Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ


        Η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ορίζεται από την πλειονοψηφία των πολιτών. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ποσοτική είναι η εκλογή. Δεν υπάρχει ποιοτική επιλογή.
        Αλλά εκλογή με ποιοτικά κριτήρια, αναιρεί αυτομάτως την καθολικότητα της ψηφοφορίας και επομένως τον ουσιαστικό πυρήνα της Δημοκρατίας.
        Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η πλειονότητα των ψηφοφόρων εκφράζεται σε επίπεδο μειωμένων νοητικών ικανοτήτων, σκέψης και κρίσης, αδιαφορεί για την κρίση και γνώση των «φωτεινών» μυαλών, διακρίνεται για έλλειψη πνευματικής και κοινωνικής καλλιέργειας και ευφυίας και υποκύπτει εις την Κίρκη της ιδιοτέλειας, ανεξαρτήτως ευφυίας.
Διότι το αποτέλεσμα της επιλογής αυτής φέρει, κατ’ αναπόδραστη αναγκαιότητα στο προσκήνιο της εξουσίας, την μετριότητα.
        Ο εσμός των πολιτών αυτών, δεν έχει την ικανότητα να διακριθεί και να διαπρέψει στο άθλημα της πολιτικής, που είναι τέχνη υψηλού επιπέδου, αλλά περιορίζεται σε κακοφορμισμένες συνταγές πελατειακού τύπου. Προσαρμόζεται στην κοινότυπη φόρμα της αμοραλιστικής συμπεριφοράς, της χυδαίας γλωσσικής έκφρασης και της πεζοδρομιακής νοοτροπίας.
        Ήδη η Δημοκρατία, που ενσαρκώνει τα πολυτιμότερα αγαθά της ελευθερίας, της ισονομίας και της Δικαιοσύνης, έχει χαθεί.
 Έχει καταποντιστεί στο έλλειμμα  παιδείας, ήθους και κριτικής ικανότητας στο πολιτικό γίγνεσθαι.
                                                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ


Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΤΟ ΗΘΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ


 
 Έχω μια αποκλίνουσα άποψη για την Ελληνική πραγματικότητα. Η Οικονομική κρίση δεν είναι πρόβλημα από υπερδανεισμό, έλλειψη ανταγωνιστικότητας και παραγωγής.
Το πρόβλημα προέκυψε από την έλλειψη ΗΘΟΥΣ
, πολιτικού και προσωπικού, των ηγεσιών μας.
Η έλλειψη προσωπικού ήθους, η περιφρόνηση του πολιτικού ήθους έναντι της Πατρίδας και των μελλοντικών γενεών της, δημιούργησε βασικά την οικονομική κρίση και την ουσιαστική χρεωκοπία.
Γιατί από το 2010 η ένταξη της Χώρας στο μηχανισμό χρηματοδότησης της Ευρωζώνης και η αναδιάρθρωση του χρέους με το PSI είναι χρεωκοπία. Ας μη γελιόμαστε. Το αποδεικνύει και μέχρι τώρα προσπάθεια και η αδυναμία επαναφοράς της Χώρας στην κανονικότητα, παρά τα τρία Μνημόνια και τις αιματηρές θυσίες του Λαού μας (οικονομικές και κοινωνικές).
Οι κομματικές επιδιώξεις και το δέλεαρ της εξουσίας, παραμέρισαν κάθε αίσθημα ευθύνης για το μέλλον αυτού του τόπου. Ενδιαφέρθηκαν για το «παρόν» και όχι για τα επόμενα δέκα-είκοσι κ.α. χρόνια. Για εύλογες αιτίες, που δεν υποδηλώνουν ούτε υπηρετούν το ήθος.
Ποιος έντιμος πατέρας θα καταχρέωνε την οικογένειά του, έτσι ώστε τα παιδιά του να μην έχουν «αύριο» να πληρώνουν τα χρέη του, να τους παίρνουν τα σπίτια και να τους καθιστούν πένητες;
Εν τούτοις οι εκλεγμένοι ηγέτες μας με αμετροέπεια και αμοραλισμό καταχρέωσαν τη Χώρα, αδιαφορώντας για το μέλλον της.
Έλεγαν με θρασύτητα, ότι ύστερα από τριάντα χρόνια δεν θα είναι αυτοί και ας δώσουν λύση οι άλλοι που θα κυβερνούν τότε. Ήταν μοιραία η χρεωκοπία της χώρας και έγινε εκρηκτική όταν ανεδύθη και η κρίση στην Παγκόσμια οικονομία από το 2008.
Αλλά για τα χρέη αυτά θα υπήρχε μια δικαιολογία. Θα μπορούσε να αναμορφώσει ουσιαστικά την Παιδεία.

 Αντ’ αυτού, μάλλον προέκρινε τον αφελληνισμό της Παιδείας και την υποβάθμισή της,  με τη διάρρηξη χιλιάδων χρόνων ζωντανής συνέχειας της γλώσσας μας με την καθιέρωση της μονοτονικής γραφής της, με την κατασυκοφάντηση της βαθμολόγησης των μαθητών, η αριστεία και η ευγενής άμιλλα μεταξύ των μαθητών χαρακτηρίστηκε ρετσινιά, η αξιολόγηση της κρίσης προσόντων και εργατικότητας των διδασκόντων αποδομήθηκε ως εργαλείο για εκδίκηση ταξικών αντιπάλων.
Θα μπορούσε να αναμορφώσει και ίσως να εκσυγχρονίσει τη Δικαιοσύνη, με προσωπικό και τεχνικά μέσα, ώστε να αποδίδεται ταχύτερα.

Θα μπορούσε να είχε προωθήσει τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης κ.λ.π.
Ουδέν, όμως, τούτων έπραξαν. Και σήμερα εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό.

 Αυτά δεν αποτελούν έλλειψη επιβαλλόμενου ΗΘΟΥΣ;
Έπειτα έχουμε μια εκδήλωση του πολιτικού κόσμου, εδώ και δεκαετίες, γενικευμένης ανομίας. Αυτή η τάση παρέσυρε και πολλούς πολίτες σε όμοιες κατευθύνσεις. Λίγα χρόνια πάνε όπου η σημερινή Κυβέρνηση προέτρεπε τους πολίτες στο «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Εν τούτοις σήμερα ως Κυβέρνηση φωνάζει το αντίθετο και απειλεί με κατασχέσεις κ.λ.π., ενώ επιβάλλει για πληρωμή επώδυνους φόρους.
Αυτό τι είδους ήθος ήταν;
Πριν από τις εκλογές η σημερινή Κυβέρνηση βεβαίωνε ότι θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Ουδέν τούτο έπραξε. Αντίθετα υπέγραψε και τρίτο μνημόνιο. 
Το ψεύδος είναι αυταπόδεικτο. Δεν υπάρχει ντροπή.
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Έγινε ένα δημοψήφισμα που το 60% του λαού είπε ΟΧΙ. Αυτό το μετέτρεψε αυτοβούλως και κατά περιφρόνηση του Λαού σε ΝΑΙ!
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Διατείνεται ότι είναι δημοκρατική Κυβέρνηση και εκθειάζει και υποστηρίζει τα ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα του Τσάβες και του Κάστρο, ενώ απαξιώνει την κακή Ευρώπη, από την οποίαν ως επαίτης ζητεί οικονομική βοήθεια.
Τι είδους ήθος είναι αυτό;
Ακόμη, τι ήθος αποπνέει η εμφανέστατη προσπάθεια ελέγχου της Δικαιοσύνης; Η ποδηγέτηση των ανεξάρτητων Αρχών; Η επίθεση στον Τύπο και η απόπειρα ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου; Το κομματικό πάρτι διορισμού μετακλητών υπαλλήλων στο διαλυμένο Δημόσιο; Και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος.

 Γιατί επί δύο χρόνια υφιστάμεθα ωκεανό ψευδών «χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ» (Καβάφης).
Ο απερινόητος υπερδανεισμός των παλαιών δεν αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για τους νέους. Η υδαρή αστάθεια του πολιτικού συστήματος, δεν αποτελεί λόγο αθωώσεως των παραπτωμάτων ήθους.

 Ακόμη και για μια υποτιθεμένη αριστερή Κυβέρνηση, με υλιστικές καταβολές και τάσεις για ενήδονες υλιστικές ευωχίες. 
Νομίζω ότι το ΗΘΟΣ πρέπει να αναζητούμε πρώτο και πάνω απ’ όλα.

 Να αλιεύουμε στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στους κυβερνώντες, με οποιοδήποτε τρόπο εξουσίας, τα ιδιαίτερα προσόντα και χαρακτηριστικά που θα αναδίδουν την υψηλή συγκίνηση του πνεύματος και το αληθινό αίσθημα ευθύνης της καρδιάς τους.
Εξ όνυχος, λοιπόν, τον λέοντα.
                         Εσείς, φίλες και φίλοι μου, τι λέτε;

                                                                        ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΛΟΓΙΑ ΣΟΦΩΝ



                                                                         ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΔΑΔΑ

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

ΑΣΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΩΝΥΜΙΑ






            Η  Παγκοσμιοποίηση και ο Φιλελευθερισμός για τη διάδοση και επικράτησή της, είχαν ανάγκη την ανάπτυξη μέσων επικοινωνίας.                        Έτσι γεννήθηκε και ανδρώθηκε το Διαδίκτυο. Αλλά στο πλαίσιο της επικοινωνιακής αυτής προόδου, αναπτύχθηκαν, πολλές άλλες μορφές επικοινωνίας και ιδιαίτερα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

            Στο όνομα της ελεύθερης και αδιατάρακτης μετάδοσης ειδήσεων και πληροφοριών, τα μέσα αυτά, κατέστησαν α σ ύ δ ο τ α.  Εκείνο, όμως, που υπερβαίνει τη λογική και την ηθική τάξη και ευρίσκεται εκτός ορίων κάθε μέτρου δικαιώματος ελευθέρας έκφρασης και διάδοσης ιδεών είναι η αποδοχή της ανωνυμίας των χρηστών των μέσων αυτών.

            Έχει «θεσπιστεί» η ανωνυμία να θεωρείται δημοκρατικό δικαίωμα και να μην αναζητείται ο δράστης δημοσιευμάτων ακόμη και ποινικώς κολασίμων. Ενώ η ψευδωνυμία αποτελεί  λόγον επικλήσεως εξυπνάδας.

            Εν τούτοις, η επιβολή αυτής της απρέπειας, από τους πανίσχυρους εκφραστές της παγκοσμιοποίησης, είναι εξόχως αντιδημοκρατική. Η Δημοκρατία στηρίζεται στην υπεύθυνη επώνυμη γνώμη κάθε πολίτη. Δεν γνωρίζει ανωνυμία. Η ανωνυμία αναιρεί τον ίδιο τον πυρήνα της Δημοκρατίας.

Στη Δημοκρατία μόνον η ψήφος είναι κρυφή και άρα ανώνυμη.

            Έτσι, καθημερινά αντιμετωπίζουμε φαινόμενα ψευδολογίας, συκοφαντίας, προπαγάνδας, αισχρολογίας, ύβρεων και απειλών, χωρίς οι πολίτες να έχουν μέσο αντιμετωπίσεως αυτών.

             Συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Με περισσή ευκολία μεταδίδονται ψευδείς αναγγελίες θανάτου, άρθρα-πληροφορίες που αφορούν στην προσωπική ζωή των ανθρώπων, φωτογραφίες που εκθέτουν τη ζωή του καθενός αδιακρίτως και είμαστε εκτεθειμένοι κάθε στιγμή να κατηγορηθούμε από κάποιον επιτήδειο, ο οποίος για δικούς του ανομολόγητους λόγους, θα θελήσει να μας αποδώσει «αδικήματα», «παράνομες» ενέργειες και κάθε είδους συκοφαντίες ακόμη και ηθικής φύσεως. Και ας μη γελιόμαστε. Ο κόσμος αρέσκεται σε τέτοιου είδους «πικάντικες» και άλλες ιστορίες.

            Ενώ δε έχουμε μια τέτοια πραγματικότητα, που ουσιαστικά αποδομεί τον κοινωνικό ιστό, καταστρέφει παραδοσιακές κοινωνικές συνήθειες, θέτει θρυαλλίδα στη συνοχή της οικογένειας και των αξιών και αρχών της ελληνικής κοινωνίας μας, παραμένουμε απροστάτευτοι  π α ν τ ε λ ώ ς  από την έννομη τάξη. Δεν έχουμε το δικαίωμα να προσφεύγουμε στη Δικαιοσύνη. Οι συκοφάντες, υβριστές, ψευδολόγοι, κοινωνικοί εγκληματίες έχουν δικαστική ασυλία. Σε όλες τις χώρες, όπου έχει επιβληθεί η «Παγκοσμιοποίηση».

            Και έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν για τις συνέπειες που επιφέρει η Παγκοσμιοποίηση στις κοινωνίες και τα Εθνικά Κράτη. Τα οικονομικά μεγαθήρια του κόσμου κατευθύνουν τη δύναμή τους στις οικονομίες των άλλων χωρών που συνήθως είναι αδύναμες, τις ισοπεδώνουν και τις καθυποτάσσουν, γίνονται οι αυριανοί διαφεντευτές του κόσμου. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως θα έλεγε και ο Κίπλιγκ.

            Σήμερα, είναι μεγάλη η ανάγκη να προστατεύσουμε την κοινωνία μας από την επιδιωκόμενη αποσάθρωση δια των ανώνυμων αυτών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεκινώντας αγώνα ανηλεή και επίμονο προς την Κυβέρνηση, η οποία να επέμβει και εδώ και στο εξωτερικό, για την κατάργηση της ασυλίας στην ανωνυμία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

 
                                                                                                ΓΙΑΝ.ΚΟΣ