ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ Η ΣΥΡΡΑΞΗ

       Η στάση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, δεν έχει αλλάξει. Ίσως ποτέ.                            Ας μιλήσει η κοινή λογική: η επιδίωξη των Οθωμανών Τούρκων, ήτο πάντοτε  η ανασύνταξη της Αυτοκρατορίας τους. Αυτό το σύνδρομο της αυτοκρατορίας, το έχουν και άλλες χώρες που υπήρξαν αυτοκρατορίες ( Αγγλία κ.λ.π.).

   Αλλά οι Τούρκοι, έχουν εξωτερική πολιτική. Έχουν τη Σουλτανική πολιτική και  την συνεχίζουν ( Όπως  οι μπολσεβίκοι συνέχιζαν την Τσαρική εξωτερική πολιτική). Απλά χαμηλώνουν, κατεβάζουν τους τόνους, όταν πρέπει και προετοιμάζονται πάντοτε.

    Δεν έχουμε να κάνουμε με τον Ερντογάν. Όλο το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, στην εξωτερική πολιτική, είναι το ίδιο. Και το χειρότερο είναι ότι: η στάση τους αυτή, προς την Ελλάδα, δεν έχει αντίθετη την κοινή Τουρκική γνώμη.

   Η επικυριαρχία της Τουρκίας στην περιοχή, είναι πάγιος στόχος του Οθωμανισμού- Τουρκισμού και οι πραγματικοί λόγοι κάθε φορά της Τουρκίας που αναστατώνει, δεν είναι αυτοί που οι διάφοροι αναλυτές " βαθυστόχαστα" προβάλλουν κάθε φορά, για να μειώσουν τον επερχόμενο κίνδυνο.

   Οι λόγοι, δεν είναι τα "προβλήματα" της εσωτερικής πολιτικής δηλ.                                        Η ακρίβεια,  η τρομοκρατία, η οικονομία κ.λ.π.

   Οι Τούρκοι, με την σοβαρή και ιστορούμενη από αιώνες εξωτερική- στρατηγική πολιτική τους, έχουν διαβλέψει την προοπτική και τους κινδύνους του μέλλοντός τους. Και έχουν ξεκαθαρίσει ότι  ο μεγαλύτερος εχθρός τους, είναι το δημογραφικό τους πρόβλημα. Γιατί αυτοί, έχουν το σοβαρότερο πρόβλημα ως δημογραφικό και όχι εμείς.

   Την δεκαετία του ‘50, εμείς είμαστε 8 εκατομμύρια και οι Τούρκοι 30 εκατομμύρια.  

Οι Τούρκοι το 2050, θα έχουν ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια.

   Ο γεωγραφικός χώρος των Τούρκων, δεν θα αρκεί για την διαβίωση των ανθρώπων.   

 Η έλλειψη πόρων, θα γίνεται πιο έντονη και πιο επείγουσα. Η νόμιμη μετανάστευση δεν θα αρκεί για αποσυμφόρηση του υπερπληθυσμού. Η εσωτερική  μετανάστευση απ’ τα χωριά στις πόλεις, θα γίνεται πιεστική, παρά τους οποιουσδήποτε αυταρχικούς περιορισμούς, των εκάστοτε Κυβερνήσεων.

   Για την Τουρκία, η επέκταση του γεωγραφικού χώρου της στους γειτονικούς, καθίσταται πλέον αναγκαία. Δεν αποκλείεται να υπάρξουν και εμφύλιες συγκρούσεις και εσωτερικές αναταραχές από τις διάφορες εθνικότητες του πληθυσμού της.

    Ήδη προετοιμάζονται. Οι δραστηριότητές της και η παρουσία της: στη Συρία, στο βόρειο ΙΡΑΚ, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στην Ανατολική  Μεσόγειο, με Αιγαίο και Λιβύη, είναι προανακρούσματα της μεγάλης εξόδου που θα επιχειρήσει, όταν κρίνει ότι ήλθε ο καιρός. Και εκ του ασφαλούς . Όταν θα έχει επιτύχει, κατά τον δυναμικό ή διπλωματικό τρόπο, την αδρανοποίηση των γειτόνων της.

   Σήμερα δεν εξοπλίζονται, αλλά υπεροπλίζονται, πέραν κάθε λογικής. Τι τα θέλουν τα αεροπλανοφόρα, τα πολλά υποβρύχια, τους πυραύλους κάθε βεληνεκούς, τους δορυφόρους, την εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας κ.λ.π; Πολύ περισσότερον όταν ανήκουν στη δημοκρατική πολιτική οντότητα της Δύσης και μετέχουν του μεγαλύτερου στρατιωτικού σχηματισμού στο κόσμο του ΝΑΤΟ;

   Είναι προφανές ότι: δεν υπεροπλίζονται προς υπεράσπιση της χώρας τους!!!           

Όταν επιτύχουν την επιδιωκόμενη υπεροπλία και εμείς- οι αναγκαστικοί γείτονες- βρισκόμαστε στην σημερινή εγκατάλειψη του κατάλληλου εξοπλισμού της Χώρας επί μια 15ετία, τότε: όχι η βούλησή τους, αλλά ο πειρασμός της υπεροπλίας τους, θα τους οδηγήσει στη σχεδιαζόμενη σύρραξη.

   Γιατί η σύρραξη θα είχε έλθει και σήμερα, εάν οι Τούρκοι ήσαν βέβαιοι ότι το εγχείρημα εις βάρος της Χώρας μας, δεν θα τους κόστιζε ακριβά. Διότι οι Τούρκοι, το έχουμε τονίσει και πάλιν, ποτέ δεν έχουν πολεμήσει με το στρατό τους. Ποτέ, δεν έχουν πολεμήσει στην πραγματικότητα. Η εισβολή στη Συρία, έγινε σε συμφωνία με τους Ρώσους, η εισβολή στην Κύπρο ομοίως με Αμερικανούς κ.λ.π. και η εμπλοκή τους στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, έγινε συναινετικά με τους Ρώσους και τη Κυβέρνηση της Αρμενίας και με προσυμφωνημένη τη γραμμή συνθηκολόγησης, όπως στην Κύπρο το ΄74   ( μόνο που εκεί την παραβίασαν εκ δολιότητας κ.λ.π).

    Γι΄αυτό εξοπλίζονται: σε  πλοία, και πυραυλικά συστήματα. Εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς. Και η δική μας αβελτηρία, η απερινόητη πολιτική μας αποχαύνωση  και η ιδεοληπτική αντίληψη της πραγματικότητας, θα είναι αυτές που θα συντελέσουν στην επιθυμητή σύρραξη της Τουρκίας.

   Μη μας παρασύρουν οι διεθνείς φιλίες και σημερινές Συμμαχίες. Αυτές έρχονται και φεύγουν. Όσο κρατούν τα συμφέροντα των συμμάχων. Στη διεθνή κονίστρα, υπολογίζονται τα Κράτη, όταν έχουν δύναμη και επηρεάζουν την περιοχή τους.

   Όταν έλθει εκείνη η ώρα της σύγκρουσης θα είμαστε μόνοι.  Γι΄αυτό, πρέπει από τώρα να φροντίσουμε.

Αργότερα θα είναι αργά. «Δεν ειν΄εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί», μας συμβουλεύει και μας θυμίζει ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Ναι αυτός, που θέλει να χτίσουμε το Έθνος μας, με λογισμό και με όνειρα.

                                                                                        ΓΙΑΝΚΟΣ

 

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ 1922

 

 

   Δεν  έχουμε ως πολίτες την καλύτερη εικόνα για τις επιδόσεις της εξωτερικής μας πολιτικής. Σε μας φθάνει ένας στείρος επαγγελματισμός, ένας διεθνής "καθωσπρεπισμός", χωρίς έμπνευση, χωρίς νεύρο, χωρίς σχεδιασμό του μέλλοντος.

   Γιατί πρέπει να ομολογήσουμε ότι αυτά μέχρι τώρα. Το πνεύμα και ο τρόπος δράσης στην εξωτερική πολιτική της σημερινής Κυβέρνησης με την επιτυχημένη επιλογή ως Υπουργού του κ. Ν. Δένδια, μας δείχνουν νέα ευχάριστα και επιτυχημένα δείγματα γραφής.

   Εν τούτοις, δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ σχεδιασμός στρατηγικής για την πορεία της θέσης και της προοπτικής, στο διεθνές γίγνεσθαι της Χώρας μας.

   Την τεράστια αυτή έλλειψη, μας τη θυμίζουν οι Τούρκοι με τα προβαλλόμενα εκάστοτε αιτήματά τους για βραχονησίδες, για μοιρασιά στο Αιγαίο, για διεκδίκηση νησιών μας, κ.λ.π., με το επιχείρημα ότι " εμείς έχουμε τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο" και το άλλο, το πιο ιταμό αίτημα, σε επιχείρημα με βάση γεωγραφικά δεδομένα, ότι δηλ. «Το Αιγαίο, είναι μια ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στα δυο εδαφικά σύνολα, την Ελλάδα και τη Μ. Ασία». Και έτσι, οραματίζεται ανατροπή της Συνθήκης της Λοζάνης!

   Η Ελληνική Εξωτερική πολιτική δεν έχει δώσει ακόμη, καμία καίρια και ευθεία απάντηση, στα προληπτικά και αυθάδη  αυτά αιτήματα της Τουρκίας. Τέτοια απάντηση που να έχει απήχηση στο διεθνές πολιτικό ακροατήριο και όχι σε εμάς. Γιατί εμείς ξέρουμε την ιστορία μας και το πολιτιστικό μας αποτύπωμα στη Μικρά Ασία γεωγραφικά, αλλά και πολιτιστικά. Την λέγαμε και την λέμε: Ελληνική Ιωνία κ.λ.π.

   Σε προηγούμενο άρθρο μου, πριν ένα περίπου χρόνο, ζητούσα να απαντήσει η Ελλάδα με Εθνολογικά και πολιτιστικά κριτήρια, στους στυγνούς, ναζιστικής εμπνεύσεως ισχυρισμούς αυτής της Τουρκίας.

   Τι θέλουν οι Τούρκοι στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου; Κατείχαν ποτέ τα νησιά αυτά; Κατείχαν ποτέ από τα πανάρχαια χρόνια την Μικρά Ασία; Στα τρεις χιλιάδες χρόνια που κατοικούσαν εκεί οι Έλληνες, τα τελευταία 500 χρόνια κατέλαβαν με τα όπλα τους οι Τούρκοι τα εδάφη αυτά.

   Aλλά  και πάλιν δεν κατάφεραν να εκριζώσουν από τα εδάφη αυτά τον Ελληνισμό. Διότι εκεί, ζούσαν εκατομμύρια Έλληνες και ουσιαστικά αυτοί, συνέχιζαν τον πολιτισμό και την βιοτική πρόοδο του τόπου.

   Το έγκλημα συνετελέσθη το 1922, που έγινε για πρώτη φορά μια τεκτονική γεωπολιτική τομή, ανήκουστη μέχρι τότε στα διεθνή δεδομένα!

   Αλλά και τότε, επιβεβαιώθηκε και η Ελληνική κυριαρχία στα νησιά, διότι δυο εκατομμύρια Έλληνες που κατοικούσαν στην Μικρά Ασία μεταφέρθησαν βιαίως στην Ελλάδα και έναντι της εκδίωξης των Ελλήνων από τα παράλια  της Μικράς Ασίας, η Τουρκία αναγνώρισε την κυριαρχία των Ελλήνων στα νησιά του Αιγαίου. Είχε δηλ. αναγνωρισθεί και με την συνθήκη της Λοζάνης ότι η Τουρκία παραχωρούσε τον έλεγχο του Αιγαίου στην Ελλάδα, ως αντάλλαγμα για την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τους Ελληνικούς και Χριστιανικούς πληθυσμούς.

   Και εδώ επισημαίνουμε τη χρονική δολιότητα της Τούρκικης πολιτικής που οφείλεται στην πάγια στρατηγική της, όπου προκειμένου να εκδιώξει τον Ελληνισμό από την Μικρασία, έκανε υποχωρήσεις σε άλλες στρατηγικές βλέψεις της, τις οποίες επαναφέρει όταν νομίζει ότι είναι κατάλληλες οι συνθήκες.

   Εμείς έχουμε καταλυτικούς ισχυρισμούς έναντι εκείνων των Τούρκων. Τα επιχειρήματά μας είναι ιστορικά και αναμφισβήτητα. Οι Έλληνες, κατείχαν τα νησιά και τα περιβάλλοντα   παράλια, τα οποία από την αρχαιότητα μέχρι το 1922, συγκροτούσαν έναν ενιαίο χώρο, πολιτιστικό και εθνολογικό. Ο χώρος αυτός και η αρχιπελαγική φύση του, αποτελούν τη ζωντανή ιστορία που διδάσκει τον πολιτισμό. Δεν  είναι νεκρή θάλασσα, δεν είναι ένα γεωγραφικό αντικείμενο απόξενο και ανενεργό, που περιμένει την τομή για την αξιοποίησή του.

   Και ας μην ξεχνάμε ότι  η ήττα του 1922, προκάλεσε τον ακρωτηριασμό του Ελληνισμού, που είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας χάριν της Τουρκίας και σήμερα η ίδια Τουρκία εμφανίζεται ως θύμα γεωγραφικής αδικίας.

   Αλλά όσο δίκαιο και εάν έχει ένα Κράτος σήμερα, πρέπει να έχει εξασφαλίσει και τη συμπαράσταση των Κυβερνήσεων, των μεγάλων ιδία Κρατών, τις οποίες επηρεάζει η κοινή επιστημονική και λαϊκή γνώμη.

   Το ευχάριστο είναι, ότι  ενώ εμείς δεν προβάλαμε κρουστά τα ιστορικά και πολιτιστικά μας επιχειρήματα, βάλθηκαν να παίρνουν το μέρος μας, πολλές ακαδημαϊκές δυνάμεις από τον παγκόσμιο χώρο, με τις εκτεθείσες πάρα πάνω  σκέψεις ( ίδετε αναφορές Σε Ευρωπαίους διανοητές όπως ο γεωπολιτικός  Michel Foucher, o Gilles Kepel, ο φιλόσοφος Frangois Colosimo, ο καθηγητής Γιώργος Πρεβελάκης κ.α.).

    Τέλος και στον άλλον ισχυρισμό των Τούρκων για την μεγαλύτερη ακτογραμμή, είναι βέβαιον ότι: στα συγκριτικά τους μεγέθη, έχουν απαλείψει την ακτογραμμή των Ελληνικών νησιών. Αλλά θα έπρεπε να υπάρχουν και σε αυτά απαντήσεις και να μην μένουν κάποιοι άσχετοι, ιδία ξένοι, με εσφαλμένες εντυπώσεις, και τα οποία δεν έχουν μόνον νομική σημασία.

   Πρέπει να εξηγηθεί στην παγκόσμια Κοινότητα και στην Ακαδημαϊκή κοινωνία ότι: τα αιτήματα αυτά της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, είναι μέσα στο σχέδιο υλοποίησης του Ισλαμοφασιστικού αυτής σχεδίου, για την αποσύνθεση του κόσμου της Ανατολής και της επαναφοράς της Οθωμανικής θηριωδίας στην Ευρώπη.

   Το έγκλημα του ακρωτηριασμού του Ελληνισμού το 1922, δεν πρέπει να το επαναλάβουν. Γιατί έρχεται η ώρα τους. Ο Ισλαμισμός είναι μέσα στις κοινωνίες τους.

                                                                                                            ΓΙΑΝΚΟΣ

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΥΘΟΙ

 Η διατεταγμένη διανόηση της Αριστεράς επί εβδομήντα χρόνια, μας βομβαρδίζει με τις εμμονές της στην μαρξιστική εκδοχή της Ιστορίας, ότι: η Ελληνική Επανάσταση, δεν ήταν Εθνική Επανάσταση, αλλά ήταν, ταξική.

   Επίσης, αρνείται :το "Κρυφό Σχολείο", το ρόλο των αγωνιστών της Επανάστασης και το ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

    Φαίνεται πλέον καθαρά, ότι η μαρξιστική αυτή μυθομανία, παρά την επέλαση των "δραχμοβίωτων" κονδυλοφόρων της, απογυμνώθηκε και η προσπάθεια απέβη επί ματαίω.

   Η πρόσφατη έρευνα της κοινής γνώμης για την Ελληνική Επανάσταση, που έγινε από το Κέντρο Φιλελευθέρων Μελετών σε - συνεργασία με την εταιρεία MARC- καταδεικνύει ότι: οι σύγχρονοι Έλληνες έχουν κατανοήσει ποιοι και πως μας ελευθέρωσαν και ποιες οι ιδέες και οι Αξίες αυτών.

       Οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 91% απάντησαν, χαρακτηρίζοντας της Επανάσταση ως         Ε θ ν ι κ ή. Έγινε για την Ελευθερία του Γένους των Ελλήνων. Η Επανάσταση δεν ήταν ταξική, παρά τις προσπάθειες των αναθεωρητών της Ιστορίας και την προπαγάνδα του Μαρξισμού.

   Και πρέπει να τονίσουμε ότι οι άλλες επαναστάσεις, όπως η Γαλλική και η Οκτωβριανή στη Ρωσία, ήσαν επαναστάσεις "εσωτερικές", δηλ. κατά των ιδίων  καθεστώτων και καταστάσεων.

   Η Ελληνική Επανάσταση ήταν: για την αποτίναξη ενός αλλοεθνούς κατακτητή, για την ελευθερία του Έθνους και της Πατρίδας.

   Εις αυτό οδηγούν  και όλα τα γραπτά κείμενα της εποχής, όπως τα Συντάγματα  που ψηφίστηκαν, διακηρύξεις, απομνημονεύματα και μαρτυρούν ότι οι πρόγονοί μας: αγωνίστηκαν για  Εθνική μας Ελευθερία.

   Ενώ δεν ανατρέπονται από τις διατεταγμένες γραφές των αναθεωρητών, οι οποίοι κυρίως επιλέγουν αποσπασματικές εκφράσεις, από κάποιους κυρίως συγγραφείς, που τους εξυπηρετούν για την περίσταση και όχι σε ολόκληρα τα κείμενα, που αποδίδουν αντίθετα συμπεράσματα.

   Αυτοί οι ανθέλληνες δεν αναφέρονται σε ολόκληρα κείμενα, που είναι και προεπαναστατικά, όπως του Κοραή, το Θούριο του Ρήγα, στη διακήρυξη του Υψηλάντη,  αλλά ούτε στα απομνημονεύματα ολόκληρα του Κολοκοτρώνη ( Τερτσέτης), του Φωτάκου, του Μακρυγιάννη.

   Γιατί και από όλα αυτά τα κείμενα, ξεχειλίζει αβίαστα η αγάπη της Ελευθερίας της Πατρίδας.

   Εδώ, στην έρευνα, προστίθεται από πλευράς ερωτηθέντων σε ποσοστό 55%  ότι: αγωνίστηκαν και για την θρησκευτική τους ελευθερία, δηλ την Ορθοδοξία. Γιατί πράγματι, η Ορθοδοξία κράτησε τη συνεκτικότητα των Ελλήνων και διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τη ζωντάνια της Γ λ ώ σ σ α ς  μας, μέσα από τα κείμενα και τους ψαλμούς της.

   Σαν αντανάκλαση  της μυθωδίας αυτής του μαρξιστικού προτύπου,  υπήρξε και η άρνηση της ύπαρξης κρυφής παιδείας στα χρόνια της δουλείας. Η έρευνα κατέδειξε, επίσης, ότι το 71% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι πράγματι υπήρξε Κρυφό Σχολείο. Δεν είναι μόνο οι ιστορικές μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη "Κρυφών Σχολείων" σε διάφορα μέρη της δουλωμένης Πατρίδας, όπως του Φωτάκου, υπασπιστή του Κολοκοτρώνη ( ίδετε και απομνημονεύματά του) που μιλάει για "Κρυφό Σχολειό" στην Πελοπόννησο, του Νικ. Δραγούμη, στη Δυτική Μακεδονία, του Γάλλου δημοσιογράφου Ρενέ Πυώ, που εντοπίζει κρυφά σχολεία στο Αργυρόκαστρο της Βόρειας Ηπείρου, αλλά εις αυτό καταλήγει και η απλή λογική.

   Πως διατηρήθηκε η γλώσσα μας τόσες γενιές, χωρίς την διδασκαλία της με κάθε τρόπο και κάθε μορφή, υπό τις απαγορεύσεις του αιματηρού Τουρκικού ζυγού; Βεβαίως υπήρχε κρυφή παιδεία, βεβαίως οι παπάδες έδιναν στα σκλαβόπουλα τα πρώτα κολλυβογράμματα της γλώσσας τους και έτσι έδεναν και την προφορική τους εμπειρία.

   Δεν άγγιξε τους εξεγερθέντες Έλληνες ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Τον αγνοούσαν εντελώς. Αυτοί εγνώριζαν και ήθελαν την Ελευθερία της Πατρίδος και την Ελευθερία της Πίστης τους.

   To άρωμα του Διαφωτισμού, το μύρισαν μόνον οι Έλληνες της διασποράς, που αγωνίστηκαν για την προετοιμασία της Επανάστασης, όπως ο Αδαμ. Κοραής, ο Καποδίστριας, οι Φιλικοί, οι μεγαλέμποροι ταξιδευτές και κάποιοι  καπετάνιοι.

   Αυτό το άρωμα, ήταν άγνωστο στην κλεφτουριά και το αρματωλίκι σε Μοριά και Ρούμελη και στους πολλούς αγωνιστές. Η Ελευθερία, ήλθε με μάχες στην ξηρά και στην θάλασσα και με εμπνευστές πολέμαρχους στρατηγούς και ναυάρχους όπως:                                                         ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μιαούλης κ.λ.π.

   Αυτές οι αγωνιστικές προσωπικότητες έκαναν το θαύμα, ελευθέρωσαν το Γένος από το Τουρκικό ζυγό και αναγνωρίστηκαν και τότε και αναγνωρίζονται από τους σύγχρονους Έλληνες ως Ελευθερωτές του Έθνους. Αυτοί αναγνωρίζονται και στην γενόμενη έρευνα του Κέντρου Μ.Μ.Ο της MARC.

   Οι τρεις δυνάμεις που επενέβησαν στο Ναβαρίνο, εστάλησαν για τα συμφέροντα των δυνάμεων αυτών και είχαν εντολή να μην ναυμαχήσουν με τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο.         Η ναυμαχία έγινε, γιατί προσεβλήθη ο αρχηγός των τριών δυνάμεων Άγγλος Ναύαρχος Κόδριγκτον. Για την ανεπιθύμητη ενέργειά του αυτή, ανεκλήθη αμέσως στο Λονδίνο και είχε συνέπειες πειθαρχικές.

   Η ελευθερία του Έθνους μας, οφείλεται στο αίμα της καρδιάς των πατέρων μας, στη γενναιότητα, στην αποφασιστικότητα τους και την πίστη τους στη λευτεριά.

    Η ναυμαχία του Ναβαρίνου  ήταν ένα ευτυχές γεγονός, στη δίνη εμφυλιακών διενέξεων, που μας κατατρέχει από αιώνες.

   Ενώ, το θρησκευτικό στοιχείο, ήταν έντονο στον απελευθερωτικό αγώνα, σε όλο το Λαό και το στράτευμα.

   Ο μέγας στρατηλάτης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εγνώριζε  καλύτερα από τον καθένα το γεγονός τούτο, γι’ αυτό διαλάλησε σε όλη τη χώρα την περίφημη προτροπή του:

   «Η Ελλάδα θα ελευθερωθεί. Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του και δεν την παίρνει πίσω».

   Τέτοιο σύνθημα και δη την εποχή εκείνη, δεν θα μπορούσε να εφεύρει  ούτε ο καλύτερος προπαγανδιστής. Κι αυτό, γιατί ήξερε ότι: η θρησκεία ( Ορθοδοξία), έκαιγε στα σπλάχνα των Ελλήνων.

   Αιώνια ευγνωμοσύνη, οφείλουμε στους ελευθερωτές του Έθνους μας.

                                                                                                                                 ΓΙΑΝΚΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2020

       Σκέψεις οδυνηρές, τραυματικές του χρόνου αυτού, μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα της γνώσης. Στρώνουν μπροστά μας τη συνειδητοποίηση του εγωκεντρικού μικροκόσμου μας και βιώνουμε την οδύνη του θανάτου. Μιας εμπειρίας μοναδικής, που δεν αντέχουμε, σαν επιβεβαίωση ακριβώς της γνώσης της τελικής μας κατάληξης.

      Ενώ διαθέτουμε αφειδώλευτα τη ζωή μας, με απερινόητη ελαφρότητα και αμεριμνησία, καλούμεθα  να συνταιριάξουμε την ελευθερία με την ασφάλεια, να ποδηγετήσουμε το φόβο με την ελπίδα της ζωής. Στην ιδέα του θανάτου να μπολιάσουμε την ελπίδα για ζωή.

      Η γνώση της αλήθειας είναι το αιώνιο ζητούμενο. Η γνώση στην περίπτωσή μας έχει αρωγό την Επιστήμη. Αλλά και η Επιστήμη είναι φειδωλή στις απολυτότητες. Αυτός είναι ο ορισμός της. Αυτή την υπευθυνότητα της Επιστήμης, ταλανίζουν τις αισθήσεις μας οι επαγγελματίες της άρνησης, των δημοσιεύσεων '' fakenews'' , της τρομολαγνείας, της στυγνής και αψιμυθίωτης ανοησίας. Και αυτό ακριβώς αναδεικνύει την τραγικότητα του σημερινού ανθρώπου. Περιτριγυρισμένος από απιστία και παραφιλολογία, νοιώθει την ορφάνια της πνευματικής του επάρκειας.

      Εν τούτοις, παρελαύνουν από την οθόνη του μυαλού τους, οι χιλιάδες ετοιμοθάνατοι του κόσμου, οι εκατοντάδες νοσηλευμένοι με διαστημικά σκάφανδρα στα νοσοκομεία άνθρωποι του περιγύρου τους, τα ασυνόδευτα φέρετρα με τους άκλαυτους νεκρούς, με το ανολοκλήρωτο πένθος των οικογενειών τους και των φίλων τους, με την απουσία του αποχαιρετισμού τους, με την ανατροπή των ταφικών εθίμων μας...

      Στο πλαίσιο της πανδημίας αυτής, τα φώτα χαμηλώνουν, η ποίηση των ημερών θολώνει, η λαμπρότητα των εορτών σκιάζεται, η γοητεία του χριστιανικού γεγονότος της γέννησης του Θεανθρώπου θαμπώνεται. Δεν νοείται, πλέον, η παλιά γιορτή.  Η κοινωνία των ανθρώπων ματαιώνεται. Η γιορτή, για μας τους Έλληνες, είναι ένα ξεχωριστό γεγονός. Είναι πηγή συναναστροφής και επικοινωνίας μεταξύ μας. Είναι και μια γιορτή αυτογνωσίας, μια γιορτή εναντίωσης στην καθημερινή φθορά και ένας αναστοχασμός της αιωνιότητας, μια ποιητική άρνηση του θανάτου.

     Τα φετινά Χριστούγεννα τα περνούμε χωρίς την εορταστική αύρα. Με μοναξιά, εύγλωττη σιωπή, με μοναχικότητα, με περισυλλογή. Αυτή που στην αφροσύνη των καιρών μας, θα ενδυναμώσει την αυτογνωσία μας, θα μας προφυλάξει από την αυταπάτη της ψευτο-επάρκειας μας και θα γιγαντώσει την ελπίδα του μέλλοντός μας.

      Για να έχουμε Ελεύθερα και Ευτυχισμένα Χριστούγεννα  2021.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

 

ΑΡΝΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

        Η κοινωνία μας βρίσκεται εγκλωβισμένη από τον κλοιό που εδημιούργησε η υγειονομική κρίση από τον Κορωνοιό. Πολλαπλασιαστική η κρίση και οι συνέπιες της από εκείνες πρώτου κύματος του Μαρτίου 2020. Πολλαπλάσιοι οι πληττόμενοι, πολλαπλάσιοι οι νοσούντες, πολλαπλάσιοι οι νεκροί!!!

     Κοινή διαπίστωση της αύξησης της αποτελεσματικότητας του επιθετικού ιού, ο συγχρωτισμός των πολιτών μεταξύ μας. Φάνηκε ότι τα διάφορα άλλα μέσα,  μάσκες, αποστάσεις κ.λ.π. δεν έφερναν ουσιαστικό αποτέλεσμα, ούτε ανάσχεση σοβαρή στη βουλιμία του ιού.

     Αποφάσισε η Κυβέρνηση, πιο αποτελεσματικό μέτρο και ίσως ύστατο μέτρο. Το Lockdown. Άρχισε να εφαρμόζεται. Με κάποιες αντιδράσεις στην αρχή, με κάποιες διαμαρτυρίες, οι οποίες άρχισαν να κοπάζουν όταν βλέπαμε μπροστά μας την αύξηση των θυμάτων από τον ιό και την αύξηση του "θυμού" του.

     Μάλιστα, όλοι σχεδόν από τον αντιπολιτευτικό χώρο, κατέκριναν την Κυβέρνηση για το χειρισμό της πανδημίας στη φάση αυτή, γιατί καθυστέρησε να λάβει μέτρα, έπρεπε να λάβει και άλλα κ.ο.κ.

   Ήρθε η μέρα της επετείου του Πολυτεχνείου. Προβληματισμός στην Κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο. Η Αντιπολίτευση ασφυκτιά. Δυο μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση. Την πανδημία και την Ελληνοτουρκική κρίση.

     Αλλά αντιπολίτευση στην πανδημία δεν γίνεται όταν πρόκειται για παγκόσμιο πρόβλημα δημόσιας υγείας, αλλά ούτε και στα Ελληνοτουρκικά, τώρα που είναι ουσιαστικά σε πολεμική έγερση η χώρα έναντι της Τουρκίας. Μια αντιπολίτευση στη φάση αυτή στα Ελληνοτουρκικά, θα εκληφθεί οπωσδήποτε ως βήμα εύνοιας προς τον Ερντογάν.

     Ενόμισε ότι μπορεί να κάνει κάτι στην Επέτειο του Πολυτεχνείου. Η Κυβέρνηση μπροστά στην πραγματικότητα του Κορωνοιού που σαρώνει την κοινωνία μας αποφασίζει την απαγόρευση συγκεντρώσεων και πορειών εις μνήμην του Πολυτεχνείου. Αυτή είναι μια πραγματικότητα.

     Η αντιπολίτευση δεν το χωνεύει. Θέλει να πρωταγωνιστήσει. Έχει εξαντλήσει τις ανοχές και την υπομονή της.

Το μεταμοντέρνο πρόβλημα της Αριστεράς υψώνεται προκλητικό μπροστά της. Εν τούτοις έχει χάσει τις ενστάσεις του. Έχει απολέσει το αρχικό ενδιαφέρον της. Ό,τι και αν πει,          το έχει ξαναπεί. Άρχισε να παραληρεί. Θυμήθηκαν τον Λαμπράκη, αλλά τον έμπλεξαν με τον Χρήστο και όχι τον Γρηγόρη.

    Αλλά μια φορά αποδείχτηκε ότι στην Ελλάδα η ουσία των πραγμάτων ενδιαφέρει ελάχιστα. Σε κάθε είδους κρίση ρόλο έχει η φαντασία, για την εντατικοποίηση της πρόκλησης και της εναντίωσης στην Κυβέρνηση.

    Έτσι η Αντιπολίτευση αρνήθηκε την πραγματικότητα. Αλλά και ο δικός τους, ο Γάλλος διανοούμενος Ντιντιέ Εριμπόν  παραδέχεται ευθέως, ότι    "Δεν είναι αριστερό να αρνείσαι την πραγματικότητα". Δεν μπορούν οι δικοί μας αριστεροί να καταλάβουν ότι ο  καταγωγικός διεθνισμός του μαρξισμού- λενινισμού είναι αδύνατον να μετασχηματιστεί σε μια αριστερά με εντοπιότητα και ιθαγένεια, πολιτική έπαλξη με κοινωνικές προτεραιότητες. Έχουν υποστεί τη μετάλλαξη εκ των πραγμάτων και του περιβάλλοντος της ατομοκεντρικής επιλογής.

     Γι’ αυτό στην απαγόρευση των συναθροίσεων αντέταξαν την άρνηση με τον ισχυρισμό ότι δεν θέλει ο Μητσοτάκης να γιορτάσουμε το Πολυτεχνείο. Άρχισαν από εκεί και πέρα να διατείνονται ότι είναι εχθροί της ελευθερίας, θέλει το κακό μας, αυτός κερδίζει όταν υποφέρουμε εμείς.

      Οι διάφορες παρατάξεις άρχισαν να μιλάνε για αντισυνταγματικότητα της απαγόρευσης, ακόμη και η ΜΚΟ Διεθνής Αμνηστεία, κατήγγειλε το μέτρο με το" θολωμένο δογματισμό ανεπίσημης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ" σε ΜΜΕ, καλλιτέχνες κ.λ.π. Όλοι αυτοί άφησαν στο σπίτι τους την κοινωνική τους υπευθυνότητα και  ξιφούλκησαν κατά της πραγματικότητας. Αλλά αυτό πλέον παίρνει μορφή παθολογικής εικόνας, όταν η αντισυνταγματικότητα δεν απορρίπτεται μόνον από διακεκριμένους συνταγματολόγους ( Αλιβιζάτος), αλλά και από το αρμόδιο Δικαστήριο, δηλ. το Συμβούλιο της Επικρατείας, εις τον οποίον οι ίδιοι                  ( Βαρουφάκης) προσέφυγαν.

     Εν τούτοις, δεν απεφεύχθησαν καταστάσεις του θεάτρου Σκιών, με τα καμώματα των πρωταγωνιστών του, άλλος ως μοναχικός καβαλάρης να γιορτάζει το Πολυτεχνείο στο χώρο που ήταν το ΕΑΤ-ΕΣΑ, που δεν είχε σχέση με το Πολυτεχνείο, άλλος ως Θιβετιανός  φαλακρός μοναχός, να κάθεται στο έδαφος με μια ταμπέλα για να σώσει τη Δημοκρατία και ο άλλος ως γνήσιος μπολσεβίκος να εξαπατά τις Αρχές και την Αστυνομία με προσχηματικά SMS, για να συγκεντρώσει καμιά χιλιάδα άτομα έξω από το Μέγαρο Μουσικής (προ της Αμερικανικής Πρεσβείας)  για την καθιερωμένη φιέστα διαμαρτυρίας.

      Και το σπουδαιότερο να γνωρίζει προφανώς, ότι στην τελευταία συνάθροιση θα είχε την αντίδραση της Αστυνομίας, η οποία μετά την πρωινή ανοχή της, δεν θα ανεχόταν την συνάθροιση των ίδιων για δεύτερη φορά. Από εκεί και πέρα την πείραξε η επέμβαση της Αστυνομίας, που ήταν επιβεβλημένη, ακόμη και για το κύρος της, που "επιτέθηκε στο Λαό".

     Δυστυχώς, πέραν από την απαξιωτική συμπεριφορά των αντιπολιτευομένων αυτών φοβούμαι ότι το ξέσπασμα αυτό της περιόδου αυτής, ήταν η αταβιστική εκδήλωση μιας νοσηρής νοοτροπίας που δεν θεραπεύτηκε ποτέ. Στο προσκήνιο το θέατρο, η προπαγάνδα, η συνθηματολογία, όλα εκτός πραγματικότητας.

                                                                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ        

ΑΞΟΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ- ΤΟΥΡΚΙΑΣ; Γιατί πρέπει να ανησυχούμε...

        Δεν είναι ο κορωνοιός που μας ανησυχεί. Αυτός θα ηττηθεί.                        Ο πόλεμος συνεχίζεται. Θέλει κάποιο χρόνο ακόμη. Με απώλειες ανθρώπινες. Λιγοστές σχετικά για μας, όπως δείχνουν οι περιστάσεις.

     Εμείς, ως Ελλάδα και ως Ευρώπη, κινδυνεύουμε να ηττηθούμε στην προοπτική της πορείας μας. Ήδη ο Γερμανικός Τύπος καταγράφει φωναχτά την ήττα της Ευρώπης, με οδηγό τη Γερμανία! Το λέει ο Γερμανικός Τύπος και την ήττα αυτή την καταγράφει στον Καύκασο και την Ανατολική Μεσόγειο.

     Η Γερμανική Προεδρία, σύμφωνα με τα Γερμανικά δημοσιεύματα  (Tages Anzeitung και η FAZ) αποδίδουν την ήττα της Ευρώπης στην "πολιτική κατευνασμού" που ακολούθησε η Μέρκελ απέναντι στον Ερντογάν.

     Η Μέρκελ "ξέχασε" τη διεθνή πραγματικότητα, όπου οι συγκρούσεις ισχύος είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής. Ο Κλάουζεβιτς έχει πει εδώ και 80 χρόνια, ότι η Ειρήνη είναι το μεσοδιάστημα μεταξύ δυο πολέμων. Η Ειρήνη προετοιμάζει τον επόμενο πόλεμο. Είναι ζήτημα χρόνου, τον οποίον αναζητεί η επιτιθέμενη δύναμη, όταν είναι ή θεωρεί ρεαλιστικά ότι είναι δυνατόν να τον κερδίσει.

      Από την μακαριότητα της πολιτικής κατευνασμού και μονόφθαλμης θεώρησης ( δηλ. οικονομικών) των τεκταινομένων  στην Ανατολή, χερσαία και θαλάσσια, μας ξύπνησε ο Ερντογάν.

     Αποκοίμισε την Ευρώπη και τις ΗΠΑ όταν δεν τιμωρήθηκε όταν επενέβη στο ΙΡΑΚ, μπήκε στη Συρία, έφθασε στη Λιβύη και έστειλε μισθοφόρους και αεροπορική υποστήριξη και τεχνική βοήθεια στον Καύκασο.

     Αλλά πράγματι μας ξύπνησε;

    Η Γερμανία φαίνεται να εμμένει στη μονομερή, δική της αντίληψη στην εξωτερική πολιτική χωρίς καμία γεωπολιτική αντίληψη του θέματος και με μηδαμινή στρατιωτική ισχύ και να ενδιαφέρεται μόνον για τη οικονομική διεθνή της παρουσία για λόγους καθαρά εσωτερικής πολιτικής. Ίσως να σκέπτεται, σε δεύτερη φάση, ότι με την ανάπτυξη μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης, όπως π.χ. η Τουρκία, ανεχόμενη στην αρχή, όπως τώρα, την κατάσταση, να εκβιάσει σε δεύτερο χρόνο τη στρατιωτική της απελευθέρωση προς……. αντιμετώπιση των επικίνδυνων περιφερειακών δυνάμεων που θα γιγαντωθούν.

     Ήδη, όταν ο Πρόεδρος Μακρόν μίλησε για Ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας εδήλωσε ότι  "η ψευδαίσθηση της Ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας πρέπει να σταματήσει" ( Politico  στις 2/11/2020), για να ανταπαντήσει ο Μακρόν ότι αυτό είναι "παρανόηση της Ιστορίας" και "εζήτησε Ισχυρότερη και κυρίαρχη Ευρώπη με στρατηγική αυτονομία" και ότι πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε την αυτονομία μας για τους εαυτούς μας. ( Le Grand Continent  στις 16/11).

    Εν τούτοις η κ Καρενμπάουερ επιμένει με δηλώσεις της στις 17/11/2020 ότι " η στρατηγική αυτονομία για την Ευρώπη είναι υπερβολικά φιλόδοξη αν τρέφει την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία της Ευρώπης, χωρίς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ"!!

     Αλλά τότε τι λόγο ύπαρξης έχει η Ενωμένη Ευρώπη τόσων λαών και τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, εάν για την επιβίωσή της είχε περαιτέρω ανάγκη υποστήριξης τρίτων δυνάμεων και Κρατών;

      Μήπως η εκκρεμότητα αυτή και άλλες εξυπηρετούν έναν βουβά αναπτυσσόμενο Άξονα Γερμανίας- Τουρκίας; Μήπως δεν πρόκειται να ληφθούν σοβαρά μέτρα κατά της Τουρκίας και πρέπει να ετοιμαζόμαστε αλλιώς;

                                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

ΑΡΤΣΑΧ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ

 

     Το μικρό κράτος ΑΡΤΣΑΧ, είναι το γνωστό μας Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Είναι αυτό που συστήθηκε το 1994, όταν οι Αρμένιοι επανέκτησαν Αρμενικά εδάφη από τους Αζέρους ( Αζερμπαϊτζάν).

     Αλλά οι Αζέροι δεν έμειναν ηττοπαθείς και μοιρολάτρες. Από τότε άρχισαν να προετοιμάζονται για την επανακατάκτηση των χαμένων εδαφών τους. Με πρώτον βοηθό τους Τούρκους, οι οποίοι τους πατρονάρισαν ατελέσφορα στον πόλεμο του 1994  και με οπλικά συστήματα από τους Ισραηλινούς.                    

 Έτσι προέκυψε η νέα πολεμική περιπέτεια στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ, όπου αυτή τη φορά ε κ έ ρ δ ι σ α ν  οι Αζέροι, με την βοήθεια και συμμετοχή των Τούρκων. Αυτά, βέβαια όλα, υπό την ανοχή της διεθνούς "αδιάφορης" Κοινότητας.

     Στην Κύπρο, υπό τα όμματα του ΟΗΕ και της διεθνούς Κοινότητας και τη συνηγορία των Αμερικανών, οι Τούρκοι το 1974 αποβιβάστηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και το κατέλαβαν, υπό τις γνωστές στρατιωτικές αδυναμίες της Κύπρου. Έτσι την απόβαση αυτή ονόμασαν Αττίλα και ενώ σταμάτησαν αρκετές ημέρες, δείχνοντας ότι εφαρμόζουν ένα συναινετικό από τους Τούρκους σχέδιο, ξαφνικά συνεχίζουν την κατάληψη και άλλων εδαφών της άοπλης Κύπρου, ως  το 40% του εδάφους της. Αυτό που παραμένει μέχρι  και σήμερα και το ονόμασαν ΑΤΤΙΛΑ II.

     Αλλά από τότε ούτε η Κύπρος ούτε η Ελλάδα, εφρόντισαν να προετοιμαστούν για επανάκτηση των εδαφών της Κύπρου από τους Τούρκους, όπως έκαναν οι Αζέροι με τη συνδρομή των Τούρκων. Και όχι μόνον τούτο. Αλλά γνωστοί κύκλοι περίεργοι και ηττοπαθείς κατηγορούν την Κύπρο γιατί ανέπτυξε ενεργειακή πολιτική και  "ενέπλεξε" και την Ελλάδα σ’ ένα περιπετειώδη δρόμο!!!

     Αλλά και στις δυο περιπτώσεις, τα αποτελέσματα είχαν κριθεί προηγουμένως, στο διεθνές παρασκήνιο.

    Πριν από έξι μήνες περίπου συνήλθαν στις Βρυξέλλες, οι αντιπροσωπείες και δη σε ανώτατο επίπεδο του Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας και της Ρωσίας και συνεφώνησαν ώστε πέντε επαρχίες του Αρτσάχ, να πάνε στους Αζέρους και να κρατήσουν οι Αρμένιοι τις υπόλοιπες δύο.  Αυτό είναι και το αποτέλεσμα του πολέμου.

    Δηλ. οι τρείς ενδιαφερόμενες δυνάμεις ( οι Ρώσοι θεωρούνται προστάτες της Αρμενίας!) εμεθόδευσαν την επίθεση των Αζέρων στο Αρτσάχ, άφησαν απροστάτευτους τους κατοίκους του και με πεπαλαιωμένο οπλισμό και ο Πρωθυπουργός της Αρμενίας ούτε ειδοποίησε για την συμφωνία αυτή τον Πρωθυπουργό του μικρού αρμενικού κρατιδίου Αρτσάχ. Έτσι νίκησαν οι Αζέροι  με τους Τούρκους. Οι Τούρκοι πάνε σε πόλεμο, όταν είναι βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Παντού και πάντοτε. Να μην το ξεχνάμε.

     Στην Κύπρο ο Μακάριος εκάλεσε τις εγγυήτριες δυνάμεις, δηλ. την Τουρκία ( η Ελλάδα και η Αγγλία ήσαν στην Κύπρο) να επέμβουν για να σώσουν την Κυπριακή Δημοκρατία από τους …… Έλληνες. Αυτή η κίνηση ήταν συμφωνημένη και με τους Αμερικάνους, οι οποίοι ήθελαν να εφαρμόσουν με παραλλαγές τα σχέδια Άτσεσον δηλ. να δώσουν την Καρπασία ( βόρεια Κύπρο) στους Τούρκους. Δηλ. είχαν συμφωνήσει όλοι τους στον Αττίλα I !!! Αυτό και έγινε.

     Αλλά αφού πέρασαν καμιά δεκαριά μέρες και οι δόλιοι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει πρόθεση εκ μέρους της Ελλάδας να επέμβει ενεργά στην Κύπρο, προχώρησαν στον Αττίλα II, έναντι άοπλου αντιπάλου.

     Και οι άφρονες και τραγικοί θιασώτες των δρώμενων,  να λέγουν με την ίδια ψυχολογία του εξαπατημένου: Ο Πρόεδρος του Αρτσάχ Χαρουτουνιάν προς τον Πρόεδρο της Αρμενίας Πασινιάν και ο Ιωαννίδης προς τον υφυπουργό ΗΠΑ Σίσκο ( για τον Αττίλα I): Μας εξαπατήσατε………

     Και ο επίλογος? Ίδιος: Στο Αρτσάχ, οι Ρώσοι επιτηρούν το διαχωρισμό των δυο λαών και στην Κύπρο οι Αμερικανοί δια του ΟΗΕ, τον διαχωρισμό των δυο Κοινοτήτων !!!

      Εμείς πότε θα ξυπνήσουμε;

                                                                     ΓΙΑΝ.ΚΟΣ