Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ο ΤΡΑΜΠ – Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η «ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ» ΕΠΟΧΗ


Το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό.Φαίνεται ότι έχει παγκόσμια διάδοση.
 Σήμερα το ψεύδος ή η απόκρυψη της αλήθειας έχει δευτερεύουσα σημασία. Η παραδοχή ότι η αλήθεια έχει θέση στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι αγνοείται.
Σήμερα υπάρχει μια πλαστή εκδοχή της πραγματικότητας, η οποία είναι προσωπική για πολλούς σαν αποτέλεσμα της μονομέρειας στην πληροφόρηση από ορισμένα δίκτυα κοινωνικής ενημέρωσης. Αυτοί οι άνθρωποι απορρίπτουν χωρίς συζήτηση οτιδήποτε προέρχεται από το κατεστημένο (πολιτικό, κοινωνικό, δημοσιογραφικό, επιστημονικό), μοιράζονται με τους ομοϊδεάτες τους τα δεδομένα που ευνοούνται από τις προκαταλήψεις τους και είναι ευάλωτοι στις θεωρίες περί συνωμοσίας.
Βρισκόμαστε στη «μετά – αλήθεια» εποχή και όπως λέγει το λεξικό της Οξφόρδης (Oxford Dictionaries) αυτή η καινούργια λέξη είναι η λέξη της χρονιάς.  “Η «μετά – αλήθεια» (πολιτική –ρητορική-πρακτική) αγνοεί την αλήθεια και βασίζεται σε μία ενίοτε εντελώς πλαστή εκδοχή της πραγματικότητας”.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τροφοδοτούν τον κόσμο της «μετά- αλήθειας» εποχής αναπαράγουν ανεξέλεγκτες ή μεροληπτικές ειδήσεις. Η διάβρωση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τους πολιτικούς και τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, επεκτείνεται ακόμη και στην αμφισβήτηση της Επιστήμης, όπως συμβαίνει με την αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής.
Ψεύτικες ειδήσεις, κατασκευασμένα δήθεν γεγονότα διακινούνται ανεμπόδιστα στο διαδίκτυο, υστερικές φωνές, νοσηρές προσωπικότητες, κοινοί συκοφάντες και κακοποιοί αποκτούν «ακροατήριο» ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έχει αποδειχθεί πλέον ότι τα πραγματικά στοιχεία που παρουσιάζονται στην ενημέρωση έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από την επίκλυση στο θυμικό και στις προκαταλήψεις.
Βέβαια το φαινόμενο αυτό έκανε την εμφάνιση του στην Αμερική, με κύριο εκφραστή του τον Τράμπ, αλλά έδωσε και την ηχηρή παρουσία του στο δημοψήφισμα για το Brexit και οι θεωρίες περί συνωμοσίας έχουν βρει εύφορο έδαφος στη Ρωσία, Τουρκία, Πολωνία και στην Ελλάδα.
Χαρακτηριστικό είναι οι «εραστές» της «μετά – αλήθειας» εποχής, δεν δέχονται ούτε τις εξηγήσεις ή τις διαψεύσεις επί των απόψεών τους και όσοι αποτολμούσαν αυτό στα γνωστά δίκτυα, εδέχονταο τόννους συκοφαντιών, ορυμαγδό ύβρεων, αλλά και απειλών. Έτσι εγένετο στην προεκλογική περίοδο Τράμπ όταν ο Τράμπ «απεκάλυψε» ότι δήθεν ο Μπάρακ Ομπάμα δεν είχε γεννηθεί στην Αμερική, ακόμη δε και όταν παραδέχθηκε ο Τράμπ ότι ο Ομπάμα είχε γεννηθεί στην Αμερική.
Και ευλόγως γεννάται το ερώτημα πόθεν αυτό το σύμπτωμα και πως θεραπεύεται.
Είναι θέμα καθαρά πολιτικής. Αυτοί που εξέθρεψαν τα διάφορα δίκτυα και δη την ασυδοσία τους, πρέπει να επανεκτιμήσουν τη χρηστική τους ωφελιμότητα.
● Οι πολιτικοί να λένε στο Λαό την αλήθεια, γυμνή και όχι ψυμιθιωμένη.                                      ● Να καταστήσουν την πολιτική σεβαστή στο Λαό.
● Η πολιτική τους να σταθεί δίπλα στο Λαό,
● να υπηρετεί την εθνική πολιτική της Πατρίδας και του Έθνους,
● να μην εκτρέφουν εντέχνως τον εθνομηδενισμό και
● να μην καμώνονται ότι δήθεν απορούν για τον εθνικολαϊκισμό, που   είναι το αντίδοτό του,
 ● να τιμήσουν το μόχθο και την αξιοπρέπεια του Λαού μας,
 ● να επιδικώκουν την πρόοδο του Λαού μας στη γνώση, στην επιστήμη, στη δουλειά. Την κρίση αξιών αυτοί την εδημιούργησαν. Γι’ αυτό και πλήττονται περισσότερο οι ακαλλιέργητοι κυρίως πνευματικά άνθρωποι. Αυτοί καταλαμβάνονται από μονομανίες και το σύνδρομο της μοναδικής γνώσεως της αλήθειας. Και αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν «απάντηση» από τους πολιτικούς.
Το πρόβλημα αυτό, πρόβλημα Κατεστημένης Δημοκρατίας, έχει αγγίξει και τη Χώρα μας. Η απροσμάχητη αλήθεια της «μετά – αλήθειας» εποχής, έχει διαβρώσει πλήρως όλους τους θεσμούς της Πατρίδας μας. Δεν υπάρχουν αρχές, (Κρατικές, ανεξάρτητες, ιδιωτικές, ημικρατικές κ.λ.π.), που να μην απαξιώνονται από τους πολίτες. Πλείστοι πολίτες, κατέχουν τη «δική τους αλήθεια», δεν την συζητούν και δεν την διαπραγματεύονται. Δεν ακούν κανένα, δεν εμπιστεύονται κανένα, βλέπουν παντού συνωμοσιολογίες και μόνον αυτοί «γνωρίζουν» τι κάνουν. Και δεν υπάρχει η επιβαλλόμενη αντίδραση από καμία πλευρά της πολιτικής, της κοινωνίας και της διανόησης.
Μόλις πριν ένα χρόνο η Πατρίδα μας «διαπραγματεύτηκε» επί εξάμηνο με τους Ευρωπαίους την οικονομική της πορεία. Από παντού διεμηνύετο το λάθος και η ζημιά. Μία ομάδα ευαρίθμων πολιτών ήξερε την «αλήθεια», τα έβλεπε όλα καλά. Έως ότου επήλθε η ζημία.....70 με 80 δις εκτιμήθηκε από τους ξένους. Μηδαμινή αντίδραση από τον «γνώστη» Λαό.
Ακολούθησε ένα περίεργο δημοψήφισμα, όπου οι επαΐοντες, δικοί μας και ξένοι, έλεγαν ΝΑΙ, άλλως καταστροφή. Η «μετά  - αλήθεια» αλήθεια ήταν δεδομένη από την Κυβέρνησή μας και την πλειοψηφία του Λαού μας. Εψήφισε ΟΧΙ το  60% του Λαού  μας.
Και ώ του θαύματος, η εξ......αποκαλύψεως αλήθεια, ήλθε μετά – μετά την «μετά – αλήθεια» και ανέτρεψε την προηγούμενη «βεβαία αλήθεια» και μάλιστα με αυθαίρετη, μονομερή, ερήμην του ψηφίσαντος Λαού ενέργεια της ίδιας της Κυβέρνησης που ήθελε ΟΧΙ.
Έτσι το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, χωρίς «αντίσταση» του προδοθέντος Λαού και το χειρότερο χωρίς ντροπή. Η ζημιά τεράστια, κλείσιμο Τραπεζών, διακοπή ομαλής χρηματοδότησης της αγοράς κ.λ.π. Πολλά δισεκατομμύρια....Δεν μας τα μέτρησαν αυτή τη φορά.
Ακολούθησε το τρίτο μνημόνιο. Το υπέγραψε η Κυβέρνηση που κατακεραύνωνε τα άλλα μνημόνια. Το μεγάλο ψέμα. Θα ισορροπήσουμε τη Χώρα, τη βάζουμε μπροστά. Αυτή είναι η «μετά – αλήθεια». Μόνον αυτοί την ξέρουνε. Η ζημιά κατά εκτίμηση των Ευρωπαίων αξιωματούχων άλλα 100 δις. Και κανείς δεν συγκινείται. Το σκάφος βουλιάζει αύτανδρον.
Τώρα ετοιμάζεται νέα επίθεση κατά του Λαού:
Θα την πουν υπέρ του Λαού. Δεν έχει σημασία εάν λιμοκτονεί. Εάν έχει φτωχοποιηθεί. Αυτά είναι παραμύθια. Πάμε μπροστά, βγαίνουμε στις αγορές, θα τρώμε με χρυσά κουτάλια. Ο Λαός δεν ξέρει. Ξέρουμε όμως «εμείς». Δύο είμαστε. «ΕΜΕΙΣ» και οι «απέναντι». Αυτοί είναι αναξιόπιστοι, προδότες, το κατεστημένο, οι κεφαλαιοκράτες. Η «μετά – αλήθεια» είναι αυτή που λέμε ΕΜΕΙΣ. Δύο ψεματάκια ακόμη, μία συκοφαντία, μία ψευτοείδηση και τελειώνουμε.
Αρκεί να γίνουν όλα στο τέλος της διαδικασίας. Να μην προλάβουν να διαψεύσουν ή να ανταποδείξουν το ψεύδος. Το θυμικό και το συναίσθημα ενδιαφέρει. Όχι η πραγματική αλήθεια. Η Αμερική έδειξε το δρόμο.


                                                         ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ο ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΠΡΟΧΩΡΕΙ



Όσο πάει ο χρόνος, συνειδητοποιούν οι Ευρωπαίοι ότι η παραμονή στην Ευρώπη και ιδία στην Ευρωζώνη είναι λάθος.
Έχει εκτιμηθεί ότι η εθνική κυριαρχία δεν μπορεί να έχει αντιπάλους τον μοντιαλισμό και φεντερελισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών εκβιάζουν. Το ΕΥΡΩ που εδημιούργησαν δεν είναι νόμισμα, αλλά εργαλείο εκβιασμού για να επιβάλλετει η πολιτική των Βρυξελλών.
Οι Ευρωπαίοι άρχισαν να πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα οργανισμός που ιδρύθηκε χωρίς τη γνώμη των Λαών, από μία ολιγαρχία τραπεζιτών και τεχνοκρατών, οι οποίοι εργάζονται για τα συμφέροντα των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
Δεν παραγνωρίζουν το φόβο που ενσπείρουν οι Βρυξέλλες δια των εκβιασμών τους. Αλλά διαπιστώνουν ότι όπου πήγε το Ευρώ αυξήθηκαν οι τιμές, οι φόροι και η ανεργία, μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις και οι πολίτες έγιναν φτωχότεροι.
Στη Βρετανία παρατηρούν, όταν δημιουργήθηκε η οικονομική κρίση, προχώρησαν σε μία υποτίμηση της λίρας και σύντομα άρχισε η οικονομική ανάπτυξη.
Ακόμη θεωρούν ότι η συμφωνία της Λισσαβώνας έγινε ο τάφος της ανεξαρτηρίσας και της ταυτότητας των Ευρωπαϊκών Εθνών. Ήδη μιλάνε για μια χαλαρή συνομοσπονδία κρατών με  σεβασμό στην εθνική κυριαρχία και να μην επιτρέψουν την εξαφάνιση της Ιστορίας και του πολιτισμού που επιδιώκεται.
Στη Γαλλία θεωρούν ότι ήταν καλύτερα με το εθνικό νόμισμα και σκέπτονται σοβαρά επιστροφή στο Φράγκο. Η ιδέα του FREXIT είναι προχωρημένη, όπως και σε πολλές πολιτικές παρατάξεις άλλων Κρατών, πλην της Γαλλίας, όπως είναι:
 οι Ευρωσκεπτιστικές της Βρετανίας με τον Ν. Φάρατζ,
της Ιταλίας με τον Μπέπε Γκρίγιο,
 τον Ολλανδό Γκεερτ Βιλντερς,
τη Γερμανίδα Φράουκε Πέτρι.

Στον απόηχο αυτών των διεργασιών, δεν είναι μακριά και η Ελλάδα. Έχουμε κι εδώ συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε μέλλον. Η χώρα υπερδανείστηκε, χρεωκόπησε, έχει χάσει (και με υπογραφή) την εθνική της ανεξαρτησία. Δεν έχει δική της πολιτική αυτοδιαχείριση, την επιτροπεύουν οι «Ευρωπαίοι» με όρους ταπεινωτικούς. Δεν υπάρχει δρόμος, δεν υπάρχει οδός, λέγει ο ποιητής. Εφιαλτική είναι η ανελπιστία σήμερα εκατομμυρίων Ελλήνων. Έχουν παγιδευτεί στην απόγνωση.
Βρισκόμαστε σε κρίση. Πολλά χρόνια. Τι βοήθεια μας προσφέρει η Ευρώπη; Μας δανείζει υπέρογκα ποσά, τα οποία δεν πηγαίνουν στην ανάπτυξη και στο Λαό μας, αλλά επιστρέφουν στις Τράπεζες, Γερμανικές και Γαλλικές. Και οι Κυβερνήτες μας αυτό κάνουν με τα μνημόνια τους και τις προδοσίες τους, όπως όταν το ΟΧΙ το έκαναν ΝΑΙ. Και ο Λαός μας πληρώνει όλο και πιο πολλούς φόρους παίρνει όλο και μικρότερους μισθούς και συντάξεις, φτωχαίνει όλο και περισσότερο. Χωρίς ελπίδα, χωρίς φως στον ορίζοντα.
Κάθε Έλληνας πλέον αντιλαμβάνεται ότι η Ε.Ε. στο σκληρό πυρήνα της είναι μια ένωση Κρατών που έχει κοινή οικονομική πολιτική, που θέλει να έχει κοινή εξωτερική και αμυντικήη πολιτική, χωρίς ακόμη να έχει συνταγματικό χάρτη. Προφανώς γιατί έτσι το θέλει.
Το Ευρωκοινοβούλιο της είναι μια καλοπληρωμένη βιτρίνα, χωρίς σημαντικές αρμοδιότητες και εξουσίες.
 Η Κομισιόν, καίτοι επιλογή των ισχυρών, δεν μπορεί να αποφασίσει σε θέματα σοβαρά και αιχμής. Τα διάφορα γκρούπ που έχουν θεσμοθετήσει, που πλαισιώνουν οι αντίστοιχοι Υπουργοί των Κρατών – μελών, παίρνουν αποφάσεις που ανά πάσα στιγμή τίθενται εν αμφιβόλω ή εν αναστολή. Τελικά, δεν βλέπουνε τα συμφέροντα των Λαών. Είναι βέβαιο ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα τα μεγάλα, των ηγετών της Ευρώπης κυρίως και πρωτίστως.
Κάθε μέρα που περνάει, ο κάθε Έλληνας αμφισβητεί τη χρησιμότητα αυτή της Ευρώπης και του σκληρού πυρήνα της. Και έχει καθημερινά δεκάδες περιπτώσεις να ανατρέξει προς επιβεβαίωση του γεγονότος αυτού. Η παραμονή μας σ’ αυτή νοιώθει να τον οδηγεί σε μία ολοκληρωτική υποταγή, σ’ ένα υποτελές Κράτος, άλλως σε μια οικονομική γερμανική κατοχή.
Πολλοί δεν θέλουν να το πιστέψουν αυτό. Δεν το διανοούνται. Ζουν στον κόσμο της εξωραϊσμένης φαντασίας τους. Δεν έχουν κατορθώσει ακόμη  να δουν την πραγματικότητα. Και ο θείος Πλάτων μας θυμίζει από τα βάθη των αιώνων της Ιστορίας μας: «Κανένας δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους, που εσφαλμένα, πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι» (427-347 π.Χ.).
Οι πλείστοι των Ελλήνων γνωρίζουν την κρισιμότητα των περιστάσεων και μάλιστα σε εθνικό επίπεδο. Απαιτούν σύνεση και υπευθυνότητα. Και πάνω απ’ όλα προετοιμασία.
Διότι η καταιγίδα που έρχεται δεν ξέρεις πότε θα ξεσπάσει.
Και πρέπει να την προλάβουμε.


      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Τραγικός ηγέτης


Έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά της.
Έπνιξε στο αίμα τη μάνα του και τα παιδιά της.
Για ποιό υψηλόφρονα στόχο;
Όταν το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο.
Οι προαιώνιοι εχθροί σου ζούν με το αίμα σου.
Πάνω από πεντακόσια χρόνια.
Κι εσύ τους καλείς να έλθουν.
Στις 19/7/1974 στον ΟΗΕ.
Αφροσύνη.....εμπάθεια....ανοησία;
Κι όμως ο ΟΗΕ ήταν μια κάποια λύση.
Οι βάρβαροι δεν θα περνούσαν.
Η Ιστορία έκανε.....διάλειμμα.
Τι τραγικές ώρες!
Τι τραγικός ηγέτης!!!
Και η Κύπρος ακόμη αιμορραγεί.....


                                    Ι. Άλτις

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ



Η Πολιτική και Εκπαδευτική ηγεσία που υποβάθμισαν την Παιδεία σε πρωτοφανή επίπεδα, προφασίστηκαν τους έκπληκτους από τα αποτελέσματα των διεθνών διαγωνισμών PISA του ΟΟΣΑ.
Μερικοί δεν εφείσθησαν ούτε κροκοδειλίων δακρύων δια να εκφράσουν την απογοήτευσή τους για την καθοδική πτώση των επιδόσεων των μαθητών μας.
Το γελοίο του πράγματος είναι ότι όλοι αυτοί, δεν είναι άλλοι διαχρονικά από αυτούς που κατάντησαν την Παιδεία σε αυτά τα χάλια.
 Τι να πρωτοθυμηθούμε; Αυτοί δεν είναι που ανέθεταν σε Επιτροπές να μελετήσουν και αποφανθούν περί του πρακτέου στα προβλήματα της Παιδείας;
Ποιο το αποτέλεσμα της εργασίας τους; Μηδενικό. Αναλίσκοντο σε αντεκλήσεις και κομματικές συζητήσεις ιδεολογικού και χαοτικού περιεχομένου και συνήθως κατέληγαν σε αντιφατικές ή αναποτελεσματικές προτάσεις. Και η Παιδεία πήγαινε πιο βαθιά.
Τι περιμέναμε από μια πολιτική Παιδείας οταν:
-           καταδίκαζαν την εντατικοποίηση της εκπαίδευσης, η μαθητική ραστώνη ήταν προτιμότερη της προσπάθειας μάθησης. Πως να ανταπεξέλθουν τα παιδιά στις ανάγκες μόρφωσης της νέας εποχής;
-           περιόρισαν τα εξεταζόμενα μαθήματα
-           υποβίβασαν τη βαθμολογική κλίμακα σε πολλά μαθήματα.
-           Κατάργησαν την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.
-           Αχρήστευσαν τους επιθεωρητές και τις επιθεωρήσεις.
-           Απαξίωσαν το πνεύμα της διάκρισης και
-           την επίδοση της Αριστείας, ως νόσον μεταδοτική.
-           Εξάλειψαν την επιβεβλημένη πειθαρχία του σχολικού περιβάλλοντος.
Ήτο πολύ λογικό να μην απομείνουν πολλά πράγματα.
 Η αγραμματοσύνη των νέων μαθητών είναι έκδηλη δυστυχώς σε όλους μας.
Ευτυχώς που υπάρχουν τα Φροντιστήρια και οι κατ’ ιδίαν διδασκαλίες (για όσους μπορούν) που διατηρούν το γνωστικό επίπεδο ορισμένων μαθημάτων.    Γενικός σκοταδισμός επικρατεί στην παιδεία. Το μορφωτικό επίπεδο του Λαού μας κατέρχεται.
Κανένας δεν νοιάζεται στην πραγματικότητα για την ουσία. Απερίγραπτη απογοήτευση κατέχει τους γονείς και τους ευσυνείδητους εκπαιδευτικούς.
Ποιος θα βάλει το χέρι του;

                                                              ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Ο Φαλμεράϋερ και το DNA μας

Παρατηρούμε ότι οι διαφεντευτές του Τύπου, συνεχίζουν μία επαμφοτερίζουσα τακτική έναντι των διαφόρων θεμάτων στα οποία αναφέρονται. Έχουν μία τάση να φαίνονται «δήθεν» αντικειμενικοί. Χωρίς κατά βάση να είναι.
Αντίθετα είναι εξόχως υποκειμενικοί. Γι’ αυτό, όταν αναγράφουν κάτι κατά της Αριστεράς, θεωρούν αναγκαία υποχρέωσή τους να πουν κάτι δυσμενές και κατά της δεξιάς. Και τούμπαλιν. Και οπωσδήποτε καθίστανται ύποπτοι στους αναγνώστες, όταν διατυπώνουν δήθεν αδιάφορα τις προσωπικές τους εκτιμήσεις, για ευαίσθητα και εξαιρετικής σημασίας εθνικά θέματα, όπως είναι η αποδοχή της άποψης του Φαλμεράϋερ περί ελλείψεως αίματος Ελληνικού εκ των Αρχαίων Ελλήνων εις τους σημερινούς Νεοέλληνες.
Τούτο, δεν το αντιπαρέρχεται ως μία διατύπωση στη ρύμη του λόγου, αλλά επιχειρεί να το εμπεδώσει στον αναγνώστη του. Γράφει ο καλός αρθρογράφος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 2-11-2016 στη στήλη του με τίτλο: «Αριστερά του μίσους, δεξιά της αμνησίας»:
«Οι πολιτικοί της δεξιάς δεν διάβασαν ποτέ, λ.χ. τον Φαλμεράϋερ. Αρκέστηκαν στη δαιμονοποίησή του...εν μέρει φυσιολογική για τα δεδομένα μιας Χώρας πλήρως συγκεντρωμένης τότε στη διαδικασία της κατασκευής έθνους».
Κατακρίνει τη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Πρόεδρο ΟΜΠΑΜΑ ότι «είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων», με μηχανισμούς κληρονομικότητας που δεν ισχύουν στη Γενετική του ανθρώπου !!!.
Και επειδή έχουμε διαβάσει τον Φαλμεράϋερ (αλλά ο αρθρογράφος δεν έχει διαβάσει Παπαρρηγόπουλο, που κονιορτοποιεί όλους τους ισχυρισμούς του, όπως και άλλοι Ευρωπαίοι), πρέπει να θυμίσουμε στους αναγνώστες ότι στο έργο του Φαλμεράϋερ «Ιστορία της Χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους» διατυπώνεται η άποψή του ότι «Οι Έλληνες της εποχής του δεν κατάγονται από τους Αρχαίους Έλληνες», αλλά προέρχονται από τους Σλαύους, όταν εισέβαλαν κατά της Βυζαντικής Αυτοκρατορίας και καταλήγει ότι:
Ούτε μία σταγόνα αίματος, γνησίου Ελληνικού δεν τρέχει στις φλέβες των Χριστιανικών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας και ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι των Σλάβων.
Στη διαδρομή των χρόνων και της προόδου της Ιστορίας, έχει καταδειχθεί η σκοπιμότητα των ισχυρισμών αυτών χάριν των βορείων γειτόνων μας, το ενδιαφέρον να εστιασθεί στην Πελοπόννησο η έρευνά του, αφού από εκεί ξεκίνησε και οργανώθηκε η απελευθέρωση του Γένους και η αυθαίρετη κρίση του συγγραφέα να αμφισβητεί το «αίμα των Ελλήνων» και άλλα φαιδρά που αντικρούσθηκαν από τον Κ. Παπαρρηγόπουλο, είναι και αντιεπιστημονική.
Διότι ο σοφός καθηγητής της Γενετικής Ανθρώπου Κώστας Τριανταφυλλίδης διδάσκει ότι: «η εθνοτική ιθαγένεια είναι θέμα πολιτισμού, παιδείας, θρησκείας, γλώσσας και συνειδήσεως και δεν εντοπίζεται στο DNA ή στο αίμα».
Αλλά αφού η θεωρία του Φαλμεράϋερ θέτει βιολογικό υπόβαθρο, θα πρέπει και η φυσική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδας να εξετασθεί με βάση και γενετικά στοιχεία.
Αλλά τι λένε τα αποτελέσματα των γενετικών ερευνών;
1.           Στο κλασσικό βιβλίο της Γενετικής του Ανθρώπου «The History and Geography of Human Genes», οι διάσημοι συγγραφείς του ιχνηλατούν τη «γενετική κληρονομιά» των αρχαίων Ελλήνων στους σημερινούς κατοίκους της Χώρας μας, αλλά και στους κατοίκους γειτονικών Χωρών σε περιοχές που είχαν επεκταθεί οι Έλληνες, όπως η Δυτική Μικρά Ασία, φθάνουν στη Νότια Ιταλία και Σικελία μέχρι μεγάλου μέρους των πληθυσμών της Κεντρικής Βαλκανικής.
Με βάση αυτά τα γενετικά στοιχεία, οι συγγραφείς ερευνητές απεφάνθησαν, σε αντίθεση με τις απόψεις του Φαλμεράϋερ, ότι μπορεί να υποστηρίζει κανείς, ότι μέρος της γενετικής σύστασης (αίματος) των γειτονικών νοτιοσλαυϊκών πληθυσμών οφείλεται στη διείσδυση Ελληνικών πληθυσμιακών ομάδων σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές (και όχι το αντίθετο).
2.           Η παραπάνω γενετική επίδραση έχει εξετασθεί σε βάθος στην περίπτωση της Magna Grecia. Ακόμη και σήμερα το γενετικό πρότυπο της Ιταλίας και Σικελίας α ν τ ι γ ρ ά φ ε ι  σχεδόν πιστά τον Ελληνικό Εποικισμό κατά την προ-Ρωμαϊκή Εποχή. Δηλαδή με απλά λόγια η γενετική ομοιότητα μεταξύ των κατοίκων των δύο περιοχών, που επιμένει χρονικά (2.500 χρόνια), παρά τις διαφορές στην ιστορική πορεία του (χωρίς τουρκική κυριαρχία και εισβολή των Σλαύων) μετά την κατάλυση των κτίσεων της Βυζαντικής Αυτοκρατορίας, έρχεται να τονίσει τη βιολογική συνέχεια των δύο λαών.
3.           Σε ακόμη πιο πρόσφατες έρευνες εξετάστηκε η γενετική θέση των Ελλήνων στον Παγκόσμιο Γενετικό Χάρτη, με τη χρήση 270.000 DNA δεικτών. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής απέδειξαν ότι οι Έλληνες διακρίνονται γενετικά από τους Σλαύους, σε πλήρη αντίθεση με τις λανθασμένες απόψεις του Φαλμεράϋερ, που υποστήριζε ότι οι απόγονοι των σύγχρονων Ελλήνων είναι οι Σλαύοι.
Αλλά και σε πλήρη αντίθεση με τους ισχυρισμούς του άνω αρθρογράφου της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ότι «ο Φαλμεράϋερ κατεδαφίζει το επιχείρημα της συνέχειας του αίματος». Ο καθηγητής Κ. Τριανταφυλλίδης τονίζει ότι αν ήταν ορθή η άποψη του Φαλμεράϋερ θα έπρεπε οι Έλληνες να εντάσσονται (γενετικά) στην ίδια θέση με τους Σλαβικούς λαούς και όχι με τους Ιταλούς και Ισπανούς (που εντάσσονται).
Και καταλήγει ο καθηγητής της Γενετικής του Ανθρώπου Κ. Τριανταφυλλίδης να συμπεραίνει ως επιστέγασμα των ανωτέρω ερευνών ότι
γενετικά στοιχεία απορρίπτουν τη θεωρία του Φαλμεράϋερ περί της ασυνέχειας του αίματος των Ελλήνων».
Επομένως οι Έλληνες από τότε δεν δαιμονοποίησαν τον Φαλμεράϋερ επειδή η Χώρα ήταν «πλήρως συγκεντρωμένη στη διαδικασία της κατασκευής Έθνους», όπως γράφει ο αρθρογράφος, διότι το έθνος μας υπήρχε στη συνέχεια των αιώνων και των χιλιετηρίδων.
Αξίζει, νομίζω, να αξιολογήσουμε τα δημοσιεύματα αυτά, είτε θεωρούνται «υποκειμενικά», αλλά προβάλονται με βεβαιότητα αντικειμενικότητας,
 είτε είναι προϊόν ανιστόρητης παιδείας ή ανοησίας, κατά πόσον ανεξαρτήτως προθέσεως, διαβρώνουν επαναλαμβανόμενα, σταθερά και συχνά, το εθνικό φρόνημα των Νεοελλήνων, οι οποίοι μάλιστα εγκαλούνται γιατί δεν έχουν διαβάσει τους...συκοφάντες τους!
Και η διάβρωση συντελείται και με διάφορους άλλους τρόπους και μέσα (Τύπος, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση κ.λ.π.).
Αλλά περί αυτών και της Παιδείας μας, σε άλλο σημείωμά μας.


                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΕΛΙΤ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ



Μετά την Αριστεία, ήλθε η σειρά της ΕΛΙΤ, για να ενοχοποιηθεί. Αυτή καθ’ εαυτή η ΕΛΙΤ, του τόπου και κάθε χώρας δεν έχει λόγο να βρωμίζεται. Ανάγκη, όμως, από την αρχή να το ξεκαθαρίσουμε. Άλλο Αριστεία και άλλο η ΕΛΙΤ.
Η Αριστεία δεν μετέχει κατ’ ανάγκη στις ΕΛΙΤ, όπως και οι μετέχοντες των ΕΛΙΤ δεν ανήκουν οπωσδήποτε στην Αριστεία.
Στις ΕΛΙΤ ανήκουν οι επιτυχημένοι στον τομέα τους. Προϋπόθεση της επιτυχίας τους δεν είναι η Αριστεία.
Πλειστάκις, εν των ακολούθων ή συνδυασμός αυτών -- απλών εξειδικευμένων γνώσεων,  τύχης,  αμοραλισμού,  θρασύτητος,  βολονταρισμού, οικονομικής επιφανείας -- αρκεί ως διαπιστευτήριο εισόδου εις μιαν ΕΛΙΤ.
Οι διάφορες ΕΛΙΤ, που αποτελούνται από πετυχημένους ανθρώπους στην επιστήμη τους, στις επιχειρήσεις και το εμπόριο, στην πολιτική κ.λ.π. δεν φέρουν κατά κανόνα και το ηθικό επιστήριγμα στην όλη δράση τους. Τα βήματά τους δεν ακολουθούν ηθικά προτάγματα, αλλά είναι εξόχως ιδιοτελή. Όσον δε αυτές έχουν μέλη ήσσονος πνευματικής ανάπτυξης, τόσον γίνονται σκληρές και αδυσώπητες σε όσους επιδιώξουν απ΄έξω να μπουν στα χαρτογραφημένα ύδατά τους. Τότε πράγματι οργανώνονται εναντίον κάθε «επιβουλέα» του κατακτημένου χώρου τους. Τότε δημιουργούν τις διάφορες «κάστες» συνήθως ανίκανων και ανασφαλών, επινοούν γραφειοκρατικά εμπόδια και εξυφαίνουν ένα ακατανίκητο καμβά συμφερόντων, προ του οποίου στέκεσαι ενεός.
Έτσι στον κάθε τομέα τους, δεν μπορεί κανένας εύκολα να μπει, αλλά μόνον κατόπιν αποδείξεως αποδοχής και συνεργασίας με την κατεστημένη τάξη. Κάθε άλλος που θα επιχειρήσει να εισέλθει στα άδυτα της κάστας των ΕΛΙΤ, αποκόπτεται του κορμού κάθε τομέα αυτής.
Το φαινόμενο αυτό, βέβαια δεν αποτελεί σημείο των καιρών μας. Πάντοτε ίσχυε, από αρχαιοτάτων χρόνων.

Ο Ηρόδοτος  μάλιστα αναφέρει ένα περιστατικό περί της αποκοπής των σταχυών που εξέχουν από τα στάχυα του ίδιου χωραφιού. Το αλληγορικό περιστατικό το αποδίδει στον τύραννο της Μιλήτου Θρασύβουλο (στα σύνορα της δικής μας καρδιάς), εις τον οποίον είχε στείλει απεσταλμένο ο αισυμνήτης της Κορίνθου Περίανδρος, για να τον συμβουλεύσει με ποιο τρόπο θα ασφαλίσει καλύτερα την εξουσία του  και θα διοικήσει καλύτερα την πόλη του!
Αλλά η πολεμική κατά των ΕΛΙΤ δεν είναι και τόσο αθώα. Αποτελεί έναν τρόπο αποενοχοποιήσεως δικής μας, για απόσειση των ευθυνών μας και χαλάρωση, επιεικώς, των υποχρεώσεών μας ως πολιτών και μελών της κοινωνίας μας. Ωστόσο, αποτελεί προπέτασμα καπνού και περίπτυστον τρόπον αποενοχοποιήσεως της εν γένει  πολιτικής ηγεσίας. Διότι εάν οι πολίτες αδυνατούν να καταλάβουν τα κάστρα των ΕΛΙΤ, οι πολιτικές ηγεσίας μπορούν  να έχουν υποχρέωση να «μπορούν».
Βέβαια υπάρχουν και οι ΕΛΙΤ των πολιτικών εξουσιών. Αλλά γι’ αυτό η ευθύνη των πολιτκών είναι ακόμη μεγαλύτερη και είναι υποχρέωσή τους να εξυγιάνουν το νοσηρό κλίμα που αποπνέουν οι ιδιοτελείς και ζημιογόνες για την Πολιτεία ΕΛΙΤ.
Διότι δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής κανενός οτι τα οικονομικά οφέλη (χρήματα) δεν είναι τα παν εις τον άνθρωπον και την ζωήν. Δεν αξίζουν τίποτα από μόνα τους. Η ομορφιά έρχεται από τη λάμψη του ανθρωπίνου πνεύματος. Μας το φωνάζουν οι πρόγονοί μας από τα βάθη των αιώνων και είμαστε υποχρεωμένοι να στεκόμαστε με σεβασμό στις υποθήκες τους όπως ο Αναξαγόρας (της Ιωνίας πάντα) όταν λέγει: «Πάντα χρήματα ήν ομού΄ είτα νους ελθών αυτά διεκόσμησεν».
Έχει υποχρέωση η πολιτική ηγεσία να προστατεύει τους πολίτες από την καταδυνάστευση των ΕΛΙΤ και από την μη αποκρυπτόμενη διαφθορά, την οποίαν ευνοούν ή ανέχονται. Διότι η ανοχή, άν όχι η συνεργασία, των πολιτικών με την φθοροποιό δράση των διαφόρων ΕΛΙΤ και δη αυτών που ευρίσκονται στον περίγυρο της εξουσίας, καθιστούν αυτόθροη την ευθύνη και την συνενοχή αυτών. Και πρέπει η Πολιτεία να λάβει τα επιβαλλόμενα εξυγιαντικά των θεσμών της μέτρα.
Διότι οι ΕΛΙΤ, σε μια Πολιτεία και σε μια κοινωνία, είναι χρήσιμες. Αποτελούν τη φυσική ηγεσία του Λαού. Ποδηγετούν και νουθετούν τους ερχομένους. Ορθοτομούν το λόγο της δικαιοσύνης και το σεβασμό της ισονομίας μεταξύ των πολιτών.
Αλλά ποιες ΕΛΙΤ; Όχι βέβαια αυτές που έχουμε και μας δυναστεύουν. Οι ΕΛΙΤ που θέλουμε εμείς και πρέπει να υπάρχουν, εκτός από τις πνευματικές ιδιαιτερότητες που θα τις διακρίνουν, είναι απαραίτητο να έχουν:
 ● υψηλού επιπέδου ηθική θωράκιση,
 ● ήθος και αδιαμφισβήτητη εντιμότητα,
 ● να πονάνε τον τόπο μας,
 ● να  θέλουν να τον υπηρετήσουν για το καλό της Πατρίδας μας.

 Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν. Να ανακουφιστεί η Πατρίδα και να ανασάνουν οι πολίτες της «ως αποσεισάμενοι το βάρος» ως επί Σόλωνα (Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία 6).


                            ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ


Υπάρχει μία σύγχυση στην κοινή γενικά γνώμη για την έννοια και τη λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας. Συνειδητή ή ασυνείδητη. Ανάλογα από ποίους εκπορεύεται. Έτσι, διερωτώνται πολλοί πως μπορεί να περιμένουμε επενδύσεις, «εάν εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε και δεν πιστέψουμε στα πλεονεκτήματα της ελεύθερης οικονομίας».
 Αλλά περί ποιας οικονομίας ομιλούμε; Δεν πρόκειται ασφαλώς για την ελεύθερη οικονομία της αγοράς στην κλασσική της μορφή. Όταν μιλούμε σήμερα για «επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, μείωση των οικονομικών δραστηριοτήτων του Δημοσίου» και άλλες ζωτικής σημασίας αλλαγές, παραβλέπουμε προφανώς ηθελημένα την επιβληθείσα παγκοσμιοποίηση των οικονομικών μεγεθών του κόσμου.
Αυτήν την παγκοσμιοποίηση για την οποίαν δεν μας ρώτησαν, ούτε την ψηφίσαμε, ούτε τη διαπραγματευθήκαμε. Προσχωρήσαμε αφρόνως και χωρίς δισταγμό.
Δεν καταλάβαμε, ούτε συνειδητοποιήσαμε ποτέ ότι πρόκειται για μιά δικτατορία της παγκόσμιας οικονομίας, όπου η παραγωγή ήταν αυτοσκοπός, δεν απέβλεπε στην κάλυψη και την ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων, αλλά στον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς προς όφελος ουσιαστικά των Κεφαλαιούχων και των ισχυρών οικονομικά χωρών (κατά δεύτερο λόγο). Γιατί η παγκοσμιοποιημένη αγορά απέδειξε ότι όταν θέλει δημιουργεί και κρίσεις στη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου (ΗΠΑ).
Με αυτές ήδη τις γνώσεις και εμπειρίες αυτή ή «ελεύθερη οικονομία» δεν είναι καθόλου ελεύθερη και καθόλου ευεργετική  για τους ανθρώπους. Πολύ περισσότερον τώρα που η τεχνολογική πρόοδος ευρίσκεται σε ύψιστη ακμή και παρεμβάσεις των «παγκοσμίων οίκων» είναι άμεσες και αποτελεσματικές στις εσχατιές του κόσμου. Θύματα αυτής της παγκοσμιοποιημένης «ελεύθερης αγοράς» είναι όλα τα Κράτη και Έθνη του Κόσμου και ιδία η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Λάθος προσανατολισμός
Σ’ έναν κόσμο που βγήκε καθημαγμένος από δύο παγκοσμίους πολέμους, από μια Μαρξιστική – Σταλινική λαίλαπα 70 ετών, που υπηρετούσαν ιδεολογικά την υλιστική αντίληψη της ζωής, η νέα Παγκοσμιοποιημένη αγορά ίδρυσε ένα σύστημα άκρως υλιστικό. Ευαγγελίστηκε εκσυγχρονισμό, πρόοδο, καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά η πραγματικότητα απέδειξε ότι η παραγωγή μη λαμβάνουσα υπ’ όψη τις ανάγκες των ανθρώπων, υπηρετούσε ιδιωτικά και όχι συμφέροντα των κοινωνιών, αύξανε εις το έπακρον τα κέρδη των ιδιωτών – ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.
Είναι αυτονόητο να αυξάνονται έτσι οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων και των Κρατών, να υπεισέρχεται αβιάστως ο δαίμων του δανεισμού και η χρεωκοπία ανθρώπων και κρατών εξ αυτού.
Με το σύστημα αυτό αποκόπηκε ο άνθρωπος από την παραγωγή του: Εφθάσαμε εδώ και σε σε άλλα κράτη της Ευρώπης,
● να ξεριζώνονται ελιές και αμπέλια,
●  να μένουν ακαλλιέργητες μεγάλες εκτάσεις γης σε όλη τη Χώρα, έναντι του απατηλού τιμήματος των «επιδοτήσεων».
● Αποκόπηκε ο άνθρωπος από τη γη του.
Αυτό σημαίνει ότι απομακρύνεται από το δέσιμο μ’ αυτή και κατ’ επέκταση με την Πατρίδα του, με τις παραδόσεις του.
 Αλλά τέτοιον άνθρωπο βγαλμένο από τις ρίζες του δεν τον είδα στην Ιστορία να προσφέρει στην κοινωνία του και την Πατρίδα του. Γιατί αυτή η χαλάρωση των δεσμών, δεν μας κάνει κοσμοπολίτες με την αγαθή της λέξεως έννοια, αλλά μας οδηγεί ευθέως και με μαθηματική ακρίβεια σε δουλεία και επαιτεία των δυναστών δανειστών μας.
Εν τούτοις, για μια εξαετία και πλέον δεν βρέθηκε ένας ηγέτης από το υπάρχον σύστημα εδώ και στην Ευρώπη να προτείνει κάποιο στοιχείο προβληματισμού ή να εισηγηθεί έναν άλλο τρόπο αντιμετωπίσεως της Ελληνικής κρίσης χρέους, αρχικά και των άλλων Ευρωπαϊκών Χωρών στη συνέχεια.
 Απεραντολογία αναλύσεων ρηχών και παράθεση παραπλανητικών στοιχείων παρείχε τα κατεστημένο, το Ελληνικό και Ευρωπαϊκό.
Ασχολούμεθα με δημιουργικές ασάφειες, με ανακολουθίες προσβλητικές της νοημοσύνης μας, με μετατροπές δημοψηφισμάτων από ΟΧΙ σε ΝΑΙ και δεν βγήκε ένας να πει έξω από τα δόντια για την επιδίωξη της Νέας Τάξης πραγμάτων, για την εμπλοκή της Ελλάδος και των Ευρωπαϊκών Κρατών ιδιαίτερα στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ.
Αυτό, όμως που δεν είπαν οι άλλοι, το έκανε ο Αρχιεπίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας.

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ
Στις 17 Νοεμβρίου 2016 στο Παρίσι ο Αρχιεπίσκοπος κ. Justin Welby αναφέρθηκε στην Ελλάδα η οποία εντάχθηκε στο κοινό νόμισμα ως παράδειγμα «κακού σχεδιασμού». Αυτό έγινε χωρίς να έχει τις προϋποθέσεις και στο πλαίσιο «συμπαιγνίας όλων των εμπλεκομένων, που επεδίωκαν τη συμμετοχή πολλών Κρατών στην Ευρωζώνη».
Έτσι, συνεχίζει ο Αρχιεπίσκοπος «όταν το 2008 έφτασε η μεγάλη Ύφεση ελάχιστα μας εξέπληξε ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να πληρώσει το λογαριασμό εξ αιτίας της προτέρας κακής διαχείρισης και επί πλέον της διαφθοράς μιας ΕΛΙΤ, οι ενδεείς πολίτες ενός Έθνους οδηγήθηκαν σε ακούσια χρεωκοπία».
Και κατέληξε στη μνημειώδη ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος με φωνή στεντόρεια και διαυγή ότι: το σύστημα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς και ειδικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης φταίει γιατί οδήγησε στη δημιουργία «της μεγαλύτερης φυλακής οφειλετών στην Ευρωπαϊκή Ιστορία».
Είναι εύλογο ο ιεράρχης αυτός, Χριστιανός, να αποδοκιμάζει ως άκρως υλιστικό αυτό το σύστημα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, που φέρει την ταπείνωση και τον εξευτελισμό σε εκατομμύρια ανθρώπους. Και οι δικοί μας ηγέτες, σαν σαράφηδες της  παλιάς εποχής, παζαρεύουν με γελοία ποσοστά την ατομική και εθνική μας ελευθερία. Γιατί αυτή είναι η μοίρα των δούλων.


Ο Ευρωσκεπτικιστικός αρμαγεδών
Η Ευρώπη διολισθαίνει αργά αλλά σταθερά προς την ηγεμονία της Γερμανίας. Η πειθαρχημένη και υπομονετική αυτή Χώρα διαμόρφωσε το ΕΥΡΩ με βάση τις δικές της σκοπεύσεις και προοπτικές. Και επέτυχε να διαφεντεύει ολόκληρη την ΕΥΡΩΖΩΝΗ και την Ευρώπη κατ’ επέκταση, αφού συγχρόνως έχει συγκεντρώσει στο εθνικό της θησαυροφυλάκιο όλον τον πλούτο της Ευρώπης. Αυτό δεν είναι προς έπαινόν της αφού το ιδεώδες της Ε.Ε. είναι η «συνεργασία και ενότητα» (και....αλληλεγγύη προσθέτει η Ευρωζώνη).
Εν τούτοις, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι Γάλλοι επίεζαν τους Γερμανούς να συναινέσουν στο ΕΥΡΩ. Προφανώς ενόμιζεν ότι αυτοί θα είχαν τον πρώτο λόγο στην Ευρώπη. Ας πρόσεχαν. Τον πήραν οι Γερμανοί για τον εαυτόν τους. Δεν αναγνωρίζουν άλλους υπεύθυνους διαχειριστές. Αυτοί δίνουν το ρυθμό και βηματισμό στην Ευρώπη, αυτοί διευθύνουν την μπάντα της, αυτοί έχουν τους μαέστρους, οι άλλοι είναι πολύ λίγοι, αφάνταστα θλιβεροί.
Είναι φανερό πια ότι η κρίση η οικονομική, στη σημερινή πολιτική συγκυρία των ολιγίστων Ευρωπαίων, δίδει στην αφετηρία πορεία ολικής καταστροφής σε αρκετές χώρες, όπως και στη δική μας.
Γι’ αυτό οι πολίτες της Ευρώπης στρέφονται στα εθνικά τους Κράτη. Εκεί νοιώθουν περισσότερη σιγουριά.
 Στη Γαλλία καθιερώθηκε η αντίληψη του αστικού Εθνικού Κράτους. Οι Γάλλοι καταλαβαίνουν ότι η διαμορφωθείσα νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη δεν ευνοεί τις ηγετικές τους προβλέψεις. Αντίθετα χάνουν τη μάχη της εθνικής κυριαρχίας και επιζητούν την ανάκτησή της, που την βλέπουν στο πρόσωπο της Δεξιάς με διάφορες ηγετικές μορφές, πλέον της Λεπέν.
Στην Αυστρία, το 47% της πολύ Δεξιάς είναι πολύ μεγάλο ποσοστό για μια μεταπολεμική Δημοκρατία, η οποία αξιοποιούσα τις αρρυθμίες του Ευρωπαϊκού Συστήματος ήδη ηγείται των Κρατών του Βίσεγκραντ, δηλαδή των περιοχών των πρώην Αψβούργων.
Στην Ιταλία, έχουμε ένα δημοψήφισμα που ουσιαστικά στρέφεται κατά του συστήματος της Ευρώπης και όχι μόνον της πολιτικής του Ρέντσι. Έχουν αντιληφθεί ότι η Γερμανία τους ισοπεδώνει. Επί δέκα χρόνια ευρίσκονται χωρίς ανάπτυξη, στάσιμοι, παρ’ όλη την παραγωγική μηχανή της. Νοιώθουν ότι δεν είναι κύριοι της Χώρας τους. Οι βόρειοι τους διαφεντεύουν. Και πάντοτε οι Ιταλοί είχαν έντονο το αίσθημα της αυτονομίας των περιφερειών τους, από την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861, το οποίον νοιώθουν να διακυβεύεται. Αυτές οι αντιδράσεις των Ιταλών αποτυπώνουν καθαρά οι δημοσκοπήσεις που επαληθεύθησαν και από το δημοψήφισμα.
Έπειτα το BREXIT των Βρετανών ήταν το αποκορύφωμα της αποδοκιμασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δεν είχαν μπει στην Ευρωζώνη), η κραυγή διαμαρτυρίας για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας τους και την έλλειψη κατανόησης και αλληλεγγύης.
Ο Ευρωσκεπτικισμός συνεχώς ανεβαίνει τα σκαλοπάτια των Ευρωπαϊκών Χωρών και θα συνεχίσει την πορεία του, όσο η ηγεσία της Ευρώπης:
● δεν αγκαλιάζει τις πραγματικές ανάγκες των Λαών της,
● δεν πείθει ότι πραγματικές βλέψεις της είναι η ευημερία και ειρηνική συνύπαρξη των Λαών της με ισότητα και δικαιοσύνη.
Επομένως, σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε ότι η Ευρώπη όσο εμπνέεται από τις παγκοσμιοποιημένες αγορές και τους κανόνες τους, τόσο οι κοινωνίες θα γυρίζουν προς τα πίσω, όχι για να επαναφέρουν «το φάντασμα του παρελθόντος», που δεν είναι η δεξιά, αλλά η αδήριτη ανάγκη των Λαών να βιώσουν την ιδιαιτερότητά τους, να συναντήσουν και πάλιν τις προγονικές ρίζες τους, την Ιστορία και τις παραδόσεις τους.

                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ