

Και ας δούμε μία προς μία τις ανιστόρητες τοποθετήσεις του αρθρογράφου.

Μιλάει περί «ρεβανσιμού της δεξιάς», ενώ η Ελλάς είναι η μόνη χώρα όπου εδόθει νικηφόρα η μάχη εναντίον του Κομμουνισμού. Και εν τούτοις οι δεξιές Κυβερνήσεις «εξοβέλισαν» τον αντικομμουνιστικό λόγο. Για ποια ρεβάνς μιλάει; Μήπως βρίσκεται ακόμη στο παραπέτασμα;

Εξ άλλου ο Κομμουνισμός, με τους εκφραστές του Σταλινικούς, Μαοϊκούς κ.λ.π. ηττήθηκαν παγκοσμίως και ακυρώθηκαν τα συστήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ποιος ομιλεί περί νεκραναστάσεως; Σε 42 χώρες εφαρμόσθηκε      ο κομμουνισμός. Και στις 42 απέτυχε.

Έπειτα το τέχνασμα διαφοράς ναζισμού – κομμουνισμού, μπορεί να αφορά τους φιλοσοφούντες, εμάς δεν μας αφορά. Ολοκληρωτισμός ο ένας, ολοκληρωτισμός και ο άλλος. Δεν βλέπω διαφορά να σκοτώνεις εκατομμύρια ανθρώπους λόγω καταγωγής, από το να σκοτώνεις επίσης εκατομμύρια ανθρώπους για την «αταξική κοινωνία».

Αλλά εκείνο που δολερά παραβλέπεται είναι η συμμαχία για δύο χρόνια περίπου του Ναζισμού και του Σταλινικού Κομμουνισμού. Επιλεγμένα ανιστόρητη η επιλογή αποσιωπήσεως του «συμφώνου Μολότωφ – Ρίμπεντροπ της 23^ης Αυγούστου 1939 μεταξύ της Γερμανίας του Χίτλερ και της Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν, που χώρισε την Ευρώπη σε δύο σφαίρες επιρροής με μυστικά πρόσθετα πρωτόκολλα».

Το γεγονός αυτό αποσιωπούν οι φιλοκομμουνιστές, ανεξαρτήτως προθέσεων, που εκτείνονται στα όρια του αμοραλισμού και του κυνισμού και εκμηδενίζουν τα ιδεολογικά φληναφήματα κάθε προπαγάνδας.

Οι φαιδρότητες αντιστάσεως της...Αριστεράς:

Με κατάπληξη πληροφορήθηκα για πρώτη φορά από τον αρθρογράφο την αντίσταση της «Αριστεράς» της ανανέωσης κατά του Σταλινισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού κατ’ ανάγκην.

Εις τι συνίσταται αυτή η αντίσταση; Συνίσταται, όπως μας λέγει, «σε λαϊκές κινητοποιήσεις, ψηφίσματα και διαμαρτυρίες από τα κομμουνιστικά Κόμματα στη Δύση λόγω διαφόρων επεμβάσεων της Μόσχας. Μόνον αυτοί και η ανανεωτική αριστερά έκαναν αντίσταση. Όχι η δεξιά.

Μας λένε, χωρίς εντροπή, ότι ο μύθος του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσε από τις εκδηλώσεις αυτές στη Δύση. Πρόκειται περί ανοησίας, όχι αφελείας. Το σύστημα, λένε: έπεσε μόνο του από τους εκκωφαντικούς θορύβους των διαδηλώσεων των κομμουνιστών της Δύσης!!!!

Αλλά και από κάτι άλλο. Από τη «σύγκρουση με τη Μόσχα» του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που «ήδη από τη δεκαετία του 1950 είχε σταματήσει να είναι σταλινικό» και από την Ελληνική ανανεωτική Αριστερά «το 1968 με τη δημιουργία του Κ.Κ.Εσωτερικού».

Επομένως ο Σταλινισμός σταμάτησε στην Ιταλία για το Κ.Κ.Ι. το 1950 και ακολούθησε η ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα το 1968.

Καλά ρε σύντροφοι, τριάντα τόσα χρόνια έκανε το Ιταλικό Κ.Κ. να ιδεί τη αλήθεια και αποκηρύξει τον σταλινισμό, εσείς γιατί χρειασθήκατε άλλα δέκα οκτώ χρόνια;

Πρέπει κανείς να σας συγχαρεί για την αποτελεσματικότητα της συγκρούσεως σαςα με τη Μόσχα μέσα στα επόμενα χρόνια, ενώ όλος ο δυτικός κόσμος δεν τα κατάφερε επί εβδομήντα χρόνια. Σας είχαμε υποτιμήσει πολύ. Έχετε δίκιο η δεξιά κοιμότανε επί εβδομήντα χρόνια. Η λογική εδώ σταματάει.

Τα εγκλήματα του σταλινισμού:

Και εάν μέχρι το 1958 δεν έβλεπε τίποτε η Ανανεωτική Αριστερά, σήμερα ο αρθρογράφος υπουργός, θα έπρεπε να ήταν πλέον σεμνός και να αποτίει φόρο τιμής στη θυσία εκατομμυρίων θυμάτων του Σταλινισμού. Γιατί τώρα το γνωρίζει.

Έχουν υπάρξει αποκαλύψεις πλέον, των διαδραματισθέντων προ της πτώσεως του τείχους (1989). Μόλις το 2010 το Ρωσικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τα χιλιάδες θύματα στα Καϊν της Πολωνίας ως έγκλημα του Σταλινικού καθεστώς.

Θα έπρεπε να είχε διαβάσει, ως τουλάχιστον φιλομαρξιστής, τον ΤΡΟΤΣΚΥ, ο οποίος έγραψε ολόκληρο βιβλίο για τα εγκλήματα του Στάλιν, καθώς έχουμε διαβάσει σε πλήθος αναφορών του σε άλλα βιβλία, γιατί αυτό έχει εξαντληθεί, όπου αποκαλύπτει τα εγκληματικά «κατορθώματα» του Στάλιν, που διατήρησε εξουσία κυριολεκτικά με αίμα.

Επίσης δεν μπορεί να του είναι άγνωστος ο Αλέξανδρος Σολτζενίτσιν,  ο οποίος μας αποκαλύπτει τα σοβιετικά γκουλάγκ και υποστηρίζει ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων του Στάλιν μπορεί να είναι και             60 εκατομμύρια.

Ακόμη δεν μπορεί να αγνοεί τα βιβλία: «Αφύσικοι θάνατοι στην ΕΣΣΔ: 1928-1954» του Ιγκόρ Ντιαντκιν, όπου αναβιβάζει τους «αφύσικους θανάτους» επί Στάλιν σε άνω των 49 εκατομ. ανθρώπων και «ο Μεγάλος Τρόμος: Οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν της δεκαετίας 1930» του ιστορικού Ρόμπερτ Κόνκουεστ, όπου υπολογίζει τα θύματα στου Στάλιν άνω των      30 εκατομμυρίων.

Εξ άλλου η Κολιμά, (στρατόπεδο συγκέντρωσης στον Αρκτικό Βορρά οπου πήγαιναν - για να γυρίσουν - «οι εχθροί του λαού», ήτοι οι κατηγορούμενοι ως τροτσικστές) μας παραπέμπει στις «ιστορίες» της, όπου έχασαν τη ζωή τους και αρκετοί Ελληνικής καταγωγής, σοβιετοί πολίτες, την οποίαν δεν θα έπρεπε να αγνοεί ο αρθρογράφος, οπότε δεν θα μπορούσε να μην είχε αντιληφθεί τι σημαίνει ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς.

Μελέτες και έρευνες που έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά στη Δύση και στη Ρωσία ομιλούν, επίσης, για εκατομμύρια θυμάτων, όπου αποκαλύπτονται και εθνοκαθάρσεις εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Με αποδείξεις, για τον τεχνητό λιμό στην Ουκρανία κ.λ.π..

Τέλος, πάντων, δεν μπορεί να μας πει ότι δεν έχει διαβάσει τα              «Αντι-απομνημονεύματα» του Αντρέ Μαλρώ ή τον Τζώρτζ Οργουελ στη «Φάρμα» και το «1984».

Επίσης, η ίδια κομμουνιστική «ιδεολογία» εφαρμόστηκε με εκατομμύρια θύματα από τον Μάο Τσε Τούνγκ, τον Πολ Ποτ, τον Τσαουσέσκου, τον Κάστρο και λοιπούς εγκληματικούς αστέρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Δεκάδες και πλέον εκατομμύρια τα θύματα του Κομμουνισμού στον κόσμο.

Αλλά και πάλιν τα στελέχη του ΚΚΕ εσωτερικού έκαναν το 1968 μόνο μία δειλή προσπάθεια αναγνώρισης συγκεκριμένων εγκλημάτων και πέραν τούτου ουδέν.

Στην Ελλάδα, λέγει ένας βουλευτής – κομμουνιστής του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Στάλιν δεν εδημιούργησε θύματα. Εν τούτοις δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τους εκπροσώπους του.

Δεν μπορεί, έστω και φιλοκομμουνιστές, να ξεχάσουν τη σφαγή των αρχειομαρξιστών και των τροτσκιστών στην Ελλάδα ή τις εκκαθαρίσεις των διαφωνούντων με τη γραμμή του Κόμματος. Δεν πρέπει να ξεχνούν το Μπουλκες, την Τασκένδη ή τα «γκουλάγκ» των διαφόρων σοσιαλιστικών δημοκρατιών που παρέδιδαν τους διαφωνούντες.

Ακόμη και το ΚΚΕ στην 10^η Ολομέλεια αποφάσισε, έστω και εκ των υστέρων, να αποκαταστήσει 15πεντάδα στελεχών του θυμάτων της σταλινικής γραμμής, με μυστική, όμως εσωτερική – δέσμευση ανακοίνωση, να μη διαρρεύσει το γεγονός τούτο προς τα έξω.

Αλλά δεν πρέπει να αγνοήσουμε και τον ξενοκίνητο «εμφύλιο» του 1946 – 1949, που εδημιούργησε χιλιάδες θύματα.

●Λυπάμαι πολύ για την αποκάλυψη της κενότητας των επιχειρημάτων ενός υπουργού. Προ της ασέβειας προς την αλήθεια, η σιωπή μας είναι τουλάχιστον δειλία.

Τι ωραίο θα ήταν, όλες οι πτέρυγες των πολιτικών παρατάξεων να μπορούσαν να απαντήσουν στο απλό ερώτημα, χωρίς υπεκφυγές και ψυμιθιώματα:

«Τιμάτε τα θύματα του ναζισμού και του σταλινισμού;» Με ένα απλό ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Πόσα πράγματα θα ξεκαθάριζαν;

                                                                          ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ

Μεγάλη σύγχυση υπάρχει με τις έννοιες της Αριστείας και της Σημαίας. Η Αριστεία αναφέρεται στο επίπεδο γνώσεως. Η Σημαία αναφέρεται στο επίπεδο του συμβολισμού.

Η Αριστεία δεν είναι του ενός ανδρός ή γυναικός. Αριστεία δεν υποδηλοί μόνον τον έναν, τον πρώτο, όπως εσφαλμένα ή απερίσκεπτα υπολαμβάνουν μερικοί.

Η Αριστεία ανήκει σε πολλούς, διαχέεται σε πολλούς. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εάν στα πολλά «άριστα», ένας έχει τα μεγαλύτερα και τον λέμε «πρώτον».

Όσο περισσότεροι διακρίνονται για την αριστεία τους, τόσο ευτυχέστεροι είναι οι δάσκαλοί τους, η Παιδεία μας και η Πατρίδα μας. Αλλά οι άριστοι δεν αποτελούν καμμία ξεχωριστή τάξη. Και βέβαια δεν μετέχουν του αγώνα «της πάλης των τάξεων».

Διότι ο σημερινός ο άριστος, μπορεί να μην είναι αύριο και άριστοι να γίνουν πολλοί άλλοι που υπελείποντο προηγουμένως.

Η αριστεία είναι διάκριση. Δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι η πρωτιά, όπως οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι εκλαμβάνουν. Η διάκριση είναι στοιχείο εσωτερικό της ανθρώπινης φύσης. Η Επιστήμη της Ψυχολογίας το έχει κατατάξει στις φυσικές τάσεις του ανθρώπου.

Η διάκριση προκύπτει από την άμιλλα μεταξύ των μαθητών-σπουδαστών, όπως από την άμιλλα μεταξύ των αθλητών προκύπτουν οι πρωταθλητές. Δεν νομίζω ότι σκέφθηκε κανείς να παραβιάσει την ανθρώπινη φύση.

Και για θα επανέλθουμε στα σχολεία, σε κάθε τάξη είναι πολλοί οι άριστοι και υπάρχουν άριστοι όχι μόνον στη γενική βαθμολογία, αλλά σε δυο-τρία μαθήματα επιλογής του καθενός. Και αυτοί είναι άριστοι. Και όσο πιο καλό είναι το σχολείο, τόσο περισσότεροι άριστοι αναδεικνύονται.

Δεν δόθηκε καμία εξήγηση, γιατί βλάπτει η αριστεία την Εκπαίδευση. Το μαθησιακό αντικείμενο δεν γίνεται πιο γνωστικό από την προκαλούμενη ευγενή άμιλλα των παιδιών;

Οι καλύτεροι αυτοί μαθητές θα γίνουν αύριο οι καλύτεροι και προοδευτικότεροι πολίτες.

Σε όλα τα επαγγέλματα δεν διακρίνουμε τους καλύτερους; Δεν βρίσκουμε και τιμούμε, σαν κοινωνία και σαν κρατική οντότητα, τους καλύτερους δασκάλους, καθηγητές, γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, οικονομολόγους, πολιτικούς κ.λπ.; Αυτοί δεν οδηγούν τα βήματα προόδου κάθε Χώρας; Εμείς θέλουμε να γυρίσουμε πίσω; Δεν θέλουμε ηγέτες;

Αλλά η αποκοπή της αριστείας είναι κάτι βαθύτερο και χειρότερο: Είναι η προσπάθεια συνεχούς απομάκρυνσης του Έθνους μας από τις αρχαϊκές του ρίζες και την εθνική αυτογνωσία του.

Η διάκριση της αριστείας έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Η διδαχή της συνεχούς προσπάθειας για την επίτευξη του καλλίστου αποτελέσματος, στην πνευματική κατάρτιση, στη στρατιωτική αγωγή, στη διοικητική πληρότητα, στο δημόσιο λόγο, στην πλησμονή των αρετών, είναι συνεχής επιταγή και προτροπή της προγονικής σοφίας.

Από τα Ομηρικά χρόνια η προτροπή στους Έλληνες και ιδιαίτερα στους νέους ήταν:

«ΑΙΕΝ  ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ»  και  «ΥΠΕΙΡΟΧΟΝ  ΕΜΜΕΝΑΙ  ΑΛΛΩΝ».

Για να έρθουν τα Σπαρτιατόπουλα και να λένε στους γονείς τους:

«ΑΜΕΣ  ΔΕ  Γ’ΕΣΟΜΕΘΑ  ΠΟΛΛΩ  ΚΑΡΡΟΝΕΣ» ή κατά ποιητική απόδοση στην νεοελληνική: «Τα παιδιά σας θα γίνουν πολύ καλύτερά σας».

Η διαχρονική πορεία του Ελληνικού πνεύματος, μας υπαγορεύει σεβασμό, τουλάχιστον, στις ακατάλυτες αρχές αυτού και ενεργό συμμετοχή και προσπάθεια στην επανάκτηση των ιερών αρχαϊκών ριζών μας

Ο συμβολισμός της Σημαίας

Όλοι οι πολίτες έχουμε υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε τη Σημαία της Πατρίδας μας, που συμβολίζει: την υπεράσπιση της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της ακεραιότητας και της Δημοκρατίας της Πατρίδας μας.

Ο σημαιοφόρος σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο ίδιος, δεν γίνεται με τα ίδια κριτήρια. Στον πόλεμο προέχει ο πιο ανδρείος που θα εμπνεύσει το στράτευμα, στο Σχολείο, δεν προέχει η αντρειοσύνη, προέχει η επίδοση και το ήθος του μαθητή. Με τέτοια κριτήρια πρέπει να επιλεγεί ο σημαιοφόρος. Είναι τιμή να κρατάς το σύμβολο της Πατρίδας σου και είναι ευτυχισμένη η Πατρίδα που έχει τέτοια παιδιά που την στηρίζουν.

Δεν γεννήθηκε ποτέ κανένα πρόβλημα με την επιλογή αυτή των σημαιοφόρων εδώ και ογδόντα χρόνια. Η μικρονοική πολιτική ορισμένων ιδεοληπτών, δεν επιτρέπεται να παρασύρουν τη Χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς!

Εκείνο, όμως, που δημιουργεί βαθιά λύπη και απέραντη απογοήτευση είναι η προσπάθεια κάποιων «πολιτικών» και «δημοσιογράφων» να παραχαράξουν και την ιστορία ακόμη, ισχυριζόμενοι ότι στην άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας είχε θεσμοθετηθεί η κλήρωση για την απόδοση ορισμένων αξιωμάτων.

Εδώ επιχειρούν σύγκριση ανόμοιων πραγμάτων. Τι σχέση μπορεί να έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Τι σχέση μπορεί να έχει η εκλογή δια κληρώσεως των Αρχόντων της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, η οποία εγένετο περιοδικώς, για ΟΛΟΥΣ τους πολίτες, γιατί κατά την Αθηναϊκή Δημοκρατία όλοι οι πολίτες ήσαν ισότιμοι.

Επομένως η εκλογή αφορούσε μόνον τη χρονική προτεραιότητα και όχι την επιλογή της ικανότητας των αρχόντων.

        Όταν επρόκειτο για εκλογή Αρχηγού της Πολιτείας, εκλογή στρατηγών κ,λ,π,.   Τότε εγένετο ψηφοφορία και επελέγοντο κατά συνθήκη οι καλύτεροι για το έργο που προορίζοντο.

        Αλλά και στα καθ’ημάς, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Καραϊσκάκης, ούτε κανένας αγωνιστής της απελευθέρωσης της Πατρίδας μας επελέγη δια κληρώσεως. Τα στρατηγηλήκια τους τα πήραν  διακρινόμενοι  στις μάχες και στους αγώνες για την Πατρίδα.

        Σε κάθε περίπτωση ας μας πει ένας πολίτης και δη κυβερνητικός όταν πηγαίνει στα Δικαστήρια ή σε ιατρικές εξετάσεις κ.λπ. εάν τον δικηγόρο του ή τον γιατρό του τον επιλέγει δια κληρώσεως.

        Αλλά η επιχειρούμενη μείωση και εξαφάνιση της αριστείας από την Κυβέρνηση, πρέπει να επισημάνουμε ότι οφείλεται καθαρά σε ιδεοληπτικές εμμονές που υπαγορεύει η παιδική μαρξιστική της ασθένεια. Ο υλισμός (πέραν του διαλεκτικού και ιστορικού) θεωρείται το σύστημα (φιλοσοφικό) που έχει την ύλη ως πρώτη και μόνη αρχή των όντων και αρνείται την ύπαρξη υπεραισθητών δυνάμεων, όπως ο Θεός, οι ιδέες και το πνεύμα.

Με την δωρεά του πνεύματος τα έχουν βάλει. Θέλουν βίαια να κολοβώσουν την ανθρώπινη φύση.

        Οι τυμβωρύχοι της μαρξιστικής περιπέτειας συγχέουν την αριστεία με το μύθο της ισότητας.

 Αλλά ισότητα δεν υπάρχει στη φύση ούτε στη ζωή ούτε στους ανθρώπους. Κάποιοι είναι καλύτεροι, κάποιοι χειρότεροι κάποιοι διαφορετικοί. Το έχουμε αναλύσει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας. Άλλο είναι η ισότητα των πολιτών έναντι του Νόμου, η ισονομία. Άλλο είναι η παροχή ίσων ευκαιριών στους πολίτες. Αυτή είναι η λειτουργία του κράτους δικαίου. Είναι διεργασία του ανθρώπινου νου και των ανθρωπίνων συναισθημάτων.

        Αντιλαμβάνομαι ότι τα ΣΥΝασπιμένα μαρξιστικά υπολείμματα της πατρίδος μας επιδιώκουν την κοινωνική ισοπέδωση.

Σε αυτό κατατείνουν οι μνημονιακές εφαρμογές που συνειδητά και με δική τους πρωτοβουλία προτείνουν στους δανειστές μας, όπως η άγρια φορολογία κ.λ.π. Η ισοπέδωση δεν οδηγεί στην πρόοδο. Δημιουργεί βλαπτικές και καταστροφικές δυσλειτουργίες στην κοινωνία. Μας το απέδειξαν οι Σοβιετικοί παράδεισοι που δεν θέλουν να τους ξέρουν ούτε οι ίδιοι οι Ρώσοι. Και ενοχλεί κάθε νοήμονα πολίτη η προσπάθεια που καταβάλλουν να ισχυριστούν ότι προτείνουν δήθεν προοδευτικά μέτρα, ενώ στην πραγματικότητα επιχειρούν με τη μέθοδο του σαλαμιού, να αποκόψουν σιγά- σιγά τα εθνικά ερείσματα της πατρίδας μας. Οπως τώρα κάνουν με τη σημαία στο δημοτικό, αύριο θα επεκταθεί και στο γυμνάσιο-λύκειο, στα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα και στις δημόσιες υπηρεσίες.

        Τώρα αποκλείουν τους σημαιοφόρους και τους παραστάτες να παρίστανται στις δημόσιες δοξολογίες στους Ναούς, αύριο θα απαγορεύσουν και στους Αρχιερείς και στον Κλήρο να παρίστανται στις ορκωμοσίες των δημοσίων Αρχόντων ή του προέδρου της Δημοκρατίας. Ένα ένα ξεπερνούν τα εμπόδια, που αν το επιχειρήσουν σήμερα για ΟΛΑ θα εύρουν απόλυτη αντίθεση και αντίδραση στην κοινωνία.

        Η αριστεία του σχολείου δεν έχει υλικό κίνητρο. Γι’αυτό είναι αποβλητέα στο μαρξιστικό σύστημα.

Η γνώση είναι πνεύμα, δεν είναι ύλη. Δεν τιθασεύεται, δεν φυλακίζεται. Είναι πρωταρχική πηγή ιδεαλισμού. Είναι η πυροδότις δύναμη της Ελευθερίας.

          Ο συμβολισμός της σημαίας είναι καθαρά ιδεαλιστικό κίνητρο. Δεν έχει να κερδίσει κανένα υλικό αγαθό και καμία μίζα ο σημαιοφόρος. Είναι η επιβράβευση της μόρφωσης των σπουδών του και του ήθους του.  

                                                                                                                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ