Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΛΛΕΙΜMΑ


Δεν είναι πρωτόφαντο γεγονός.
Όπως δεν είναι πρωτόφαντες και οι αρχές της επιείκειας. Είναι, όμως, εξαιρετικά ενοχλητικό, μετά τα τόσα δεινά που περνά η Πατρίδα μας και την τόσο βαθιά οικονομική κρίση της Κοινωνίας μας, να επαναλαμβάνονται οι ίδιες αμαρτωλές διαδρομές.
Γιατί, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, η κρίση είναι βαθύτερη. Είναι ηθική και πνευματική.
Ερέθισμα μου έδωσε η ανακοίνωση της  ΕΛΜΕ Ρεθύμνου. Με κατανόηση αντιμετώπισε η κοινωνία μας τις λεγόμενες «καταλήψεις», των σχολείων. Και με επιείκεια. Όχι με αποδοχή. Ακραίες μορφές διαμαρτυρίας που δεν αρμόζουν ούτε στην ηλικία των μαθητών (13-15 ετών συνήθως), ούτε δικαιολογούνται από την μέχρι τότε πνευματική τους ωριμότητα.
Εδώ ακριβώς αναμένεις τον παιδαγωγό, το δάσκαλο, να διαπαιδαγωγήσει τα νεαρά αυτά βλαστάρια της ζωής στις αξίες της ζωής και του πνεύματος, να τους δείξει το δρόμο της αρετής και του καθήκοντος, ως ανθρώπων και ως προσωπικοτήτων.
Αλλά οι από καθέδρας «παιδαγωγοί» περί άλλα τυρβάζουν και εκτός τόπου και χρόνου βρίσκονται. Ιδού τι διαλαμβάνουν στην  «ανακοίνωσή» τους, με αφορμή τη δίκη καταληψιών μαθητών του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου:
«Η ανεξαρτησία του μαθητικού κινήματος πρέπει να είναι σεβαστή από όλους. Το μαθητικό κίνημα έχει τη δική του ιστορία, τις δικές του δομές και η επιλογή των μορφών πάλης είναι υπόθεση των ίδιων των μαθητών».
Δηλ. οι «παιδαγωγοί» του Ρεθύμνου δεν δίδαξαν ποτέ τους μαθητές τους τις υποχρεώσεις τους ως μαθητών έναντι της κοινωνίας, της οικογένειάς τους και των εαυτών τους.
Φαίνετε, ότι δεν εξήγησαν ποτέ στα παιδιά αυτά ότι η κατάληψη είναι παράνομη πράξη, που επισύρει συνέπειες.
Δεν έκαναν τον  κόπο να επισημάνουν στα λόγω ηλικίας μειράκια του Γυμνασίου τους ότι δικαιώματα έχουν και οι άλλοι συμμαθητές τους, που δεν μετέχουν των καταληψιών.
 Δεν ενημέρωσαν τους μαθητές τους ότι το οποιοδήποτε σχολείο της Πατρίδας μας είναι ελεύθερο στη μάθηση, είναι ανοικτό σχολείο για όλους και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να στερεί τη μάθηση αυτή για οποιοδήποτε χρόνο.
Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν οι «παιδαγωγοί» της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου ότι αν υπάρχουν και όπου υπάρχουν λειτουργικές ή άλλες ανάγκες των σχολείων, που έχουν σχέση ακόμη και με την εύρυθμη διδασκαλία των μαθημάτων, αντιμετωπίζονται από τα θεσμοθετημένα όργανα της μαθητικής Κοινότητας, όπως είναι οι Σύλλογοι Γονέων  και διδασκόντων καθηγητών. 
Δεν πείθει κανέναν «η επιλογή των μορφών πάλης» από τους 13χρονους μαθητές, που αναβιβάζει το επίπεδο αυτών των νεαρών βλαστών σε επίπεδο κορυφαίας σοφίας την οποία κατέκτησαν προφανώς «δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος» και υψηλής πολιτικής ωριμότητας, ώστε να έχουν τη δυνατότητα κριτικής επιλογής κοινωνικών δομών και ταξικών επιλογών. Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζουμε, όλοι οι Έλληνες από τις προσωπικές μας εμπειρίες, ότι οι Έλληνες μαθητές ζουν και φοιτούν σε περιβάλλον αταξικής κοινωνίας και την χαίρονται.
Αντιθέτως, οι επιδιδόμενοι σε τέτοιου είδους καταλήψεις μας έχουν πείσει ότι επιδιώκουν «όχι εντατική μάθηση», περισσότερο χρόνο για φροντιστήρια και γιατί βλέπουν το σχολείο «βαρετό».
Με αυτές τις σκέψεις, καμία αισιοδοξία δεν γεννάται για την παιδεία των Ελληνοπαίδων.
Η Εκπαίδευση εξ ορισμού έχει υποχρέωση να προσφέρει Παιδεία. Να στήνει τα θεμέλια της μόρφωσης και της πνευματικής ανέλιξης και προόδου των παιδιών μας. Και δεν είναι εύκολη αυτή η πνευματική πορεία. Είναι δύσκολη και επίπονη. Αλλά αξίζει το ταξίδι.
Πόσοι «παιδαγωγοί» μας το έχουν συνειδητοποιήσει;

                                                                                                         ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΤΡΟΠΙΑ


Είναι σύμπτωμα παθολογικής υποκρισίας, αλλά και άγνοια των κινδύνων έλλειψης πολιτικής ισορροπίας.
Με την απόπειρα δολοφονίας του Λουκά Παπαδήμου, έγραψε ο αρθρογράφος της «Αυγής» (26-5-2017), προφανώς για να λειάνει τις αυχμηρές ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ παλιότερα: «Καλό θα ήταν να μην επαναληφθεί και στην περίπτωση αυτή το δηλητηριώδες φαινόμενο που ζήσαμε.....Να κατανομάζονται ύποπτοι, να στιγματίζονται ιδέες και απόψεις, να διαχέεται ένα κλίμα γενικής απαξίας.....»!!!
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πάθει εγκεφαλική σύγχιση, Πολλές φορές οι ευγενείς ιδέες είναι πάνω από τους ανθρώπους. Ωστόσο άλλο είναι «πεθαίνω για μια ιδέα και άλλο “σκοτώνω για μια ιδέα”».
Το «σκοτώνω» αποπνέει μίσος και καταστροφή, όχι αυτοθυσία και υψηλό ιδεώδες. Το μίσος χωρίζει, διχάζει τους ανθρώπους και τους λαούς. Δεν φέρνει ειρήνη και συναλληλία. Ας μην είμαστε πολιτικά αφελείς. Όποιος αντιμετωπίζει τον πολιτικό ή ιδεολογικό αντίπαλαο ως εχθρό ή προδότη, δεν υπηρετεί τη δημοκρατία. Ουσιαστικά προτρέπει στη βία κάθε τύπου και προετοιμάζει τις νέες γενιές τρομοκρατών.
Τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να γίνει Κυβέρνηση: «Κυβέρνηση Παπαδήμου είναι πολιτική χούντα για την επιβολή δημοσιονομικής πειθαρχίας και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπισθεί».  Ο κ. Καμμένος την αποκαλούσε συνεχώς  «Χούντα Παπαδήμου». Ο κ. Τσίπρας τον είχε «ρίξει στα σκυλιά», μαζί με τους άλλους τότε πολιτικούς αρχηγούς, που ονόμαζε «λιγότερο Έλληνες», ενώ τον κ. Παπαδήμο είχε χαρακτηρίσει «πρωθυπουργεύοντα Επίτροπο» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Αυτή η χολή απλώθηκε στην Ελληνική Κοινωνία, αυτό το ιδεώδες μετέφεραν στο Λαό μας. Δια του μίσους κατέκτησαν την εξουσία και από το μίσος του Λαού θα την αποχαιρετίσουν. Δεν έχτισαν κανένα υγιές κρηπίδωμα στην κοινωνία.
Ας θυμηθούμε πως αντέδρασαν αυτοί οι κύκλοι του  μίσους για τις χιλιάδες των νεκρών στην αεροπορική διεμβόληση των δύο πύργων στην Ν. Υόρκη: Πανηγυρισμοί και σχόλια εμετικά μίσους και μάλιστα από «διανοούμενους της Αριστεράς»: «Έσπειραν ανέμους, σπέρνουν θύελλες τώρα».
Το μίσος οδηγεί αναπόφευκτα και στον παραλογισμό. Δεν ξεχνώ πρώην Υπουγρό του Τσίπρα που έγραψε ότι «λάθος ανθρώπους σκότωνε η «17 Νοέμβρη» ή άλλον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που αναφερόταν, στις δολοφονίες της «17 Νοέμβρη» ότι «είχε ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου»!!!
Οι θιασώτες της τρομοκρατίας δεν επιθυμούν την καταλλαγή των παθών, δεν ευνοούν τη συμφιλίωση των ανθρώπων, δεν συμβάλλουν στη σύνθεση των ανθρωπίνων σχέσεων. Διακαής και διαρκής πόθος και επιδίωξή τους είναι ο διχασμός ως τρόπος ζωής, η αέναη ρήξη του κοινωνικού ιστού της Χώρας μας.
Για την αποτροπή αυτού του κινδύνου, που είναι ορατός, εν όψει μάλιστα της οικονομικής και ηθικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία μας, η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν κάνει τίποτε.
Αντίθετα, θα έλεγε κανείς ότι «σιγοντάρει» αν δεν ευνοεί ψυχολογικά αυτές τις τάσεις. Διότι τι άλλο σημαίνει η νομοθέτηση για την αποφυλάκιση του δολοφόνου της «17 Νοέμβρη» Σάββα Ξηρού, η προσέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ ως υπερασπιστών του Κουφοντίνα ή του άλλου επώνυμου στελέχους που συζητεί κατόπιν ειδικής εντολής με τους φυλακισμένους πυρήνες της Φωτιάς.
Αλλά και σε ποιες σκέψεις και ποια συμπεράσματα μπορεί να μας οδηγήσει η ανοχή της Κυβέρνησης στις επιδρομές των αναρχοαυτόνομων των Εξαρχείων στο Πολυτεχνείο, στις καύσεις και λεηλασίες περιπτέρων , λεωφορείων, τρόλλεϋ, στις καταστροφές καταστημάτων και εν γένει δημόσιας περιουσίας, χωρίς καμμία αντίδραση και όταν ακόμη εμφανώς οπλοφορούν;
Εκείνο, όμως το στοιχείο που αποτελεί καταλυτική για την αξιοπιστία και κυβερνησιμότητα της Κυβέρνησης, είναι η συμπεριφορά του ίδιου του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα που εκσφενδονίζει τη διχαστική του αντίληψη στα πέρατα της Πατρίδας μας με το αποκρουστικό: «Εμείς ή Αυτοί» ή το αποτρόπαιο: «Θα μας τελειώσουν ή θα τους τελειώσουμε».
Από κοντά δε έρχεται και ο μεταφορέας μονίμου μίσους Υπουργός του κ. Τσίπρα Π. Πολλάκης, ο οποίος έγραψε τις τελευταίες μέρες: «Γκεσταπίτες, μενουμεευρωπηδες, βασταοϊμπλάδες μη χαίρεστε, εμείς θα νικήσουμε».
Οι μη πεπαιδευμένοι και ανίκανοι Κυβερνώντες μας, αγνοούν το Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής. Αυτός επιτάσσει ότι η μεγάλη διαφορά μεταξύ δύο καταστάσεων που αλληλοεπιδρούν, οδηγεί αναπόφευκτα στην παραγωγή ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ (δηλαδή αταξίαςαρνητικών καταστάσεων). Ο Νόμος αυτός της Φυσικής έχει εφαρμογή και επί του βίου των ανθρώπων.
Η Παγκοσμιοποίηση διεύρυνε πιο πολύ τη διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη Δύση. Έτσι προέκυψε το Brexit, ο Τράμπ,  Λεπέν κ.λ.π. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μετανάστευση σε Μέση Ανατολή, Αφρική και Δύση (πλέον των πολέμων).
Η αυξανόμενη πόλωση στην Ελληνική πολιτική ζωή και στην κοινωνία μας θα επιφέρει τις επιπτώσεις του άνω Νόμου και θα οδηγήσει σε εντροπία (αταξία).


                                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Όταν οι «αγορές» γίνουν εξουσία.....τελειώσαμε.


Η Νέα Τάξη πραγμάτων εκμεταλλεύεται το πάθος για την ελευθερία του ανθρώπου. Αλλά την ελευθερία αυτή την διοχετεύει στην οικονομική – εμπορική του δραστηριότητα και όχι στην ηθική του υπόσταση.
Η επιβαλλόμενη παγκόσμια αλληλεξάρτηση των εθνών έχει καθαρά υλιστικούς στόχους. Δεν σημαίνει παιδεία, δεν σημαίνει αλληλεγγύη, δεν σημαίνει μέθεξη κοινωνίας, δεν σημαίνει αλτρουϊσμός, δεν σημαίνει πνεύμα θυσίας, αδελφοσύνης, αγάπης.
Επικαλείται συνήθως την ελευθερία της Δημοκρατίας. Αλλά η Δημοκρατία δεν είναι συνταγή που εκτελείται ανώδυνα από οιονδήποτε. Η Δημοκρατία είναι κοινωνική κατάκτηση, είναι πνευματικό κατόρθωμα, είναι παιδευτική καλλιέργεια. Δεν είναι η συσσώρευση πλούτου ή μεταφορά πλούτου για παραχάραξη συνειδήσεων ή επιβολή ιδιοτελών πολιτικών για κατάκτηση των αγορών του κόσμου.
Εδώ γίνεται μία επιθετική και επιμελημένη εκστρατεία επιβολής της οικονομικής ολιγαρχίας του πλανήτη, πάνω στα έθνη και διάλυση της αστικής τάξεως. Η αστική τάξη, βρίσκεται σε κρίση. Δεν έχει βέβαια πεθάνει ακόμη, αλλά οι συνταγές της παγκοσμιοποίσης έρχονται συνεχώς και πλήττουν τον κοινωνικό της ιστό.
Η παγκοσμιοποίηση αυτή δημιουργεί εκρηκτικές οικονομικές ανισότητες. Και βεβαίως χρεώνονται στον καπιταλισμό.
Οι μελετητές ξαναδιαβάζουν «το Κεφάλαιο» του Μαρξ. Η Wall Street Journal ομιλεί για την «Επιστροφή του Κεφαλαίου». Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού πριν από 25 χρόνια έβαλε τον Μάρξ στο περιθώριο. Τώρα τον επαναφέρει η Νέα τάξη πραγμάτων.
Στο περιοδικό New Yorker εξομολογείται ένα αφεντικό μιας μεγάλης επενδυτικής Τράπεζας: «Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι ο τρόπος που προσεγγίζει τον καπιταλισμό (ο Μάρξ) είναι ο καλύτερος»,
ενώ το Economistέγραφε: «Ως προφήτης του σοσιαλισμού ο Μάρξ μπορεί να είναι πεθαμένος. Αλλά ως προφήτης αυτού που λέμε παγκοσμιοποίηση, ίσως παραμένει εκπληκτικά αρμόδιος, όσο πιο πετυχημένη γίνεται η παγκοσμιοποίηση, τόσο προκαλεί την καταστροφή της».

Σήμερα οι σύγχρονοι οικονομολόγοι προβληματίζονται με την παγκοσμιοποίηση και μάλιστα ο διεθνούς αναγνωρίσεως Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί στο βιβλίο τουCapital in the 21st Century”, που θεωρείται το σύγχρονο ΚΕΦΑΛΑΙΟ και έγινε μπεστ - σέλερ του 2014, αναλύει και προβλέπει τεράστιες οικονομικές ανισότητες που επιφέρει με την παγκοσμιοποίηση ο καπιταλισμός.
Η παγκοσμιοποιημένη Οικονομία βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και αλκή. Σαρώνει στο διάβα της οικονομικούς κολοσσούς και επιβάλλει την πολιτική της σε Κυβερνήσεις και Κράτη. Όπου βρίσκει αντίσταση ή έχει αμφιβολίες και αμφισβητήσεις από ηγέτες Κρατών, προσπαθεί με τα μέσα που κατέχει (τύπο, τηλεοράσεις, διεθνή πρακτορεία ειδήσεων) να τους γελοιοποιήσει (Τράμπ) ή να τους δαιμονοποιήσει (Λεπέν). Όπως με προπαγανδιστική φρενίτιδα επιχείρησε να αποτρέψει το Brexit ή των Βρετανών και επιβάλλει τον ασήμαντο- αλλά εκλεκτό της Goldman Sachs- Εμ. Μακρόν, ως Πρόεδρο της Γαλλίας.
Σήμερα σε πολλές ηγεσίες Κρατών η Νέα Τάξη πραγμάτων,έχει επιβάλλει την πολιτική της. Πολλές φορές μιλάνε υποκριτικά για Φιλελευθερισμό, που δεν είναι αποκρουστέος, αλλά στο νου τους έχουν την ατζέντα του Νεοφιλελευθερισμού. Γι’ αυτόν, έχουμε γράψει ρητενώς στο παρελθόν.
Η αιχμή του δόρατος είναι οι λεγόμενες «αγορές». Δανείζουν, επενδύουν, αγοράζουν και κυκλοφορούν το παγκόσμιο χρήμα. Τα σαγόνια του Μινώταυρου, αλέθουν το άλεσμα του κόσμου. Ενδιαφέρει μόνον το οικονομικό αποτέλεσμα. Τα πνευματικά μεγέθη ενδιαφέρουν μόνον εάν καταθέτουν το υλικό αντίκρυσμά τους. Το κοινωνικό – ανθρώπινο πρόβλημα της κοινωνίας, δηλαδή η φτωχοποίηση των συντεταγμένων κοινωνιών, αφήνει αδιάφορους  νεοταξίτες και  «αγορές». Είναι δευτερεύον – τριτεύον θέμα μπροστά στο στόχο τους της οικονομικής επικράτησης. Και είναι κοινώς γνωστό, ότι όπου οικονομική επικράτηση, εκεί και η πολιτική εξουσία.
Στα χρόνια του απελπισμού ας θυμηθούμε και πάλιν Ελύτη: «Αδελφοί μου, στις δύσκολες ώρες της Πατρίδας μας, να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Αντισταθείτε, φίλοι μου, γιατί όταν οι αγορές γίνουν εξουσία....τελειώσαμε.


                                            ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ


        Η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ορίζεται από την πλειονοψηφία των πολιτών. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ποσοτική είναι η εκλογή. Δεν υπάρχει ποιοτική επιλογή.
        Αλλά εκλογή με ποιοτικά κριτήρια, αναιρεί αυτομάτως την καθολικότητα της ψηφοφορίας και επομένως τον ουσιαστικό πυρήνα της Δημοκρατίας.
        Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η πλειονότητα των ψηφοφόρων εκφράζεται σε επίπεδο μειωμένων νοητικών ικανοτήτων, σκέψης και κρίσης, αδιαφορεί για την κρίση και γνώση των «φωτεινών» μυαλών, διακρίνεται για έλλειψη πνευματικής και κοινωνικής καλλιέργειας και ευφυίας και υποκύπτει εις την Κίρκη της ιδιοτέλειας, ανεξαρτήτως ευφυίας.
Διότι το αποτέλεσμα της επιλογής αυτής φέρει, κατ’ αναπόδραστη αναγκαιότητα στο προσκήνιο της εξουσίας, την μετριότητα.
        Ο εσμός των πολιτών αυτών, δεν έχει την ικανότητα να διακριθεί και να διαπρέψει στο άθλημα της πολιτικής, που είναι τέχνη υψηλού επιπέδου, αλλά περιορίζεται σε κακοφορμισμένες συνταγές πελατειακού τύπου. Προσαρμόζεται στην κοινότυπη φόρμα της αμοραλιστικής συμπεριφοράς, της χυδαίας γλωσσικής έκφρασης και της πεζοδρομιακής νοοτροπίας.
        Ήδη η Δημοκρατία, που ενσαρκώνει τα πολυτιμότερα αγαθά της ελευθερίας, της ισονομίας και της Δικαιοσύνης, έχει χαθεί.
 Έχει καταποντιστεί στο έλλειμμα  παιδείας, ήθους και κριτικής ικανότητας στο πολιτικό γίγνεσθαι.
                                                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ


Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΤΟ ΗΘΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ


 
 Έχω μια αποκλίνουσα άποψη για την Ελληνική πραγματικότητα. Η Οικονομική κρίση δεν είναι πρόβλημα από υπερδανεισμό, έλλειψη ανταγωνιστικότητας και παραγωγής.
Το πρόβλημα προέκυψε από την έλλειψη ΗΘΟΥΣ
, πολιτικού και προσωπικού, των ηγεσιών μας.
Η έλλειψη προσωπικού ήθους, η περιφρόνηση του πολιτικού ήθους έναντι της Πατρίδας και των μελλοντικών γενεών της, δημιούργησε βασικά την οικονομική κρίση και την ουσιαστική χρεωκοπία.
Γιατί από το 2010 η ένταξη της Χώρας στο μηχανισμό χρηματοδότησης της Ευρωζώνης και η αναδιάρθρωση του χρέους με το PSI είναι χρεωκοπία. Ας μη γελιόμαστε. Το αποδεικνύει και μέχρι τώρα προσπάθεια και η αδυναμία επαναφοράς της Χώρας στην κανονικότητα, παρά τα τρία Μνημόνια και τις αιματηρές θυσίες του Λαού μας (οικονομικές και κοινωνικές).
Οι κομματικές επιδιώξεις και το δέλεαρ της εξουσίας, παραμέρισαν κάθε αίσθημα ευθύνης για το μέλλον αυτού του τόπου. Ενδιαφέρθηκαν για το «παρόν» και όχι για τα επόμενα δέκα-είκοσι κ.α. χρόνια. Για εύλογες αιτίες, που δεν υποδηλώνουν ούτε υπηρετούν το ήθος.
Ποιος έντιμος πατέρας θα καταχρέωνε την οικογένειά του, έτσι ώστε τα παιδιά του να μην έχουν «αύριο» να πληρώνουν τα χρέη του, να τους παίρνουν τα σπίτια και να τους καθιστούν πένητες;
Εν τούτοις οι εκλεγμένοι ηγέτες μας με αμετροέπεια και αμοραλισμό καταχρέωσαν τη Χώρα, αδιαφορώντας για το μέλλον της.
Έλεγαν με θρασύτητα, ότι ύστερα από τριάντα χρόνια δεν θα είναι αυτοί και ας δώσουν λύση οι άλλοι που θα κυβερνούν τότε. Ήταν μοιραία η χρεωκοπία της χώρας και έγινε εκρηκτική όταν ανεδύθη και η κρίση στην Παγκόσμια οικονομία από το 2008.
Αλλά για τα χρέη αυτά θα υπήρχε μια δικαιολογία. Θα μπορούσε να αναμορφώσει ουσιαστικά την Παιδεία.

 Αντ’ αυτού, μάλλον προέκρινε τον αφελληνισμό της Παιδείας και την υποβάθμισή της,  με τη διάρρηξη χιλιάδων χρόνων ζωντανής συνέχειας της γλώσσας μας με την καθιέρωση της μονοτονικής γραφής της, με την κατασυκοφάντηση της βαθμολόγησης των μαθητών, η αριστεία και η ευγενής άμιλλα μεταξύ των μαθητών χαρακτηρίστηκε ρετσινιά, η αξιολόγηση της κρίσης προσόντων και εργατικότητας των διδασκόντων αποδομήθηκε ως εργαλείο για εκδίκηση ταξικών αντιπάλων.
Θα μπορούσε να αναμορφώσει και ίσως να εκσυγχρονίσει τη Δικαιοσύνη, με προσωπικό και τεχνικά μέσα, ώστε να αποδίδεται ταχύτερα.

Θα μπορούσε να είχε προωθήσει τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης κ.λ.π.
Ουδέν, όμως, τούτων έπραξαν. Και σήμερα εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό.

 Αυτά δεν αποτελούν έλλειψη επιβαλλόμενου ΗΘΟΥΣ;
Έπειτα έχουμε μια εκδήλωση του πολιτικού κόσμου, εδώ και δεκαετίες, γενικευμένης ανομίας. Αυτή η τάση παρέσυρε και πολλούς πολίτες σε όμοιες κατευθύνσεις. Λίγα χρόνια πάνε όπου η σημερινή Κυβέρνηση προέτρεπε τους πολίτες στο «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Εν τούτοις σήμερα ως Κυβέρνηση φωνάζει το αντίθετο και απειλεί με κατασχέσεις κ.λ.π., ενώ επιβάλλει για πληρωμή επώδυνους φόρους.
Αυτό τι είδους ήθος ήταν;
Πριν από τις εκλογές η σημερινή Κυβέρνηση βεβαίωνε ότι θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Ουδέν τούτο έπραξε. Αντίθετα υπέγραψε και τρίτο μνημόνιο. 
Το ψεύδος είναι αυταπόδεικτο. Δεν υπάρχει ντροπή.
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Έγινε ένα δημοψήφισμα που το 60% του λαού είπε ΟΧΙ. Αυτό το μετέτρεψε αυτοβούλως και κατά περιφρόνηση του Λαού σε ΝΑΙ!
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Διατείνεται ότι είναι δημοκρατική Κυβέρνηση και εκθειάζει και υποστηρίζει τα ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα του Τσάβες και του Κάστρο, ενώ απαξιώνει την κακή Ευρώπη, από την οποίαν ως επαίτης ζητεί οικονομική βοήθεια.
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Ακόμη, τι ήθος αποπνέει η εμφανέστατη προσπάθεια ελέγχου της Δικαιοσύνης; Η ποδηγέτηση των ανεξάρτητων Αρχών; Η επίθεση στον Τύπο και η απόπειρα ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου; Το κομματικό πάρτι διορισμού μετακλητών υπαλλήλων στο διαλυμένο Δημόσιο; Και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος.

 Γιατί επί δύο χρόνια υφιστάμεθα ωκεανό ψευδών «χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ» (Καβάφης).
Ο απερινόητος υπερδανεισμός των παλαιών δεν αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για τους νέους. Η υδαρή αστάθεια του πολιτικού συστήματος, δεν αποτελεί λόγο αθωώσεως των παραπτωμάτων ήθους.

 Ακόμη και για μια υποτιθεμένη αριστερή Κυβέρνηση, με υλιστικές καταβολές και τάσεις για ενήδονες υλιστικές ευωχίες. 
Νομίζω ότι το ΗΘΟΣ πρέπει να αναζητούμε πρώτο και πάνω απ’ όλα.

 Να αλιεύουμε στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στους κυβερνώντες, με οποιοδήποτε τρόπο εξουσίας, τα ιδιαίτερα προσόντα και χαρακτηριστικά που θα αναδίδουν την υψηλή συγκίνηση του πνεύματος και το αληθινό αίσθημα ευθύνης της καρδιάς τους.
Εξ όνυχος, λοιπόν, τον λέοντα.
                         Εσείς, φίλες και φίλοι μου, τι λέτε;

                                                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΛΟΓΙΑ ΣΟΦΩΝ



                                                                         ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΔΑΔΑ