Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΗ


Μάνη και Μανιάτες. Φαντάσματα της φύσης.
Γαντζωμένοι σαν πεταλίδα στα βράχια
Βιώνουν την Προμηθεϊκή  μοίρα τους.
Μια μάνα γη, που αποπνέει το μύρο της αδούλωτης ψυχής,
τον αγέρα της λευτεριάς,
προσωποποιεί τις αξίες της τιμής,
του θάρρους και της παλληκαριάς.
Η Μάνη μακριάθε βογγάει τα πάθη της,
μακριάθε ανεβαίνει ο λυγμός της.
Με τα χέρια και τα νύχια, μέτρο το μέτρο
σταλιά-σταλιά τον ιδρώτα
oι Μανιάτες φύλαξαν τη ζωή, την αγριότητα,
μα και την αγιότητα της γης τους.
Μπορείς να προσκυνήσεις τα Άγια της Φυλής
στα μύχια των απάτητων βράχων και στην
υψιπετή ενατένιση των βουνοκορφών της.
Ο Αλέξανδρος Πάλλης μας θυμίζει:
«Στα στουρναρένια στήθια της
πλάτανοι δεν φυτρώνουν ή φράξια ή πυξάρια.
Λίγοι βλαστοί από τα σπλάχνα της
φυτρώνουν:
Τα λένε παλληκάρια».
Η Μάνη σου επαναφέρει την Ιστορική μνήμη.
Εκείνα που με ιδρώτα του μυαλού μας
αποκτήσαμε και με αίμα της καρδιάς μας ποτίσαμε,
είναι καιρός να καταστήσουμε τίμημα
πολυγέννητο στων παιδιών μας τα χέρια,
υποθήκη ανέγγιχτη στο διάβα των αιώνων!
Να ενστερνισθούμε το παράδειγμα των
προγόνων μας αυτών,
να γονατίσουμε στις ιερές σκιές τους
και να πάρουμε από το θάρρος τους και τη
λεβεντιά τους δύναμη και λογισμό για την
παραπέρα πορεία μας.
Σέβας και απέραντη ευγνωμοσύνη στη
Μανιάτικη Φύση και στο γένος της.
Τους  το  χρωστάμε.

                                                                                   ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ


Με την ευκαιρία εκδρομής (20-22/10/2017) της Παναθηναϊκής Ζωγράφου στη Μάνη  

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Αλλαγή φύλου και ομοφυλοφιλία


Όταν ομιλούμε για αλλαγή φύλου ανατρέχουμε αμέσως στη Βιολογία, στην αρχέγονη φύση, στην επικράτεια της Επιστήμης.
 Αναζήτηση φύλου έχουμε στην περίπτωση του «φύλου των Αγγέλων». Το καπρίτσιο της Φύσης δημιουργεί ανατομικές ατέλειες, που με το χρόνο εξελίσσονται, κατά τον αρχικό προσδιορισμό της.
 Το DNA του ανδρός και το DNA της γυναικός είναι το ίδιο όσα χρόνια και αν περάσουν εις το διηνεκές.
 Η φύση δεν παραβιάζεται με οποιεσδήποτε επί του σώματος επεμβάσεις.
Επομένως οι ιδιαιτερότητες αυτές της Φύσης, ελέγχονται από τους βιολόγους και τους αρμόδιους γιατρούς, οι οποίοι γνωμοδοτούν για την επέμβαση επιβεβαίωσης του ενός ή του άλλου φύλου. Οι περιπτώσεις είναι ελάχιστες. Αλλά δεν έχει σημασία. Και μία να ήταν, ο πολιτισμός μας επιβάλει την αντιμετώπισή της.
Από την επιστημονική λοιπόν, άποψη, η βιολογική αυτή σύνθεση και ιδιοσυστασία του ανθρώπου επηρεάζει τη συμπεριφορά του στη ζωή.
Αυτό, βέβαια, το εκφράζει στην «Πολιτεία» του ο Πλάτων, ο οποίος θεωρεί την προσωπικότητα κάτι σύνθετο και ότι ο ανθρώπινος χαρακτήρας επηρεάζεται και διαμορφώνεται από την κληρονομικότητα, τη φυσική ιδιοσυστασία του ατόμου, την ανατροφή, την παιδεία, τις συναναστροφές και τη συγκρότηση της Πολιτείας με τις αρχές και τα ιδεώδη που την διέπουν. Ο Πλάτων, όπως φαίνεται, πρωτοπορεί των συγχρόνων αντιλήψεων για τη δόμηση της προσωπικότητας του ατόμου.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό δεν εντάσσεται η ομοφυλοφιλία. Η αλλαγή φύλου δεν έχει σχέση με την ομοφυλοφιλία. Ούτε με τα δικαιώματα των ομοφύλων ζευγαριών. Γιατί η ομοφυλοφιλία έχει φύλο.                Αντίθετό της μπορούμε να θέσουμε την ετεροφυλία, που και αυτή έχει τα δικά της φύλα.
Η επιχειρούμενη νομοθετική επέμβαση στην αλλαγή φύλου επενδεδυμένη με γραφειοκρατικά στοιχεία, κάτι σαν δήλωση γέννησης στο Ληξιαρχείο ή σαν έκδοση συναινετικού διαζυγίου (από το φύλο της φύσης του) είναι εμφανώς άκαιρη, αψυχολόγητη, αμελέτητη και προκλητική στην υπάρχουσα επιστημονική παρουσία και την επικρατούσα κοινωνική ευταξία. Και πάλι ο Πλάτων μας θυμίζει: «Πάσα δη κοινωνία ευρυθμίας τε και ευαρμοστίας δείται».
Δημιουργεί την εντύπωση, που δυστυχώς είναι βάσιμη, ότι στοχεύει άλλο σκοπό. Ότι ο σημερινός φερόμενος σκοπός, είναι προπομπός μιας άλλης καταλυτικής για την κοινωνία μας επιβολής ηθών. Γιατί οι κύριοι υπερασπιστές του νομοσχεδίου ομιλούν για δικαίωμα «αυτοπροσδιορισμού». Αλλά τέτοιο δικαίωμα δεν νοείται στην προδιαγραφείσα αλλαγή φύλου. Εδώ επεμβαίνει η Επιστήμη και επιβεβαιώνει την αποκατάσταση μιας ιδιοτροπίας της Φύσης.
Αντίθεται ο αυτοπροσδιορισμός ευθέως αφήνει ελεύθερο το πεδίο βούλησης οποιουδήποτε να μετεξελιχθεί σε ανθρώπινο τέρας. Γιατί αντιβαίνει στη βιολογία του ατόμου, στη Φύση του ατόμου. Και πολύ περισσότερον όταν το υποκείμενο της αλλαγής είναι 15ετής και έφηβος που μόνον η επιστήμη (βιολογία – ψυχιατρική), μπορεί να επιβεβαιώσει ένα γεγονός, τέτοιας οξύτητας που μπορεί να έχει ανατρέψει την ψυχική του ισορροπία.
Επικαλούνται, ακόμη και απειλές ή καταστάσεις «μπούλιγνκ» των ατόμων που προβάλλουν σήμερα στην κοινωνία τις αντικανονικές στη φύση τάσεις τους. Αλλά αυτό είναι μία υπόθεση, που δεν επιβεβαιώνεται γενικώς στην κοινωνία μας, όπως ισχύει και η υπόθεση- για άλλους βεβαιότητα-, ότι το «μπούλιγκ» αυτό θα ακολουθήσει τη μεταφόρφωση των ανθρώπων σε άλλο φύλο.
Εξ άλλου η ομοφυλοφιλία δεν είναι σήμερα αποδιοπομπαία από την κοινωνία μας. Πλείστοι ομοφυλόφιλοι ζουν, εργάζονται, βιώνουν τα επαγγέλματά τους αρμονικά ανάμεσά μας. Κάποιοι είναι και φίλοι μας. Έχουν κανονική επικοινωνία με το περιβάλλον τους. Κανένας δεν τους ενοχλεί ή ενοχλείται.
Εδώ θα πρέπει να διακρίνουμε τη θηλυπρέπεια από την ομοφυλοφιλία. Όταν είναι προκλητική. Όταν είναι εξεζητημένη. Ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας. Δεν είναι ο κανόνας να συντρέχει η ομοφυλοφιλία με την θηλυπρέπεια. Η ποίηση του Καβάφη ξεχειλίζει από ομοφυλοφιλία, αλλά η θηλυπρέπεια είναι απούσα.
Ο Νομοθέτης στην Ελλάδα επιχειρεί την εισαγωγή στην κοινωνία μας της θεωρίας των Φύλων. (ΗΠΑ – Αγγλία 1970 – 1990)
Χαρακτηριστικό της θεωρίας αυτής είναι ότι εξετάζει την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα  ως σύνολο διαμορφωμένων χαρακτήρων, σε αντίθεση με τον χαρακτηρισμό τους από τις βιολογικές τους δομές.   Τα φύλα καθορίζονται ως «κοινωνικές κατασκευές», αποβλέπουν στη δημιουργία μιας «νέας σεξουαλικότητας» και θεωρείται λάθος να σκεπτόμαστε  με όρους έλξης αρσενικού – θηλυκού και αντιθέτως, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, όπως και η φυσιολογιή σεξουαλικότητα.        Δηλαδή μπορεί να προσελκύει το αντίθετο φύλο, το ίδιο φύλο ή και τα δύο μαζί, αλλά μπορεί και οι προτιμήσεις του καθενός να αλλάζουν συνεχώς. Πρόκειται για την εφαρμογή της «πανσεξουαλικότητας» που θέλει τους ανθρώπους να θεωρούνται φυσιολογικοί και όταν έλκονται από το ίδιο φύλο και όταν είναι δισεξουαλικοί ή διαφυλετικοί – τρανσεξουαλ – και να αισθάνονται φυσιολογικοί.
Ιδού πως το διατυπώνει ο Νομοθέτης μας: «Ταυτότητα φύλου νοείται ο εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον οποίον το ίδιο το πρόσωπο βιώνει το φύλο του, ανεξάρτητα, από  το φύλο που  καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του με βάση τα βιολογικά του χαρακτηριστικά».
Ο Νομοθέτης μας βγαίνει από τη βιολογία, τη ρίχνει στο καλάθι των αχρήστων και προσδιορίζει τη φύση του ανθρώπου με μια αυθαίρετη και αλαζονική μονομερή βούληση, χωρίς ουσιαστικά με κανέναν έλεγχο. Με μια αίτηση, με μια υπογραφή, κάτι σαν «μεταδημότευση».
Η κοινωνία μας δεν αποδέχεται τέτοιες τελελεσμένες καταστάσεις, που προσβάλουν τις γνώσεις και τις παραδόσεις της και κλωνίζουν τα θεμέλια των απαρχών της.
Αλλά προσκούει και στη λογική της.
 Η νομοθέτηση αυτή δεν θεραπεύει ασθένειες. Ικανοποιεί πάθη που δεν δικαιολογούνται από την απλή λογική. Η επικράτηση των παθών, ενάντια στη λογική εισάγουν το τραγικό στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Οδηγούν τους ανθρώπους στις ακρώρειες του πάθους των και ακολουθεί αναπόφευκτα η τραγωδία.
Εάν υπάρχουν περιπτώσεις που η επιβίωσή τους έχουν υπαρξιακό χαρακτήρα, γι’ αυτές είναι η Επιστήμη, οι γιατροί και η πρόνοια του Κράτους.
Αλλά είναι αδιανόητο να αρνούνται ότι υπάρχει βιολογικό φύλο, να μην υπάρχει η αιώνια φύση και να επιχειρείται από το Νομοθέτη επέμβαση για αλλαγή φύλου, δηλαδή στη βιολογία της φύσης. Αλλά δεν θα τρελλαθούμε.
Θα περιμένουμε την «ουρά» του νομοθετήματος, που ασφαλώς επιθυμούν να ακολουθήσει, για να επιβεβαιώσουμε την παρακμιακή πορεία της Πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα.
                                           Μήπως τότε είναι αργά;
  

                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Γερμανικές Εκλογές και το ΑfD




Περίπλοκος και ακατανόητος ο κόσμος μας. Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (ΑfD) θεωρείται Κόμμα συνωμοσιολόγων, ομοφοβικών, ρατσιστών, ιδεολόγων ακροδεξιών, φιλοναζί και καιροσκόπων.
Εάν αποτελεί τη συνισταμένη αυτών των χαρακτηριστικών, θέλει σοβαρότητα η εκτίμηση της ψήφου των Γερμανών. Διότι πρόκειται περί πεντέμισυ περίπου εκατομμυρίων πολιτών, προβληματικής ποιοτικής στάθμης από πλευράς δημοκρατικότητας. Φαίνεται να αποτελούν εσμό υπερσυντηρητικών ανθρώπων με αναφορές θαυμασμού του εθνικοσοσιαλιστικού στρατού (Βέρμαχτ) και υστερία στην ξενοφοβία.

Αλλά  η Εναλλακτική αυτή είναι και πλήρης αντιθέσεων. Έχουν και απροσδόκητα ανοχή στην ομοφυλοφιλία. Η επικεφαλής του εκλογικού αγώνα τους κ. Alice Weider (Βάιντερ), 38ετής οικονομολόγος που οδήγησε την Εναλλακτική στον προχθεσινό θρίαμβο, καταλαμβάνοντας στη Βουλή την Τρίτη θέση με 12,8%, είναι δεδηλωμένη ομοφυλόφιλος, βρίσκεται σε συμβίωση με την σύντροφό της Ασιατικής  καταγωγής    (Σρι-Λάνκα), με την οποία μεγαλώνουν μαζί τα δύο παιδιά τους.
Έπειτα η Αντιπρόεδρος του Κόμματος κ. Φράουκε Πέτρι, απεχώρησε από το Κόμμα, κατά τη δοθείσα μετεκλογική συνέντευξη, διότι το κόμμα πηγαίνει στα άκρα (είχε διαφωνήσει και στο Συνέδριο).
Αλλά το φαινόμενο αυτό στη Γερμανία αναιρεί τις αβασάνιστες θεωρίες ότι η ανεργία έχει άμεση συνάρτηση με την άνοδο της ακροδεξιάς.Διότι στη Γερμανία δεν συμβαίνει αυτό.


Έπειτα καθιστά σαφές ότι οι Χώρες που δεν βρίσκονται σε οικονομική κρίση, αλλά αντίθετα γνωρίζουν οικονομική άνοδο και ευημερία, δεν εξασφαλίζουν ανοσία από τις ασθένειες της ξενοφοβίας, ρατσισμού κ.λπ.
Είναι αφελείς και ανιστόρητες οι ερμηνείες διαφόρων μεγαλοσχημόνων χωρίς αντίκρυσμα για εφησυχασμό των Ελλήνων. Ας μην  λησμονούμε ότι προεκλογικά ο κ. Παπαδημούλης διαβεβαίωνε τους δημοσιογράφους σε τηλεοπτική συνέντευξη, και επομένως και το Λαό, ότι ο Σούλτς θα είναι νικητής των εκλογών. Αντίθετα αυτός πέτυχε το χειρότερο αποτέλεσμα που έχουν μεταπολεμικά οι Σοσιαλδημοκράτες.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα στην Ευρώπη.   Οι τεκτονικές αλλαγές που ζούμε δεν θα παρέλθουν χωρίς συνέπειες.

Η Γαλλία δεν θα υποχωρήσει επειδή βγήκε ο Μακρόν και όχι η Λεπέν, ούτε είναι για παρηγοριά ότι στην Αυστρία βγήκε Πρόεδρος, με διαφορά στήθους, ένας μη ακροδεξιός.

Αντίθετα πρέπει να προβληματιστούμε από την συμπεριφορά των Γερμανών ψηφοφόρων. Μισό εκατομμύριο μετακινήθηκαν από τους Σοσιαλδημοκράτες ( SPD) στην Εναλλακτική και 430.000 από την Αριστερά (Die Linke) επίσης στους ίδιους. Είναι απίστευτα νούμερα. Και μέσα σε όλα αυτά συγκυβερνήτρια του AfD είναι μια ομοφυλόφιλη.

Δεν καταλήφθηκε ξαφνικά η Ευρώπη από ΑΜΟΚ και ψηφίζει ακραίους. 
 Είναι φανερή η ευθύνη των Κυβερνώντων στην Ευρώπη.           Είναι διάχυτη η καχυποψία για υστερόβουλες σκέψεις των ασκούντων επιρροή στη διακυβέρνηση της Ευρώπης.

Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια στους Λαούς.
 Το ανέξοδο ξεπούλημα του «κοσμοπολιτισμού» των ΕΛΙΤ και της «δημοκρατικής ανεκτικότητας» έχει όρια.
 Ήρθε η ώρα της αλήθειας.


                                                                   ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΚΡΟΝ


           
Οι Γαλλοελληνικές σχέσεις και η εξ αυτών φιλία, έχουν μεγάλη ιστορία. Πρέπει να τις δούμε εξ απαλών ονύχων της Ε.Ε.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συγκρότηση της Ε.Ε ήταν δημιούργημα δεξιών Κυβερνήσεων. Ο Κάρολος Ντε Γκωλ, αποτελούσε την έκφραση του Εθνικού αστικού Κράτους (Η Ευρώπη των Πατρίδων) και ο Κόνραντ Αντενάουερ που έβαλε στόχο τη δημιουργία ενός αστικού γερμανικού κράτους, στόχο που επέτυχε.
        Από εκεί μέχρις σήμερα έτρεξε πολύ νερό στους διαύλους της Ευρώπης. Οι μύλοι της άλεθαν σε διαφορετικούς χρόνους και με διαφορετικούς τρόπους το άλεσμα της Ευρωπαϊκής παραγωγής. Με τη φυσική αποχώρηση των μεγάλων ηγετών, βαθμιαία, αλλά σταθερά, επιβλήθηκε ο γερμανικός τρόπος διοίκησης στην Ευρώπη.
        Ο Γαλλογερμανικός άξονας μετά το 1992 ουσιαστικά ακυρώθηκε, η Γαλλία υποχώρησε στο πεδίο της Ένωσης και μπροστά στη διογκωμένη πλέον οικονομία της Γερμανίας. Άρχισαν οι μεγάλες διαφορές και εντάσεις μεταξύ των μελών ιδία της Ευρωζώνης, που οφείλοντο πλέον στη δυσχερέστατη οικονομική κατάσταση των Χωρών του Νότου.
        Το δόγμα των Ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της στυγερής λιτότητας του Σόιμπλε επέφερε μεν εμπορικά πλεονάσματα στη Γερμανία, αλλά έθεσε σε ασφυξία τις οικονομίες του Νότου.
        Οι χρεωμένες χώρες, ιδία του Νότου, χάνουν την ελευθερία διαχείρισης του οικονομικού τους μέλλοντος. Τα περισσεύματά τους δεσμεύονται στο εξωτερικό σαν φόρος οικονομικής υποτέλειας. Όπως και η χώρα μας. Τα πλεονάσματα, όμως, της Γερμανίας ήσαν μόνον γι’αυτήν. Χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. Η Αγγλία ήταν εκτός Ευρωζώνης.
        Η Γερμανική οικονομική ισχύς δεν συμπορεύτηκε και από την απλή πολιτική σκέψη τι θα γίνει με το μέλλον της Ευρώπης.                Η γερμανική αλαζονεία είναι χαρακτηριστική στην πολιτική πορεία της Γερμανίας και πληρώθηκε ακριβά από τους Γερμανούς δύο φορές στην νεότερη ιστορία τους. Αυτό το έλλειμμα πολιτικής σκέψης των Γερμανικών   ηγεσιών, αποτελεί μόνιμη αναπηρία αυτών, γιατί δεν προβλέπουν ούτε για το επόμενο μέλλον της Γερμανίας.
        Το αποτέλεσμα αυτών των συμπεριφορών, σε μια Ευρώπη με μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα κάτω από την επήρεια μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας), δημιούργησε έντονα αντιγερμανικά αισθήματα (ίδετε εκδηλώσεις μίσους στο Βερολίνο και Φραγκφούρτη), αλλά συνέβαλε επιτέλους, και στο «ξύπνημα των Παρισίων, που ζητεί πλέον ισοτιμία με την Γερμανία στη διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
        Στη συγκυρία αυτή έρχεται ο Πρόεδρος Μακρόν:
● να αναγνωρίσει ότι η Ευρώπη θέλει μεταρρυθμίσεις,
 ●θέλει σε βάθος πολιτικές ανακατατάξεις,
   ●κατήγγειλε τις αποφάσεις που βγαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες και
     ●ζήτησε την δημιουργία Κοινοβουλίου της Ευρωζώνης, που θα εγκρίνει και θα ελέγχει τις αποφάσεις της διοίκησης της Ε.Ε.
        Αλλά δεν παρέλειψε να επικρίνει, με διπλωματικό τρόπο, και τα υπερβολικά πλεονάσματα της Γερμανίας, χωρίς να την ονομάζει.
        Αυτά αποτελούν ένα άλλο μήνυμα, πρωτόγνωρο για την Ευρώπη, που είναι ενθαρρυντικό για όλους τους Ευρωπαίους. Γνωρίζουμε ότι η υλοποίηση τέτοιων αποφάσεων απαιτούν χρόνο και μόχθο. Και τα κεκτημένα τους δεν τα απεμπολούν τα μεγάλα Κράτη.
        Φάνηκε πειστικός ο Πρόεδρος Μακρόν στη πίστη του για τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Πολύ περισσότερο όταν απεκαλύφθη ότι το σύνολο σχεδόν της ομιλίας του στη Πνύκα, την είχε γράψει ο ίδιος και όχι οι συνήθεις διπλωμάτες ή λογογράφοι.
        Δεν απομένει παρά να περιμένουμε αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, να αρχίσει εκδηλούμενο από τις 14 Σεπτεμβρίου 2017, στη Μάλτα, όπου θα λάβουν μέρος οι Πρόεδροι 13 χωρών της Ευρώπης που θα συζητήσουν για το ζήτημα της Κοινωνικής Ευρώπης υπό τα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης και τις προκλήσεις ασφάλειας στη μεσογειακή περιοχή της Ευρώπης.

Ο ΜΑΚΡΟΝ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
        Είναι σύνηθες στις επισκέψεις ηγετών σε ξένες χώρες, να ανευρίσκουν χαρακτηριστικά στοιχεία της Χώρας, για να επαινέσουν το Λαό και τους ηγέτες της.
        Έτσι στην περίπτωση τη δική μας, όλοι αναμιμνήσκονται του αρχαίου κλέους των Ελλήνων, την επινόηση της άμεσης Δημοκρατίας, τη συμμετοχή μας στους πολέμους κατά των Ολοκληρωτισμών και τα συναφή (Ομπάμα, Ολάντ πρόσφατα).
        Και ο Πρόεδρος Μακρόν δεν βγήκε έξω από τον κανόνα αυτόν και ύμνησε την αρχαία δημοκρατία από το βήμα της Πνύκας, που ήταν το βήμα ελεύθερης συζήτησης των Αθηναίων και το βήμα εξαγγελίας της νέας θρησκείας από τον Απόστολο Παύλο.
        Αλλά πήγε παραπέρα. Έδωσε ένα στίγμα πολιτιστικό και στα λεγόμενα και στις πράξεις του. Αφού επανέλαβε τα λόγια του (André Malraux) Αντρέ Μαλρώ το 1959, όταν μίλησε στον ίδιο χώρο, ότι «Μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των δυτικών ανθρώπων», ανεμνήσθη τους δεσμούς τους πολιτιστικούς της Γαλλίας με την Ελλάδα. Και δεν έμεινε στα αρχαία.
 Τίμησε την σημερινή προσφορά των Ελλήνων στον Πολιτισμό και μνημόνευσε τον φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη, τον μουσικό Ιάννη Ξενάκη και τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, που είναι πολλοί γνωστοί στη Γαλλία και τιμώνται παγκοσμίως.
        Έπειτα δεν έμεινε στην Ακρόπολη και τον Παρθενώνα και την αρχαία αγορά, αλλά επισκέφθηκε και τον πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας στο Ίδρυμα Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» συνομίλησε με επιχειρηματικό κόσμο, μαζί με τους Γάλλους επιχειρηματίες, τραπεζίτες κλ.π   που τον συνόδευαν και εκτός πρωτοκόλλου, κατέβηκε με τα πόδια στην Ερμού και την περιηγήθηκε αρκετά.
        Η επίσκεψη, λοιπόν, του Μακρόν δεν έχει μόνον πολιτική, αλλά και πολιτιστική σημασία.
        Εκείνο, όμως, που προέχει στην Γαλλοελληνική συνεργασία (θυμάστε επί Ντε Γκώλ το σύνθημα;) Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία; Είναι η πολιτική-οικονομική πλευρά του ζητήματος.
        Διότι βρισκόμαστε στην απελπιστική κατάσταση να έχουμε συρρικνώσει οικονομικά και κοινωνικά το Λαό μας σε πρωτοφανές σημείο. Να έχουμε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος που δεν είναι βιώσιμο και να εκτελούμε τρία Μνημόνια, που, πλέον των άλλων, έχουν διαθέσει το σύνολο της περιουσίας της Χώρας για 99 χρόνια σε ξεπούλημα.
        Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί επί πολύ ακόμη να κρατήσει.                 Οι επιβαλλόμενες «ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα σημαίνουν ξεπούλημα» τονίζει ο διεθνώς γνωστός οικονομολόγος Γενς Μπαστιάν. Οι διεθνείς αναλυτές προβλέπουν χειρότερες μέρες για την Ελλάδα. Ήδη προ αρκετού χρόνου, ο καθηγητής φιλοσοφίας του ΜΙΤ Νόαμ Τσομσκί, με εκτενείς αναλύσεις του για τον τρόπο ενεργείας και δανεισμού των αγορών -και των τραπεζών που είναι πίσω από αυτές- και οι οποίες «έπαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας».
        Και ας μη κρυβόμαστε. Το οικονομικό σύστημα είναι «στυγνή ληστεία». Η έκρηξη έρχεται πολλές φορές απρόσμενα.
        Οι εκδηλωθείσες προθέσεις Μακρόν παρέχουν ελπίδες μεγάλης αισιοδοξίας. Είναι κάτι άλλο για την Ευρώπη.
Ας αρχίσει η συζήτηση. Ας αρχίσουν  οι χοροί.
 Ίσως η γλαύκα της Αθηνάς να μην κοιτάει προς τα πίσω, αυτή τη φορά.

                                                                             ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Αντιδημοκρατικές οι διαδικασίες των μνημονίων και «εκπρόσωποι» χωρίς εθνικό σθένος.


Πολλές εκπλήξεις μας επιφυλάσσουν τα έργα και οι μέρες των Ευρωπαϊκών διαδικασιών. Και μας προσθέτουν οργή και θυμό. Γιατί κατάντησαν τραυματική τη ζωή των Ελλήνων. Γιατί δεν τους σεβάστηκε κανείς, γιατί δεν τους υποστήριξε κανείς.
Οι εκπληκτικές πληροφορίες είναι ακριβείς και έγκυρες. Και απηχούν την αλήθεια, έστω και αργά. Προέρχονται από τον επίτροπο αρμόδιο για τις Οικονομικές υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ. Πιέρ Μοσκοβισί που γνωρίζει από πρώτο χέρι. (Ήταν εντός των κεκλεισμένων θυρών).
Να τι κατέθεσε στην εφημερίδα “Corriere della Sera” αυτολεξεί ο κ. Μοσκοβισί:
«Πρόκειται για σκάνδαλο σχετικά με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Όχι επειδή οι αποφάσεις ήταν σκανδαλώδεις, αλλά διότι το να λαμβάνεις αποφάσεις με αυτό τον τρόπο για το μέλλον ενός Λαού, το να επιβάλλονται λεπτομερείς αποφάσεις στον τομέα των συντάξεων, της αγοράς εργασίας.....Αναφέρομαι στις κύριες λεπτομέρεις, από  τις οποίες εξαρτάται η ζωή μιας χώρας. Οι λεπτομέρειες αυτές αποφασίστηκαν μέσα σε έναν Οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, από τεχνοκράτες, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους ενός Κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να γνωρίζουν τι πραγματικά λεγόταν χωρίς αμετάβλητα κριτήρια ή μιά ενιαία γραμμή».
Δηλαδή μπήκαμε στα μνημόνινα με ευτελισμό των κανόνων της Δημοκρατίας και των Ελληνικών θεσμών, με εξευτελισμό των πολιτικών και του Κοινοβουλίου, με περιφρόνηση του Λαού μας, τον οποίον μάλιστα καθύβριζαν ως «τεμπέλη και διεφθαρμένο»!!
Και οι ηγέτες μας τι έκαναν; Χωρίς πίστη στους δημοκρατικού θεσμούς, επιφανειακοί και δειλοί, αναμηρύκαζαν στην Ευρώπη για το Λαό τους, τα ίδια που ισχυρίζονταν οι Ευρωπαίοι και δη οι Γερμανοί. Ψοφοδεείς και ανέτοιμοι για μεγάλες αποφάσεις αξιοπρέπειας, ανέχθηκαν χωρίς αντίδραση και τις υβριστικές και προσβλητικές φράσεις που απηύθυνε προσωπικά προς αυτούς, ανεβασμένος στην καρέκλα του, ο Σαρκοζί!!!
Έτσι ακολούθησε η Κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου και κανένας Έλληνας ηγέτης δεν βρέθηκε με «ούμπαλα».
Και μην παρασυρόμαστε από προπαγανδικά φληναφήματα. Τότε δεν επήρχετο καταστροφή. Πρώτα θα κατεστρέφοντο οι Γαλλικές Τράπεζες και άλλες Ευρωπαϊκές που ήταν αποδεδειγμένα εκτεθείμενες σε τοξικά δάνεια ή ομόλογα και μετά η Ελλάδα.
Έπειτα, μέχρι τον Ιανουάριο 2010, οι αγορές εδάνειζαν ακόμη την Ελλάδα με μεγάλα ποσά, ώστε ο άμεσος κίνδυνος να απεφεύγετο.
Και έπειτα διερωτώμεθα γιατί αυξάνει ο Ευρωσκεπτικισμός.
                                                          

                                                                     ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Σταχυολογώ φαιδρότητες



Όταν η Μελίνα Μερκούρη ανέλαβε το Υπουργειο Πολιτισμού το 1981, μίλησε στους υπαλλήλους του Υπουργείου εκθέτοντες τις αρχές της διοίκησής της και τους προέτρεψε να μιλούν προς αυτήν «με θάρρος και παρήσια».  
Δηλαδή από γλωσσική παρέκβαση έβαλε τον τόνο στην προπαραλήγουσα(!), αντί να τον βάλει στην παραλήγουσα.
Τότε μία νεαρή αρχαιολόγος, που είχε έρθει καινούργια, κάνοντας τις σπουδές της στο Εξωτερικό, αντέδρασε με στεντορεία φωνή από το βάθος της αίθουσας: «Και με Λονδίνα και με Λονδίνα».
Ε! Λοιπόν αυτή η αρχαιολόγος είναι η κα Ασπασία Λούβη, η μέχρι τα μέσα Αυγούστου 2017 Πρόεδρος του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ), η οποία επαύθει ή παραιτήθηκε. Με τέτοια νοηματικής ικανότητος άτομα της εμπιστοσύνης της νομίζει η Κυβέρνηση ότι θα ανατάξει διοικητικά και οικονομικά τη Χώρα.
Και το χειρότερο, μετά την αποπομπή της, «παραχώρησε» συνέντευξη στην «Καθημερινή», στρέφεται κατά των κυκλωμάτων των συνδικαλιστών που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας και εμποδίζουν την αξιοποίηση του υπερ του Δημοσίου, δηλαδή εκείνων των οποίων ήτο επικεφαλής και είχε την ευθύνη της διοικήσεώς τους.
Αυτό δεν αφορά στην νοηματική ικανότητα, αλλά σε ηθικό έλλειμμα.
 Και επαγγέλονται κάτι καινούργιο!!!


                                                               ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΚΑΙ

 Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑΣ

                Δεν χρειάζονται ψυχανάλυση οι Έλληνες. Χρειάζονται μελέτη της ιστορικής τους πορείας και γνώση του πολιτικού τους γίγνεσθαι. Από αρχαιοτάτων χρόνων. Μια πρόσθετη απόδειξη της συνέχειας της φυλής.
        Ο Πλάτων, στον «Τίμαιο» εμφανίζει έναν Αιγύπτιο ιερέα να χαρακτηρίζει τους Έλληνες «ως αεί παίδες». Όχι βέβαια προς έπαινον, αλλά προς ψόγον. (Τι κρίμα τα παιδιά μας να έχουν αποκοπεί από τους θησαυρούς της Ελληνικής Γραμματείας!!).
        Η ελαφρότητα αυτή χαρακτηρίζει τους Έλληνες σ’όλη την ιστορική τους διαδρομή. Είτε εδώ, είτε στο εξωτερικό.
        Ο Γίββων, περιγράφοντας την εισβολή του Αλάριχου στη Ρώμη και καταγράφοντας τις συμπεριφορές των φυλών που την κατοικούσαν, τους Έλληνες χαρακτήρισε για την ελαφρότητά τους.
        Ο Γ. Θεοτοκάς, έχει μιλήσει για «παιδικότητα» που χαρακτηρίζει τις εκδηλώσεις της Νεότερης Ελλάδας. Γράφει ότι αυτές είναι κάτι «το ξένοιαστο και επιπόλαιο, μια τάση να μην παίρνεις τίποτα στα σοβαρά, να κοροϊδεύεις όλα, αρχίζοντας από τον εαυτό σου και να κοιτάζεις τη ζωή σαν μια φάρσα και τον κόσμο σαν χωρατό».
        Εμείς, όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες πολλών συζητήσεων σε συνάξεις κάθε φύσεως των συμπολιτών μας, όπου ισχυρίζονται και διαβεβαιώνουν ότι: εάν ήταν ένα 24ωρο πρωθυπουργοί θα έβαζαν σε τάξη την Ελλάδα.
        Αλλά πλέον ούτε ελαφρότητα, ούτε επιπολαιότητα, η αποδοχή προτάσεων και θεωριών, έξω από κάθε λογική και σοβαρότητα. Τότε πρόκειται περί φαιδρότητας, όσο και αν το ντύμα των προτάσεων αυτών έχουν και μεγάλη δόση απάτης.                                                             Από αρχαιοτάτων χρόνων, είπαμε.
        Στους «Γραικύλους» του Ρόδη Ρούφου, περιγράφεται η ελαφρότητα με την οποίαν οι Αθηναίοι πίστεψαν έναν δημαγωγό απατεώνα, που τους «έπεισε» ότι ήταν σύμμαχος (κολλητός λέμε σήμερα) του Μιθριδάτη, με αποτέλεσμα να έλθουν οι λεγεώνες των Ρωμαίων με το Σύλλα και να διαλύσουν την Αθήνα.
        Αλλά τι διαφορά έχει το περιστατικό αυτό με την περίπτωση Σώρρα, όπου έπεισε παράλογα πλήθος Ελλήνων για ανύπαρκτα οικονομικά στοιχεία (χρέος), με απρόβλεπτες συνέπειες, τις οποίες ευτυχώς ματαίωσε, έστω και άκαιρα, η επέμβαση της Δικαιοσύνης.
        Εν τούτοις ο δημοκόπος-δημαγωγός, στην Ελλάδα, αποτελεί πανάρχαιο είδος. Στην άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία, θεωρείτο το βδέλυγμα του δημοσίου βίου. Ποτέ δεν αποτελούσε την πλειοψηφία του Λαού ή των πνευματικών χειραγωγών αυτού. Πάντοτε την ασήμαντη μειοψηφία. Και αυτή παρέσυρε την πλειοψηφία με την ανοχή της ή τη διαφθορά της.
        Ο Ευρυπίδης, έλεγε ότι ένας κακός, αλλά γλυκομίλητος δημαγωγός προκαλεί συμφορές. Και διαβλέπει άμεσο κίνδυνο για την Πολιτεία, και ο Σοφοκλής, όταν στην εξουσία αναρριχηθεί κάποιος επιδέξιος δημαγωγός («κωτίλος ανήρ»).
        Ο Αριστοτέλης, προσωποποιεί τη διαβρωτική δύναμη της δημαγωγίας στον Κλέωνα, τον επικρατήσαντα στην Αθήνα μετά το θάνατο του Περικλή.«Αυτός, λέγει, περισσότερα από κάθε άλλον(ο Κλέων), παρέσυρε το Λαό στη διαφθορά με τα ξεσπάσματά του, αυτός πρώτος άρχισε να ξεφωνίζει από το βήμα και να βρίζει χυδαία».
        Περαιτέρω επισημαίνει την ευτέλεια του πολιτικού που κολακεύει το πλήθος για να φαίνεται αρεστός και ως δημαγωγός (δήμου κόλαξ), γίνεται ευχάριστος, λέγοντας αυτά που ενθουσιάζουν τα πλήθη.
        Αυτό, ακριβώς, είναι ο σημερινός Λαϊκισμός, που υπόσχεται ότι ικανοποιεί τις μάζες και αδιαφορεί για την υλοποίηση των υποσχέσεών του. Το ψεύδος έπαυσε να είναι ντροπή! Το συνήθισαν όλοι.  Ε! και τι έγινε με ένα ψέμα ακόμη; Ο αμοραλισμός σε οριακό σημείο.
        Μου θυμίζει κάτι ανάλογο με έναν «ηγέτη» του Ελληνικού σοσιαλισμού που δήλωνε σε προεκλογική συγκέντρωση, ότι μας κατηγορούν  ότι κάναμε λάθη, έ κι εμείς σας λέμε ότι θα κάνουμε και άλλα λάθη. (τώρα το λάθος έχει προαχθεί στο ψέμα).
        Η δημαγωγία ποτέ δεν αναδεικνύει ή προβάλλει άξιους και έντιμους πολίτες. Γιατί αυτός που αποδέχεται το ρόλο του πολιτικού απατεώνα, δεν έχει αξιακούς κανόνες στη ζωή του, ούτε συνειδησιακό κώλυμα.
        Ο Ευριπίδης, στις Iκέτιδες στηλιτεύει τους θρασείς και ιδιοτελείς πολιτικούς και αποφαίνεται με βαθύ σκεπτικισμό: Κακό πράγμα ένας τιποτένιος να ξεγελά τον κόσμο με τα λόγια και να έχει και υπόληψη!!.
        Εν τούτοις ένα τμήμα του Λαού ταυτίζεται ή αποδέχεται έναν ευτελή και εξαχρειωμένο πολιτικό. Η διαφθορά της εξουσίας μεταδίδεται σαν ηλεκτρική εκκένωση στο κοινωνικό σώμα.
Κάποιος περιμένει τη δική του σειρά για το γνωστό ρουσφέτι, άλλος περιμένει την ευκαιρία για νομιμοποίηση των παρανομιών του.
        Κανένας δεν προσδοκά όφελος από τον αδιάφθορο. Γι’ αυτό και πολύ δύσκολο να ευρεθεί τέτοιος ηγέτης. Ο επηρεασμός της Κοινής Γνώμης και η χειραγώγηση των πολιτών από το δηλητήριο της δημαγωγίας δεν το επιτρέπουν. Η καλλιέργεια μύθων και συμβόλων πολιτικών παραποιούν και παρεκτρέπουν τη λογική ή το θυμικό από την πραγματικότητα. 
        Έτσι φθάσαμε στο σημείο να ανεχθούμε τις φαιδρότητες του Υπουργού που πήγε στην Downing Street 10, με πέτσινο ημίπαλτο και τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος μίλησε σε εκδήλωση κοστουμαρισμένος με το λινό του και τα μαντήλια του, αλλά με... σαγιονάρες και καλτσάκι!(Κατρούγκαλος).
        Αεί παίδες, λοιπόν, οι Νεοέλληνες; Όχι, μάλλον παλίμπαιδες.
       

                                                                                           ΓΙΑΝ.ΚΟΣ