Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ


Μεγάλη σύγχυση υπάρχει με τις έννοιες της Αριστείας και της Σημαίας. Η Αριστεία αναφέρεται στο επίπεδο γνώσεως. Η Σημαία αναφέρεται στο επίπεδο του συμβολισμού.
Η Αριστεία δεν είναι του ενός ανδρός ή γυναικός. Αριστεία δεν υποδηλοί μόνον τον έναν, τον πρώτο, όπως εσφαλμένα ή απερίσκεπτα υπολαμβάνουν μερικοί.
Η Αριστεία ανήκει σε πολλούς, διαχέεται σε πολλούς. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εάν στα πολλά «άριστα», ένας έχει τα μεγαλύτερα και τον λέμε «πρώτον».
Όσο περισσότεροι διακρίνονται για την αριστεία τους, τόσο ευτυχέστεροι είναι οι δάσκαλοί τους, η Παιδεία μας και η Πατρίδα μας. Αλλά οι άριστοι δεν αποτελούν καμμία ξεχωριστή τάξη. Και βέβαια δεν μετέχουν του αγώνα «της πάλης των τάξεων».
Διότι ο σημερινός ο άριστος, μπορεί να μην είναι αύριο και άριστοι να γίνουν πολλοί άλλοι που υπελείποντο προηγουμένως.
Η αριστεία είναι διάκριση. Δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι η πρωτιά, όπως οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι εκλαμβάνουν. Η διάκριση είναι στοιχείο εσωτερικό της ανθρώπινης φύσης. Η Επιστήμη της Ψυχολογίας το έχει κατατάξει στις φυσικές τάσεις του ανθρώπου.

Η διάκριση προκύπτει από την άμιλλα μεταξύ των μαθητών-σπουδαστών, όπως από την άμιλλα μεταξύ των αθλητών προκύπτουν οι πρωταθλητές. Δεν νομίζω ότι σκέφθηκε κανείς να παραβιάσει την ανθρώπινη φύση.
Και για θα επανέλθουμε στα σχολεία, σε κάθε τάξη είναι πολλοί οι άριστοι και υπάρχουν άριστοι όχι μόνον στη γενική βαθμολογία, αλλά σε δυο-τρία μαθήματα επιλογής του καθενός. Και αυτοί είναι άριστοι. Και όσο πιο καλό είναι το σχολείο, τόσο περισσότεροι άριστοι αναδεικνύονται.
Δεν δόθηκε καμία εξήγηση, γιατί βλάπτει η αριστεία την Εκπαίδευση. Το μαθησιακό αντικείμενο δεν γίνεται πιο γνωστικό από την προκαλούμενη ευγενή άμιλλα των παιδιών;
Οι καλύτεροι αυτοί μαθητές θα γίνουν αύριο οι καλύτεροι και προοδευτικότεροι πολίτες.
Σε όλα τα επαγγέλματα δεν διακρίνουμε τους καλύτερους; Δεν βρίσκουμε και τιμούμε, σαν κοινωνία και σαν κρατική οντότητα, τους καλύτερους δασκάλους, καθηγητές, γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, οικονομολόγους, πολιτικούς κ.λπ.; Αυτοί δεν οδηγούν τα βήματα προόδου κάθε Χώρας; Εμείς θέλουμε να γυρίσουμε πίσω; Δεν θέλουμε ηγέτες;
Αλλά η αποκοπή της αριστείας είναι κάτι βαθύτερο και χειρότερο: Είναι η προσπάθεια συνεχούς απομάκρυνσης του Έθνους μας από τις αρχαϊκές του ρίζες και την εθνική αυτογνωσία του.
Η διάκριση της αριστείας έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Η διδαχή της συνεχούς προσπάθειας για την επίτευξη του καλλίστου αποτελέσματος, στην πνευματική κατάρτιση, στη στρατιωτική αγωγή, στη διοικητική πληρότητα, στο δημόσιο λόγο, στην πλησμονή των αρετών, είναι συνεχής επιταγή και προτροπή της προγονικής σοφίας.
Από τα Ομηρικά χρόνια η προτροπή στους Έλληνες και ιδιαίτερα στους νέους ήταν:
«ΑΙΕΝ  ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ»  και  «ΥΠΕΙΡΟΧΟΝ  ΕΜΜΕΝΑΙ  ΑΛΛΩΝ».
Για να έρθουν τα Σπαρτιατόπουλα και να λένε στους γονείς τους:
«ΑΜΕΣ  ΔΕ  Γ’ΕΣΟΜΕΘΑ  ΠΟΛΛΩ  ΚΑΡΡΟΝΕΣ» ή κατά ποιητική απόδοση στην νεοελληνική: «Τα παιδιά σας θα γίνουν πολύ καλύτερά σας».
Η διαχρονική πορεία του Ελληνικού πνεύματος, μας υπαγορεύει σεβασμό, τουλάχιστον, στις ακατάλυτες αρχές αυτού και ενεργό συμμετοχή και προσπάθεια στην επανάκτηση των ιερών αρχαϊκών ριζών μας



Ο συμβολισμός της Σημαίας

Όλοι οι πολίτες έχουμε υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε τη Σημαία της Πατρίδας μας, που συμβολίζει: την υπεράσπιση της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της ακεραιότητας και της Δημοκρατίας της Πατρίδας μας.
Ο σημαιοφόρος σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο ίδιος, δεν γίνεται με τα ίδια κριτήρια. Στον πόλεμο προέχει ο πιο ανδρείος που θα εμπνεύσει το στράτευμα, στο Σχολείο, δεν προέχει η αντρειοσύνη, προέχει η επίδοση και το ήθος του μαθητή. Με τέτοια κριτήρια πρέπει να επιλεγεί ο σημαιοφόρος. Είναι τιμή να κρατάς το σύμβολο της Πατρίδας σου και είναι ευτυχισμένη η Πατρίδα που έχει τέτοια παιδιά που την στηρίζουν.
Δεν γεννήθηκε ποτέ κανένα πρόβλημα με την επιλογή αυτή των σημαιοφόρων εδώ και ογδόντα χρόνια. Η μικρονοική πολιτική ορισμένων ιδεοληπτών, δεν επιτρέπεται να παρασύρουν τη Χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς!
Εκείνο, όμως, που δημιουργεί βαθιά λύπη και απέραντη απογοήτευση είναι η προσπάθεια κάποιων «πολιτικών» και «δημοσιογράφων» να παραχαράξουν και την ιστορία ακόμη, ισχυριζόμενοι ότι στην άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας είχε θεσμοθετηθεί η κλήρωση για την απόδοση ορισμένων αξιωμάτων.
Εδώ επιχειρούν σύγκριση ανόμοιων πραγμάτων. Τι σχέση μπορεί να έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Τι σχέση μπορεί να έχει η εκλογή δια κληρώσεως των Αρχόντων της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, η οποία εγένετο περιοδικώς, για ΟΛΟΥΣ τους πολίτες, γιατί κατά την Αθηναϊκή Δημοκρατία όλοι οι πολίτες ήσαν ισότιμοι.
Επομένως η εκλογή αφορούσε μόνον τη χρονική προτεραιότητα και όχι την επιλογή της ικανότητας των αρχόντων.
        Όταν επρόκειτο για εκλογή Αρχηγού της Πολιτείας, εκλογή στρατηγών κ,λ,π,.   Τότε εγένετο ψηφοφορία και επελέγοντο κατά συνθήκη οι καλύτεροι για το έργο που προορίζοντο.
        Αλλά και στα καθ’ημάς, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Καραϊσκάκης, ούτε κανένας αγωνιστής της απελευθέρωσης της Πατρίδας μας επελέγη δια κληρώσεως. Τα στρατηγηλήκια τους τα πήραν  διακρινόμενοι  στις μάχες και στους αγώνες για την Πατρίδα.
        Σε κάθε περίπτωση ας μας πει ένας πολίτης και δη κυβερνητικός όταν πηγαίνει στα Δικαστήρια ή σε ιατρικές εξετάσεις κ.λπ. εάν τον δικηγόρο του ή τον γιατρό του τον επιλέγει δια κληρώσεως.
        Αλλά η επιχειρούμενη μείωση και εξαφάνιση της αριστείας από την Κυβέρνηση, πρέπει να επισημάνουμε ότι οφείλεται καθαρά σε ιδεοληπτικές εμμονές που υπαγορεύει η παιδική μαρξιστική της ασθένεια. Ο υλισμός (πέραν του διαλεκτικού και ιστορικού) θεωρείται το σύστημα (φιλοσοφικό) που έχει την ύλη ως πρώτη και μόνη αρχή των όντων και αρνείται την ύπαρξη υπεραισθητών δυνάμεων, όπως ο Θεός, οι ιδέες και το πνεύμα.
Με την δωρεά του πνεύματος τα έχουν βάλει. Θέλουν βίαια να κολοβώσουν την ανθρώπινη φύση.
        Οι τυμβωρύχοι της μαρξιστικής περιπέτειας συγχέουν την αριστεία με το μύθο της ισότητας.
 Αλλά ισότητα δεν υπάρχει στη φύση ούτε στη ζωή ούτε στους ανθρώπους. Κάποιοι είναι καλύτεροι, κάποιοι χειρότεροι κάποιοι διαφορετικοί. Το έχουμε αναλύσει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας. Άλλο είναι η ισότητα των πολιτών έναντι του Νόμου, η ισονομία. Άλλο είναι η παροχή ίσων ευκαιριών στους πολίτες. Αυτή είναι η λειτουργία του κράτους δικαίου. Είναι διεργασία του ανθρώπινου νου και των ανθρωπίνων συναισθημάτων.
        Αντιλαμβάνομαι ότι τα ΣΥΝασπιμένα μαρξιστικά υπολείμματα της πατρίδος μας επιδιώκουν την κοινωνική ισοπέδωση.
Σε αυτό κατατείνουν οι μνημονιακές εφαρμογές που συνειδητά και με δική τους πρωτοβουλία προτείνουν στους δανειστές μας, όπως η άγρια φορολογία κ.λ.π. Η ισοπέδωση δεν οδηγεί στην πρόοδο. Δημιουργεί βλαπτικές και καταστροφικές δυσλειτουργίες στην κοινωνία. Μας το απέδειξαν οι Σοβιετικοί παράδεισοι που δεν θέλουν να τους ξέρουν ούτε οι ίδιοι οι Ρώσοι. Και ενοχλεί κάθε νοήμονα πολίτη η προσπάθεια που καταβάλλουν να ισχυριστούν ότι προτείνουν δήθεν προοδευτικά μέτρα, ενώ στην πραγματικότητα επιχειρούν με τη μέθοδο του σαλαμιού, να αποκόψουν σιγά- σιγά τα εθνικά ερείσματα της πατρίδας μας. Οπως τώρα κάνουν με τη σημαία στο δημοτικό, αύριο θα επεκταθεί και στο γυμνάσιο-λύκειο, στα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα και στις δημόσιες υπηρεσίες.
        Τώρα αποκλείουν τους σημαιοφόρους και τους παραστάτες να παρίστανται στις δημόσιες δοξολογίες στους Ναούς, αύριο θα απαγορεύσουν και στους Αρχιερείς και στον Κλήρο να παρίστανται στις ορκωμοσίες των δημοσίων Αρχόντων ή του προέδρου της Δημοκρατίας. Ένα ένα ξεπερνούν τα εμπόδια, που αν το επιχειρήσουν σήμερα για ΟΛΑ θα εύρουν απόλυτη αντίθεση και αντίδραση στην κοινωνία.
        Η αριστεία του σχολείου δεν έχει υλικό κίνητρο. Γι’αυτό είναι αποβλητέα στο μαρξιστικό σύστημα.
Η γνώση είναι πνεύμα, δεν είναι ύλη. Δεν τιθασεύεται, δεν φυλακίζεται. Είναι πρωταρχική πηγή ιδεαλισμού. Είναι η πυροδότις δύναμη της Ελευθερίας.
          Ο συμβολισμός της σημαίας είναι καθαρά ιδεαλιστικό κίνητρο. Δεν έχει να κερδίσει κανένα υλικό αγαθό και καμία μίζα ο σημαιοφόρος. Είναι η επιβράβευση της μόρφωσης των σπουδών του και του ήθους του.  


                                                                                                                                      ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

H OIKONOMIA, O κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ


                Πολλά, αμφιλεγόμενα, αποσιωπούμενα και αμφίσημα διαχέονται με όλα τα επικοινωνιακά μέσα  για τον κ. Γεωργίου. 
        Μια μεγίστη πλειοψηφική μερίδα του Τύπου και των Τηλεοπτικών κ.λπ. σταθμών κόπτονται για την αθωότητα τούτου, ενώ είναι εκκρεμής η τελική κρίση στη Δικαιοσύνη.
        Ακόμη και η Κυβέρνηση βιάστηκε να αποδεχθεί την πρόταση των Ευρωπαίων να ενεργήσει για την αθώωση του κ. Γεωργίου και να του επιστρέψουν τη δικαστική του δαπάνη εξ 100.000 ΕΥΡΩ, γεγονός που έπραξε η Κυβέρνηση με τροποποίηση σε νομοσχέδιο πρόσφατα.
        Παραβλέπω και αποκρούω μετά βδελυγμίας τη δουλική αυτή συμπεριφορά της Κυβέρνησης, όπου δεν σεβάστηκε την κρίση της Δικαιοσύνης (απεδέχθη αποζημίωση υπό μορφή δαπανών, των δικών του, προτού αυτή αποφανθεί) αλλά και της Ε.Ε όπου επενέβη θρασύτατα στα κυριαρχικά δικαιώματα ενός Κράτους-μέλους της και καταθέτω επίσημα στοιχεία δηλωτικά της οικονομικής κατάστασης της Χώρας, στα διάφορα κρίσιμα χρονικά διαστήματα που αναφέρονται.
        Έτσι απλά και με σαφήνεια για να καταλάβουν και οι απλοί άνθρωποι που δεν ασχολούνται με την οικονομική Επιστήμη όταν μάλιστα αποσιωπάται και αποκρύπτεται όλη η αλήθεια.

Η οικονομία από το 2004 έως και το 2010
1.   Στις 5 Ιουλίου 2004 η Χώρα μας ύστερα από απόφαση του Ecofin υπήχθη στη διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος (ΔΥΕ)
2.   Η νέα Ελληνική Κυβέρνηση (Κ. Καραμανλής) υπέβαλε, όπως  είχε πλέον υποχρέωση πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης (2004-2007).                                                                                                                                            
         Στις 12 Απριλίου 2005 το Ecofin έκρινε ικανοποιητικό το πρόγραμμα και σύμφωνο με τις συστάσεις του
3.   Το 2005 ο ρυθμός ανάπτυξης έφτανε το 3,5% και υπερέβαινε τον αντίστοιχο ρυθμό στην Ε.Ε. και το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε στο 9,9%.
4.   Το 2006 η άνοδος της Οικονομίας συνεχίστηκε με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης 4,3%, ενώ το ΑΕΠ αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 4,1% και ο ρυθμός αύξησης του κατά κεφαλήν εισοδήματος ΑΕΠ ήταν 3,7%.
5.   Το 2006 μειώθηκε από 9,9% του 2005 σε 8,9% το ποσοστό ανεργίας.
6.   Το 2007 έτος μεγάλης αναταραχής και ανακατατάξεων της διεθνούς οικονομίας λόγω των αναπροσαρμογών στις χρηματοπιστωτικές αγορές και της ανόδου των διεθνών τιμών πετρελαίου και τροφίμων, η Ελληνική Οικονομία κράτησε καλά και ανταπεξήλθε με μικρές απώλειες (στο ρυθμό ανάπτυξης).
7.   Στις  5 Ιουνίου 2007 το Συμβούλιο Ecofin αποφάσισε το κλείσιμο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος για την Ελλάδα.
Διότι το έλλειμμα της Ελλάδας από 7,9% του ΑΕΠ το 2004 μειώθηκε στα 2,6%.
Το 2006, με πρόβλεψη ότι θα διατηρηθεί κάτω του 3% και τα δύο επόμενα χρόνια.
(Συμβούλιο Ε.Ε: 10319/07 Fresse 126, Λουξεμβούργο, 5 Ιουνίου 2007)
8.   Από τον Οκτώβριο του 2008 η Ελληνική Οικονομία, αρχίζει να επηρεάζεται αρνητικά με έκδηλα τα σημάδια επίπτωσης της διεθνούς με έκδηλα τα σημάδια επίπτωσης της διεθνούς κρίσης του 2008 και ιδία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και το εξωτερικό ισοζύγιο πληρωμών.
Τέτοια σημάδια ήταν η «μείωση των χορηγήσεων από τις Τράπεζες, ενώ μειώθηκε η ζήτηση πιστώσεων από νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Επί πλέον η μείωση της οικονομικής δραστηριότητας διεθνώς οδήγησε σε μείωση της Ναυτιλίας και του Τουρισμού». (ίδετε Έκθεση του Διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος για το 2008).
9.   Τότε η Κυβέρνηση έλαβε έντονα μέτρα στήριξης του τραπεζικού συστήματος και του χορήγησε 28 δισεκατ. ΕΥΡΩ (Ν.3723/9-12-2008) για να προλάβει την ανακοπή ρευστότητας στην αγορά.
Εν τούτοις, η βαθιά κρίση δεν απεφεύχθη και τα δημόσια οικονομικά βρέθηκαν σε πολύ κακή κατάσταση.
10.              Αποτέλεσμα τούτου του γεγονότος ότι το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης έφθασε αναθεωρημένο το 9,9% (δηλ. άνω του 4% που είναι το όριο), ενώ το δημόσιο χρέος έφθασε αναθεωρημένο το 112,9% (ίδε Τράπεζα της Ελλάδος:
11.              Το χρονικό της μεγάλης κρίσης) η Ελλάδα υπήχθη και πάλι στη διαδικασία υπερβολικού ελλείματος τον Απρίλιο του 2009 (ΔΥΕ).
12.               Τον Σεπτέμβριο 2009, είχαμε εκλογές και Πρωθυπουργός ανεδείχθη ο κ. Γ.Α.Π.
13.              Ο κ. Γ.Α.Π σε συνεργασία με την ΕΛΣΤΑΤ και την EYΡOΣTAT τον Οκτώβριο του 2009 ανεβίβασε το έλλειμα στο 15,4%.
        Το έλλειμμα αυτό αναθεωρήθηκε τον Απρίλιο 2010 από την EUROSTΑΤ σε 13,6%, δηλ. διορθώθηκε προς το έλασσον.
        Αλλά τότε πλέον είχε επέλθει η καταστροφή με την αδυναμία αποφυγής του προγράμματος χρηματοπιστωτικής βοήθειας (μνημόνιο).
        Σύμφωνα με την ALPHA BANK  «οι στατιστικές Υπηρεσίες της ΕΛΣΤΑΤ και  EYROSTAT στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το υπερ-προβεβλημένο πρόβλημα των «Ελληνικών στατιστικών» με...τις εκτιμήσεις και παρεμβάσεις τους συνέβαλαν στην παρουσίαση υπέρμετρα διογκωμένου και ήδη σημαντικού δημοσιονομικού προβλήματος της Χώρας» (οικονομικό δελτίο της ALPHA BANK, τεύχος 117, Μάιος 2012.

Ο κ. Γεωργίου και η συμβολή του
        O κ. Γεωργίου διορίστηκε Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ τον Οκτώβριο 2010, από την Κυβέρνηση του κ. Γ.Α. Παπανδρέου και δη από τον τότε Υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου.
        Ο κ. Γεωργίου θα έπρεπε  να είχε δώσει επαρκείς εξηγήσεις και απαντήσεις για τη δράση του και τις ενέργειές του ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ.
        Κατηγορήθηκε από την Αντιπρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ και καθηγήτρια σχετική με την επιστήμη της στατιστικής κα. Γεωργαντά και το άλλο μέλος αυτής κ. Λογοθέτη, ότι● δεν έκανε συμβούλια και αποφάσιζε μόνος του,  ότι ●έστειλε απαντήσεις και στοιχεία στη EUROSTAT, χωρίς να εγκριθούν ή έστω να συζητηθούν στο Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ, ότι ●διόγκωσε το χρέος με στοιχεία πάσης φύσεως υποχρεώσεων του Δημοσίου κ.λπ. που θα εκθέσουμε ειδικότερα παρακάτω.
        Ο κ. Γεωργίου αναμίχθηκε σε ένα θέμα, που είχε έντονο πολιτικό διαπληκτισμό, είχε πολύ σοβαρές συνέπειες για τη Χώρα και έπρεπε να επιδείξει μεγάλη ευαισθησία..
        Αντ’ αυτής ενήργησε ως ψυχρός τεχνοκράτης και με μεγάλη δόση δυσπιστίας απέναντί του, αφού ερχόμενος ως Πρόεδρος της Ελληνικής ΕΛΣΤΑΤ, παρέμεινε και επί μήνες μέλος του Δ.Ν.Τ., δηλ. υπάλληλος του Οργανισμού που συμμετείχε στην τύχη της Χώρας του και προφανώς επηρεάζετο από το γεγονός τούτο.
        Πέραν αυτού, έπρεπε να είχε υπόψη του ότι ο κ. Γ.Α.Π, κατήλθε στις εκλογές εκείνες με το σύνθημα «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ», έδωσε τον Οκτώβρη-Νοέμβρη επιδοτήσεις-χορηγίες σε διάφορους 500 εκατ. ΕΥΡΩ, ενώ συγχρόνως τον Οκτώβριο 2009 αναβίβασε το έλλειμμα στο 15,4% της γενικής Κυβέρνησης.
        Οπωσδήποτε γνώριζε ότι η αναθεώρηση του ελλείμματος από τη EUROSTAΤ τον Απρίλιο 2010 κατέβασε τούτο στο 13,6%.
        Τώρα έρχεται ο κ. Γεωργίου να αναβιβάσει το έλλειμμα αυτό, σ’αυτό που είχε προσδιορίσει ο εντολέας του (Γ.Α.Π.) τον Οκτώβριο του 2009 (15,4%).
        Αλλά ποια η ευθύνη του κ. Γεωργίου στο θέμα αυτό;
        Είπαμε ότι τα πλείστα των μέσων μαζικής επικοινωνίας και διάφορα κόμματα έχουν βαλθεί να τον αθωώσουν.
        Το βασικό επιχείρημα είναι ότι ο κ. Γεωργίου όταν διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ είχε ήδη ψηφιστεί το πρώτο μνημόνιο.
        Επομένως δεν συνετέλεσε σε καμία δυσμενή κατάληξη των θέσεων της οικονομίας και δεν έβλαψε κανένα. Εν τούτοις, η αναθεώρηση του άνω ελλείμματος επί Γεωργίου στο 15,4%, που είχε αρχικά προσδιορίσει ο κ. Γ.Α.Π. είναι τυχαία;
        Προς μερική εξήγηση έρχονται οι ισχυρισμοί ότι ο άνθρωπος έκανε τη δουλειά του σύμφωνα με τους κανόνες της EUROSTAT που αποτελούν βασικές διατάξεις λειτουργίας αυτής και της Ε.Ε.
        Και ποια είναι αυτή η δουλειά του;
Ο καλός μας καθηγητής κ. Γ. Παγουλάτος, που τον υπερασπίζεται γράφει ότι έκανε καλά τη δουλειά του (Καθημερινή 23-7-17) «συνυπολογίζοντας στο έλλειμμα της γενικής Κυβέρνησης 17 βαριά ζημιογόνες επιχειρήσεις και φορείς, όπως προβλεπόταν από τη μεθοδολογία  ESA95 της Eurostat και ίσχυε ήδη από το 1996, τις κρατικές επιχορηγήσεις στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης και άλλες δημοσιονομικές υποχρεώσεις σύμφωνα με τους κανόνες της Eurostat”.
        Η ALPHA BANK, στην παραπάνω μελέτη της (ίδε άνω οικονομικό δελτίο), πλέον των άνω του κ. Παγουλάτου, παρατηρεί ότι η ΕΛΣΤΑΤ και η EUROSTAT συνέβαλαν στη παρουσίαση υπέρμετρα διογκωμένου του ήδη σημαντικού δημοσιονομικού προβλήματος της Χώρας (τόσο του ελλείμματος, όσον και του χρέους της γενικής Κυβέρνησης), γιατί συμπεριέλαβαν σ’αυτά τις «πάση φύσεως υποχρεώσεις του Δημοσίου, π.χ. από παροχή εγγυήσεων σε ΔΕΚΟ και εκτός ΔΕΚΟ (και αν δεν έχουν καταπέσει αυτές) ή από την αγορά προνομιούχων μετοχών των τραπεζών και από οφειλές σε προμηθευτές των οποίων η βεβαίωση και ο διακανονισμός καθυστερούσε (δηλ. δεν ήταν ληξιπρόθεσμες)κ.λπ.
        Τα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία αυτών των φορέων δεν ελήφθησαν υπόψη. Μόνον οι υποχρεώσεις τους. Τα περιουσιακά στοιχεία και οι απαιτήσεις αυτών των φορέων της γενικής Κυβέρνησης δεν έχουν καμία αξία για τη EUROSTAT.
        Ο συνυπολογισμός αυτών των υποχρεώσεων κ.λπ. δεν είναι ούτε επιστημονική, ούτε ηθική ορθώς, γι’ αυτό και οι υποχρεώσεις αυτές δεν υπελογίζοντο μέχρι τώρα στο έλλειμμα της γενικής Κυβέρνησης.

Τι λέγει η Αντιπολίτευση του κ. Γεωργίου:
        Τα μέλη του Δ.Σ της ΕΛΣΤΑΤ που ανέφερα παραπάνω, καθώς και άλλοι σχετικοί με το θέμα παράγοντες ισχυρίζονται ότι οι υποχρεώσεις αυτές κακώς συμπεριελήφθησαν στο έλλειμμα και το χρέος της γενικής Κυβέρνησης διότι:
·        Ουδέποτε είχαν συμπεριληφθεί αυτές οι υποχρεώσεις στον υπολογισμό του ελλείματος
·        Δεν είχαν κάτι κρυφό ή απατηλό για την EUROSTAΤ, η οποία το γνώριζε και δεν έφερε αντίρρηση, εκτιμωμένων των συνθηκών κάθε χώρας.
·        Και άλλες 5-6 χώρες έχουν την ίδια μεταχείριση και δεν υπολογίζουν στα ελλείματά τους τις προδιαληφθείσες υποχρεώσεις.
·        Ο υπολογισμός αυτός δεν είναι νόμιμος, αντίκειται στην Ελληνική Νομοθεσία και δεν συνάδει με τις αρχές της λογιστικής και στατιστικής Επιστήμης.
·        Ο υπολογισμός αυτός παρέχει τη δυνατότητα «μαγειρεμάτων» των εκάστοτε στοιχείων κατά τη βούληση των δυο μερών (ΕΛΣΤΑΤ ΚΑΙ EUROSTAT).
·        Τα αποσταλέντα στοιχεία στη EUROSTAT δεν έχουν την έγκριση του Δ.Σ της ΕΛΣΤΑΤ, ούτε συνεκλήθη προς τούτο το Δ.Σ αυτής και επομένως ο συνυπολογισμός τους και η διόγκωση του ελλείμματος έγινε παράνομα.
·        Η EUROSTAT προκλήθηκε δια τηλεφωνημάτων και εγγράφων του κ. Γεωργίου, ο οποίος δήθεν ζητούσε διευκρινιστικές πληροφορίες για την αποστολή στοιχείων και επομένως η EUROSTAT στις έγγραφες απαντήσεις της δεν μπορούσε παρά να αναφερθεί στους κανονισμούς της, που δεν είχαν εφαρμοστεί ποτέ στην Ελλάδα, όπως εξήγησα παραπάνω.
·        Η αλληλογραφία του κ. Γεωργίου ήταν πιεστική.
·        Δεν μίλησαν ποτέ ότι από τη διόγκωση αυτή του ελλείμματος προκλήθηκε το πρώτο μνημόνιο, διότι ο κ. Γεωργίου ήλθε ύστερα από αυτό.
·        Αυτό που είπαν, είναι ότι η παράνομη και ανεπίτρεπτη αυτή διόγκωση του ελλείμματος (η διαφορά του 2% της γενικής Κυβέρνησης, αφορά σε πολλά δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ) διευκόλυνε τους ξένους που είχαν στόχο τη λεηλασία της κινητής και ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων και τη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και
·        Αυτό πρέπει να αποσυνδεθεί πειστικά από τις πολιτικές στοχεύσεις του Γ.Α.Π., δηλ. πρέπει οι Έλληνες να πάρουν σαφή απάντηση ότι η διόγκωση αυτή των ελλειμμάτων δεν έγινε για να δικαιωθεί η βεβιασμένη (λίαν επιεικώς) εκτίμηση της Κυβέρνησης του Γ.Α. Παπανδρέου περί του ποσοστού 15,4% του ελλείμματος (Οκτώβριος 2009).

Η Δικαιοσύνη και ο κ. Γεωργίου
        Σε αυτά τα ερωτήματα δεν δόθηκαν απαντήσεις ούτε από τον κ. Γεωργίου, ούτε από τις μέχρι τώρα αποφάσεις της Δικαιοσύνης (θετικές και αρνητικές).
        Αλλά ούτε παρασχέθηκαν εξηγήσεις, απόψεις, ισχυρισμοί των πολλών προθύμων συμπαραστατών του κ. Γεωργίου επί των θεμάτων αυτών.
Προχθές, το Τριμελές Εφετείο Πλημ/των καταδίκασε τον κ. Γεωργίου σε δυο χρόνια φυλακή με αναστολή για παράβαση καθήκοντος, συνισταμένη στην αποστολή στοιχείων χωρίς σύγκλιση του Διοικ. Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ.
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες του σκεπτικού της απόφασης, όπως και των προηγηθέντων βουλευμάτων.
        Είναι δικαίωμα κάθε πολίτη να ενημερωθεί πλήρως για τα αίτια και τις επεμβάσεις προσώπων της χώρας, οι οποίες μας κατάντησαν στη σημερινή ντροπή.
          Μέχρι τότε έχουμε δικαίωμα να ρωτάμε και να ζητάμε πειστικές απαντήσεις.

                                                                              ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΣ ΒΟΛΟΝΤΑΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ


Η Κυβέρνηση διακατέχεται από το σύνδρομο ότι κυβερνάει, αλλά δεν έχει την εξουσία. Δεν έχει στα χέρια της όλες τις εξουσίες του Κράτους, Νομοθετική-Εκτελεστική και Δικαστική.
Είναι γνωστόν ότι κατέβαλε πολλές και σύντονες προσπάθειες να αλώσει ή προσεταιρισθεί τη Δικαιοσύνη. Είτε με επιλογές προσώπων στη Διοίκηση της Δικαιοσύνης, είτε με έμμεσες απειλές, είτε με υποσχέσεις αυξήσεων αμοιβών από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα με τη μεσολάβηση της κ. Θάνου, είτε με προσπάθεια αυξήσεως των ορίων της θητείας των δικαστών και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος.
Ελάχιστα πέτυχε και φαίνεται ότι η Δικαιοσύνη υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της.

Έτσι ο κ. Πρωθυπουργός ανακάλυψε, μετά ταύτα «θεσμικά εμπόδια», υπονοώντας ευθέως δικαστικές αποφάσεις που δεν ήταν αρεστές στην Κυβερνητική εξουσία και δεν ικανοποιούσαν τα «θέλω» της.

Η Κυβέρνηση είναι ένα Μαρξιστικό κακέκτυπο Μαρξισμού και βολονταρισμού. Η νέα έκφραση δημοκρατικού αυταρχισμού.
 Δεν εννοεί να βρίσκει εμπόδια στα «θέλω» της. Όποια και αν είναι.
Τους θεσμούς τους βλέπουν ως εμπόδιο στις επιδιώξεις τους. Δεν δέχονται αντιρρήσεις σε κάθε δράση τους. Δεν αντέχουν τα αντίβαρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πρόκειται για ανθρώπους με νοοτροπία που υπηρετεί την απόλυτη δύναμη που πηγάζει από τη βούλησή τους. Ενδύονται τη λεοντή των αγαθών προθέσεων και προσποιούνται ότι αγωνίζονται για το φτωχό Λαό. Εννοώντας τη φτωχοποίηση όλου του λαού χωρίς να το λένε. Εναλλάσσουν όπου μπορούν προσωπεία και μεθόδους.
Η διαδρομή της Κυβέρνησης:
Από Αντιπολίτευση πούλαγε «τσαμπουκά» και ακρότητες. Σε όλα τα επίπεδα. Εσωτερικό και Εξωτερικό.
Βάζοντάς τα με την Ευρώπη και τους άλλους, πούλαγε πατριωτισμό. Από το «γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ» και τις βρισιές των Ευρωπαίων ως τοκογλύφων κ.λ.π., φτάσαμε στο τέλος του γκρεμού, πληρώσαμε το κόστος της στοχευμένα ασυνάρτητης διαπραγμάτευσης και σήμερα φτάσαμε στην ...«ανοιχτόμυαλη» Μέρκελ και τον... «σεβαστό» Σόιμπλε.
Η ασέβεια, η αγένεια, η ασυναρτησία και ο τσαμπουκάς δεν πέρασαν στους «έξω», που τους κατάλαβαν.Τώρα γύρισαν προς τους 
«μέσα».
 Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν τραγικές μορφές. Και είμαι περίεργος να δω πως θα καταντήσουν. Κύριος μοχλός των επιδιώξεών τους είναι τα «θέλω» τους. Δεν τους ενδιαφέρουν τι λένε οι νόμοι. Τους ερμηνεύουν αυθαίρετα, όπως θέλουν αυτοί. Δεν το εννοούν το Κράτος δικαίου. Κάθε εμπόδιο στη θέλησή τους είναι εχθρός του Κράτους. Παραποιούν συνειδητά τα γεγονότα και παρερμηνεύουν με «επιστημονική εμβρίθεια» τις καθαρές διατάξεις των Νόμων.
Στοχευμένη είναι η πορεία για τη γελοιοποίηση των θεσμών, για την ανάδειξη της διαφθοράς της μονομέρειας, την ενεργοποίηση αισθημάτων αδικίας, των θεωριών συνωμοσίας και έξαρσης πρωτόγνωρου λαϊκισμού και κατασυκοφάντησης ανθρώπων με επιβολή και κύρος.

Επίθεση τώρα στην «τέταρτη εξουσία». Ούτε και αυτή την έχουν όπως την ήθελαν. Άρχισαν με τα «βοθροκάναλα» και τα «ΜΜΕ της διαπλοκής». Εξεπόνησαν σχέδια της πυρκαγιάς, «ανακάλυψαν Ινστιτούτο στη Φλωρεντία, καθόρισαν τα κανάλια σε τέσσερα, με πρωτόγονους ετσιθελικούς υπολογισμούς, βρήκαν πρόσωπα, βρήκαν βοσκοτόπια για εγγυήσεις, πρόθυμη Τράπεζα «δική μας», πέρασαν νυκτερινές τροπολογίες που έσβησαν πρόστιμα λαθρεμπορίου, επιχείρησαν συστηματικά την άλωση Συγκροτημάτων Τύπου και Καναλιών. 
Οι μεθοδεύσεις τους ήταν αποκαλυπτικές των προθέσεών τους, όλοι οι σοβαροί νομικοί, και της Βουλής ακόμη, είχαν επισημάνει τις ατέλειες και πλημμέλειες των διατάξεων που οδηγούσαν στην ακυρότητα των νομοθετημάτων τους.
Μετά τους φταίει η Δικαιοσύνη που κάνει τη δουλειά της και οι θεσμοί που τους δημιουργούν εμπόδια.
Και είναι εν προκειμένω αμετανόητοι. Έγινε το ΕΣΡ, πήραν μια απόφαση για αριθμό καναλιών κ.λπ., αλλά χωρίς τη γνώμη ή γνωμάτευση του ΕΣΡ που είναι απαραίτητη σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ. Δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Ύστερα θα φταίει το Δικαστήριο που θα ακυρώσει την πράξη τους.
Στην πορεία αυτή του βολονταρισμού, επιστρατεύονται οι «νταήδες» της εξουσίας και οι έμμισθοι ή άμισθοι υπηρέτες τους και επιδίδονται- βάσει σχεδίου- σε βρισιές, απειλές, λοιδορίες, τρομοκρατικές ενέργειες και γενικά εξάπτουν τα πιο ταπεινά πάθη των ανθρώπων.

Σε λίγο θα τους βρούμε στα καφενεία, στις πλατείες, στους συλλόγους, στα σχολεία, στις καθώς πρέπει παρέες να βωμολοχούν, υβρίζουν, συκοφαντούν, προκαλούν, να φοβίζουν.
Τώρα αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο μιας αλαζονείας που οδηγεί στην απολυταρχία. Οι βοές των εμμίσθων και αμίσθων στιφών των βαρβάρων της πολιτικής ορθότητάς μας πλησιάζουν. Θα επιχειρήσουν την επιβολή της ελεεινότητας και του σκοταδισμού της ενιαίας σκέψης. Τους αρκεί η μειοψηφία. Και η πλειοψηφία καθεύδει.
Τα Μαρξιστικά κατάλοιπα της Κυβέρνησης, δεν έχουν κλείσει την πόρτα στη «θεσμική ανατροπή».
 Η περιπέτεια αυτή, καιροφυλακτεί στις παρόδους της εμπαθούς μικρόνοιας   των καταλοίπων αυτών.

                                                                          ΓΙΑΝ.ΚΟΣ

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΕΘΝΙΚΗ ΑΦΑΣΙΑ


ΤΟ ΑΓΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ποτέ δεν τιμήθηκε η ιστορική μνήμη. Ποτέ δεν γράφτηκε όλη η αλήθεια. Πάντοτε με περικοπές και αποτμήσεις. Αλλά αυτό καθιστά κόλουρη την Ιστορία.
Την 15-7-1974 το καθεστώς Ιωαννίδη (είχε ρίξει την Κυβέρνηση Γ. Παπαδόπουλου τον Νοέμβριο του 1973) με στρατιωτική επέμβαση ανέτρεψε τον Μακάριο από Πρόεδρο της Κύπρου.
Όλοι μιλάνε για προδοσία, εκ του αποτελέσματος. Εάν είχε επιτύχει να φονεύσει το Μακάριο, δεν ξέρω τι θα λέγαμε σήμερα.
Οπωσδήποτε η επέμβαση, όπως έγινε, όπως αποφασίστηκε, όπως εκτελέστηκε και όπως κατέληξε αποτέλεσε προδοσία κατά του Ελληνισμού.
Η διαφορά είναι ότι ενώ έχουμε προδοσία, δεν έχουμε προδότες. Και τούτο διότι:
 ΟΥΔΕΠΟΤΕ έγινε η δίκη για καταλογισμό ευθυνών και καταδίκη ενόχων. Ακόμη και ο Ιωαννίδης που μπήκε φυλακή, δεν φυλακίστηκε για την επέμβαση στην Κύπρο, αλλά για την κατάλυση της Δημοκρατίας την 21-4-1967.
Η περιπέτεια της Κύπρου δεν ήταν άμοιρη συνεπειών για όλη την τότε Στρατιωτική ηγεσία. Εν τούτοις κανένας από την τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία εδιώχθη ή εθίγη καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Αντιθέτως,       η τελευταία τηρήθηκε στη θέση της, όπως ο Πρόεδρος στρατηγός.
Το Κυπριακόν άγος θα συνέχει το Έθνος, εάν δεν εξαλειφθεί. Τους προγονικούς καιρούς το άγος εξαγνίζετο με τη θανάτωση των ενόχων, όσα χρόνια και αν περνούσαν. Το Ελληνικό Κράτος της μεταπολίτευσης όχι μόνον δεν έστερξε προς το σκοπό αυτό, αλλά φρόντισε με Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου τον Απρίλιο του 1975, συναινούντος ολοκλήρου του πολιτικού κόσμου και της Βουλής, που δεν έφερε καμία αντίρρηση, να απαγορεύσει τη διερεύνηση για το πραξικόπημα και την Τουρκική εισβολή,  με τη δικαιολογία ότι τούτο επέβαλλαν «εθνικοί λόγοι».
Εν τούτοις, αδικαιολόγητα και με περισσή έκρηξη χολής                         το μεταπολιτευτικό κατεστημένο μέχρι σήμερα, αρέσκεται να αποδίδει την προδοσία της Κύπρου στην δικτατορία της      21-4-1967, δηλαδή στον Γ. Παπαδόπουλο. Τούτο δε εν γνώσει της αναληθείας του γεγονότος. Διότι    η 21-4-1967 είχε καταλυθεί ουσιαστικά από την 23-11-1974, όταν         ο Ιωαννίδης εξέθρεψε το Πολυτεχνείο, για να «ρίξει» τον Παπαδόπουλο και την Κυβέρνηση Σπ. Μαρκεζίνη. Ο Ιωαννίδης, είχε δημιουργήσει δικό του προσωπικό στρατιωτικό καθεστώς.
Για φθηνούς πολιτικούς λόγους αποδίδουν ευθύνες αστήρικτες στη δικτατορία της 21-4-1967, γιατί δεν είχαν το θάρρος να διερευνήσουν και να αποδώσουν ευθύνες στους πραγματικούς ενόχους. Και αυτούς πρέπει να τους ήξεραν.
Διότι, από τα στοιχεία που προέκυψαν μεταγενέστερα, γίνεται φανερό ότι:
 την ανατροπή του Μακαρίου εγνώριζαν και «ξένοι στρατιωτικοί κύκλοι», ιδιαίτερα Αμερικάνοι, αλλά και δικοί μας πολιτικοί και ο ίδιος ο Μακάριος είχε ενημερωθεί από τον Κύπριο πρέσβη στην Αθήνα Νικ. Κρανιδιώτη. Τον τελευταίο δε, ενημέρωσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ. (ίδετε τεκμηριωμένα στοιχεία εις Στεφ. Αναγνώστου: «Η Τριλογία της προδοσίας» σελ. 27, 28, 29 και 30.
Απορίας άξιον και στρατιωτικά ανεξήγητο παραμένει το γεγονός ότι από της 15-7-1974, κατά την εισβολή των Τούρκων την 20-7-1974 και έως το τέλος των εχθροπραξιών η Ελλάδα δεν έστειλε σοβαρή στρατιωτική ενίσχυση στην Κύπρο. Αντίθετα ενώ μεγάλη ένοπλη στρατιωτική δύναμη επί πλοίου προσέγγιζε τις ακτές της Κύπρου, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Παπαποστόλου, διετάχθη να επιστρέψει στην Ελλάδα, «διότι οι Τούρκοι έκαναν απόβαση στη Ρόδο»! (κατάθεση Παπαποστόλου στον ανακριτή για το φάκελο της Κύπρου με τα διαμειφθέντα εγγράφως αποδεικτικά στοιχεία. Έκτοτε ο φάκελος έκλεισε για «εθνικούς λόγους»).
Το ίδιο συνέβη με τα δύο υπερσύγχρονα τότε υποβρύχια του στόλου μας, που είχαν φθάσει βόρεια της Κύπρου, επί σκοπόν του στόλου  των αποβατικών των Τούρκων και διετάχθησαν να γυρίσουν πίσω (ίδετε απόρρητη έκθεση Αραπάκη προς Καραμανλή, που δημοσιεύθηκε στον Ελληνικό και Κυπριακό Τύπο και άλλα ντοκουμέντα, εις Στ. Αναγνώστου, ως άνω, σελ. 69, 70, 71 και 72).
 Αεροπορική υποστήριξη δεν υπήρξε.
 Τα επίγεια στην Κύπρο τμήματα, δεν είχαν σαφείς εντολές και άφησαν ανυποστήρικτη την περιοχή της Κερύνειας.
Γι’ αυτά και για πολλά άλλα, έκλεισε ο ΦΑΚΕΛΟΣ της ΚΥΠΡΟΥ.

ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Εν τούτοις ασεβείς προς το καθήκον της αλήθειας και εξωνισμένοι προπαγανδιστές, αποδίδουν την έλλειψη οργανώσεως του νησιού στη «Χούντα» του Παπαδόπουλου που απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία από την Κύπρο!!!!      Εν γνώσει του κολοσσιαίου τούτου ψεύδους.
Διότι,
 η Μεραρχία απεσύρθει το Νοέμβριο 1967, κατόπιν απειλητικού και προκλητικού μηνύματος του Μακαρίου, ενώ ο Παπαδόπουλος είχε δηλώσει άρνηση στην πρώτη συνεδρία. Ο Βασιλεύς επανέφερε το θέμα στο Υπουργικό Συμβούλιο του Κόλλια, με την στήριξη της τότε στρατιωτικής ηγεσίας- που ήταν δική του- και επέμεινε στην αποδοχή του αιτήματος του Μακαρίου, με τον Παπαδόπουλο αρνούμενο, αλλά δηλούντα ότι δεν θα αντιδράσει στην απόφαση (ίδετε δημοσιεύματα στον Τύπο και πρακτικά Υ.Σ.)
Ο Βασιλεύς στις 13-12-1967 με τον Πρωθυπουργό Κόλλια και τους στρατηγούς επεχείρησε την αποτυχούσα ανατροπή, που του κόστισε το θρόνο. Δεν έλαβαν υπ΄όψει τους ότι: η Μεραρχία ήταν για την Κύπρο και όχι για τις φιλοδοξίες του Μακαρίου, ο οποίος ήταν φιλοβασιλικός και λίαν εχθρικός προς την 21η Απριλίου.
Επομένως δεν απέσυρε ο Παπαδόπουλος τη Μεραρχία από την Κύπρο.
Αλλά με την περίπτωση της εισβολής στην Κύπρο έγιναν κι άλλα περίεργα φαινόμενα, που πραγματικά άξιζαν της δικαστικής διερεύνησης.
Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο έγινε την 20-7-1974.

● Επί πέντε ημέρες οι Τούρκοι δεν έφεραν καμία αντίρρηση, αντίθετα διακήρυξαν δια του Ντεκτάς στην Κύπρο, του Οσμάν Ολτσάϋ ενώπιον του ΟΗΕ και του Ετσεβίτ στην Άγκυρα ότι το θέμα ανατροπής του Μακαρίου αφορά στους Έλληνες και μόνον.      
Πολύ περισσότερον όταν η νέα Κυβέρνηση της Κύπρου διεκήρυξε ότι «δεν θα θιγούν τα μειονοτικά δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων».
Γιατί οι Τούρκοι εισέβαλαν την 20-7-1974 στην Κύπρο;
 Αποτελεί τυχαίον γεγονός; Ασφαλώς όχι.
Ιδού μερικά περίεργα που προηγήθηκαν τις δύο προηγούμενες μέρες:
 Στις 18-7-1974 ο Μακάριος συναντάται με Ετσεβίτ στο Λονδίνο, όπως  και       ο Ετσεβίτ με Σίσκο.  Η Επιθεώρηση «Εκόνομιστ» του Μαΐου 1976 γράφει ότι ο Μακάριος ζήτησε τη δράση Αγγλίας και Τουρκίας ως εγγυητριών δυνάμεων κατά του πραξικοπήματος, το οποίο χαρακτήρισε εισβολή της Ελλάδος εις την Κύπρο (Εκόνομιστ  Μαΐου 1976).
Την επομένη 19-7-1974 ο Μακάριος μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη και από του βήματος του ΟΗΕ την 20-7-1974 καλεί τους Τούρκους και τις εγγυήτριες δυνάμεις για επέμβαση. (ίδετε ολόκληρη την ομιλία Μακαρίου στον ΟΗΕ στον Στ. Αναγνώστου: «Τριλογία της προδοσίας» σελ. 37, 38, 39, 40, 41, 42 και 43.
Αμέσως μετά την ομιλία αυτή του Μακαρίου οι Τούρκοι επεμβαίνουν στην Κύπρο, αφού είχαν βέβαιη την έλλειψη αντίδρασης από Ελλάδα και αφού είχαν στο πλευρό τους την Αγγλία, που με τα δικά τους μέσα βοήθησαν στην απόβαση των Τούρκων, οι οποίοι είχαν τέτοια σύγχυση, ώστε καταβύθισαν δικό τους πολεμικό πλοίο, ζητωκραυγάζοντας και μεταδίδοντες ως είδηση στον κόσμο ότι βούλιαξαν Ελληνικό πολεμικό σκάφος. Το Μάλτα γιόκ απ’ την ανάποδη.


ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Μέχρις ότου γίνει η απόβαση, η διοίκηση του Ιωαννίδη και ο ίδιος   ο Ιωαννίδης είχε ειδοποιηθεί ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται για απόβαση. Καμία αντίδραση.
Ο στρατιωτικός ακόλουθος στο Λονδίνο Αθ. Περδίκης ζητούσε στην αίθουσα επιχειρήσεως του ΓΕΣ τον Ιωαννίδη και αυτός δεν έβγαινε στο τηλέφωνο. Όταν έδωσε το μήνυμα περί επικείμενης αποβάσεως μέσω τρίτου αξιωματικού (αντ/ρχου Ο.Τ.), ο Ιωαννίδης τους διαβεβαίωσε ότι «οι μεμέτηδες» δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε.
Τέτοια παραποιημένη εικόνα των γεγονότων είχε.
Τις ίδιες διαβεβαιώσεις έδιδαν και οι Μπονάνος, Γαλατσάνος και Αραπάκης στον ίδιο ακόλουθο(Περδίκη), όταν αυτός τους ενημέρωνε ότι επίκειται απόβαση των Τούρκων.
Ο Αραπάκης μάλιστα τον καθησύχαζε λέγοντάς του «μη φοβάσαι θα γεμίσει η θάλασσα πτώματα Τούρκων». (κατάθεση Αθ. Περδίκη).
Γι’ αυτό δικαιολογείται η ξαφνική οργή του Ιωαννίδη όστις απευθυνόμενος προς τον Σίσκο  του είπε:«Μας εξαπατήσατε», μετά την αποκάλυψη στα μάτια του της πραγματικότητας.
Από τη διεθνή βιβλιογραφία, από συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών των γεγονότων, από το διπλωματικό ρεπορτάζ, είναι βέβαιον ότι οι ΗΠΑ δεν ήθελαν τον Μακάριο στην Κύπρο. Δεν μπορούσαν να το κάνουν επισήμως και συνήργησαν αποφασιστικά δια της γνωστής τους υπογείας οδού των διαφόρων μυστικών και μη υπηρεσιών.
Ίσως να εξαπάτησαν τον Ιωαννίδη. Δεν το ξέρουμε και ούτε θα το μάθουμε μετά βεβαιότητας, αφού έκλεισε δικαστικά ο φάκελος της Κύπρου.
Ξέρουμε, όμως,  ότι θέλουμε απαντήσεις σε απλά, εύλογα ερωτήματα, αφού ξεκίνησε η απόβαση:
-                 Γιατί αποφασίστηκε η μη εμπλοκή της Ελλάδος στην επέμβαση και από ποιους;
-                 Γιατί απεσύρθηκαν τα υποβρύχια που ευρίσκοντο βόρεια της Κύπρου καθ’ οδόν προς περιοχή Κερύνειας; και από ποιους;
Ήταν τα πλέον σύγχρονα της εποχής τους και μπορούσαν μόνα τους να βουλιάξουν τον αποβατικό στόλο των Τούρκων.
-                 Γιατί απαγορεύτηκε η συμμετοχή της Αεροπορίας μας στην επέμβαση και άφησαν ελεύθερο τον εναέριο χώρο της Κύπρου στην Τουρκική Αεροπορία; και από ποιους;
-                 Είχε επισημανθεί από στρατιωτικούς και διπλωματικούς παράγοντες ότι    η εμπλοκή των Ελληνικών στρατευμάτων θα είχε άμεση συνέπεια την επέμβαση του ΝΑΤΟ και της Αμερικής και την κατάπαυση του πυρός μεταξύ δύο συμμάχων στην Ατλαντική Συμμαχία και ΝΑΤΟ.
Ούτε τούτο έγινε. Γιατί;
-                 Γιατί οι Τούρκοι αφού έκαναν τον ΑΤΤΙΛΑ Ι, περίμεναν 15 ημέρες για τον Αττίλα ΙΙ;
-                 Μήπως είχε συμφωνηθεί ο Αττίλας Ι μεταξύ των διεθνών παικτών και της Ελλάδος και αποκρύπτεται;
-                 Μήπως όταν είδαν οι δόλιοι Τούρκοι την απουσία αντιδράσεως εκ μέρους μας και τον χώρο εμπρός τους άνευ αντιστάσεως προχώρησαν στον ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ;
-                 Τι είχε συμφωνηθεί και τι δεν ετηρήθει;
-                 Γιατί η Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή στις 29-7-1974 με το Π.Δ. 519 παρείχε αμνηστία σε όλους τους «χουντικούς»;
-                 Γιατί αργότερα ανεκλήθη η χορηγηθείσα αμνηστία, αλλά μόνον για τους πρωταίτιους της δικτατορίας; ίσχυε και τηρήθηκε;
-                 Γιατί διατηρήθηκε η ίδια ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, αφού ήταν υπεύθυνη για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ανίκανη εκ του αποτελέσματος, να αντιμετωπίσει τον Αττίλα Ι;
-                 Τι έκανε τον Κ. Καραμανλή στις 15-8-1974, τετελεσμένου του Αττίλα Ι, να δηλώσει ότι: «Η Κύπρος κείται μακράν και δεν μπορούμε να την βοηθήσουμε»;
-                 Η Κύπρος δεν ήταν μακράν όταν υπέγραφε τις συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου και εγγυάτο την ανεξαρτησία της;
-                 Η δήλωση αυτή είναι άσχετη του γεγονότος ότι: ευθύς αμέσως την       15-8-1974 οι Τούρκοι  ξεκίνησαν τον Αττίλα ΙΙ;
-                 Μήπως και αυτόν τον εξαπάτησε ο «ξένος παράγων», όπως τον Ιωαννίδη και τον διαβεβαίωσε ότι τελείωσαν οι επιχειρήσεις;
-                 Δεν πρέπει να γνωρίζει ο Ελληνικός Λαός για να καθορίζει τη μοίρα του;

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Σταχυολογώ μαρτυρίες των σοβαροτέρων πολιτικών της εποχής εκείνης που καθιστούν επιτακτικές τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.
Η Ελένη Βλάχου, στις 21-7-1974 και ώρα 6 μ.μ. δήλωνε στον Αγγλικό σταθμό BBC «ότι η Τουρκική εισβολή ήταν επιχείρηση αστυνομική και ότι μετά την επαναφορά της συνταγματικής τάξεως, οι Τούρκοι θα φύγουν» και συνέχισε λέγοντας: «Δεν είναι εναντίον των Τούρκων, αλλά κατά της Ελληνικής Χούντας».
Η ίδια Ελένη Βλάχου σε συνέντευξη που έδωσε στην Τουρκική εφημερίδα «ΜΙΛΙΕΤ» της 14-6-1976- στον διευθυντή της και γνωστό δημοσιογράφο ΙΠΕΚΤΣΙ, ερωτάται από αυτόν:
«Πάντως θέλω να επισημάνω τα εξής: Η πρώτη επέμβασή μας στην Κύπρο, ήταν νόμιμη». Και η κ. Βλάχου απαντάει: ΝΑΙ και προσθέτει πιο κάτω: ότι και ένας σεισμός να γινόταν για να πέσει η Χούντα ήταν αποδεκτός. Τον Αττίλα ΙΙ γιατί τον κάνατε;
Ο Γεώργιος Ράλλης, Υπουργός Εξωτερικών τότε, σαν απάντηση στην ομιλία Ετσεβίτ της 10-5-1979 στο Συμβούλιο της Ευρώπης λέγει τα ακόλουθα, όπως δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ»της 11-5-1979:
«Σε ότι αφορά την εισβολή στην Κύπρο, αξίζει να παρατηρηθεί ότι η Τουρκία εξαπέλυσε όχι μία, αλλά δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της νήσου.
Εάν η πρώτη από αυτές τις επιχειρήσεις θα μπορούσε να εξηγηθεί με τα επιχειρήματα που επικαλέστηκε ο κ. Ετσεβίτ, η δεύτερη ήταν αδικαιολόγητη από πάσης απόψεως.
Διότι τον Αύγουστο του 1974 η νομιμότητα είχε ήδη αποκατασταθεί τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα, στα πρόσωπα του Κληρίδη και του Καραμανλή αντίστοιχα».
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ σε συνέντευξή του στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ της 25 Μαρτίου 1978 δηλώνει  «προφητικά»:
«Σε όλα μου τα γράμματα στον Καραμανλή του έλεγα: Μην πιστεύεις τίποτα απ’ όσα σου λένε. Δεν πέφτει εύκολα το στρατιωτικό καθεστώς. Μόνο με μία εθνική συμφορά θα πέσουν. Εάν δεν γινόταν η τραγωδία της Κύπρου, δεν θα έπεφταν εύκολα».
Ο ίδιος Ευάγγελος Αβέρωφ στην Τουρκική εφημερίδα ΣΑΜΠΑΧ γίνεται σαφέστερος, όπως αναγράφουν ΤΑ ΝΕΑ της       1-11-1986 και λέγει: «Εσείς είχατε δίκιο που κάνατε την πρώτη απόβαση στην Κύπρο για να προφυλάξετε τους Τούρκους. Δεν υπήρχε όμως ανάγκη για τη δεύτερη. Μην ξεχνάτε ότι τότε ήταν η Χούντα. Η πρώτη απόβαση ήταν ένα καλό μάθημα στους δικούς μας, τους φανατικούς Έλληνες».
Και ο πλέον αρμόδιος των Κυπρίων, ο προϊστάμενος της ΚΥΠ Τουμπάζος  αναφέρει στην εφημερίδα «Ο ΑΓΩΝ» της 24-4-1979:              «Η Κυπριακή ηγεσία γνώριζε και ανέμενε εκδήλωση του πραξικοπήματος. Γνώριζε ότι ταυτόχρονα θα ακολουθούσε και τουρκική εισβολή». Ο ίδιος διεμήνυε στην οικογένειά του που παραθέριζε στην Κερύνεια: «Αν εκδηλωθεί πραξικόπημα γυρίστε αμέσως στη Λευκωσία, γιατί θα επακολουθήσει τουρκική εισβολή».
Αλλά αυτές οι εκ των «προτέρων» γνώσεις ή πληροφορίες, όπως φαίνεται διεπλάσθησαν και «προετοιμάστηκαν» προ της επέμβασης των Τούρκων          (20-7-1974).
Συνεισφορά στους διαλογισμούς αυτούς, πλέον των επαφών Μακαρίου – Ετσεβίτ – Σίσκο στο Λονδίνο, έχουμε και τις δηλώσεις του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΥΡΟΥ, μεταπολιτευτικού Υπουργού Εξωτερικών και μετέπειτα αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη Βουλή του 1974, στον Αγγλικό Ραδιοσταθμό BBC, πριν από την εισβολή των Τούρκων, την 18-7-1974 ότι: «οφείλουν οι εγγυήτριες δυνάμεις να επέμβουν (εις την Κύπρον) δια να αποκαταστήσουν την τάξιν και την νομιμότητα».
Και μάλιστα σε ερώτηση του τηλεσχολιαστού εάν στις εγγυήτριες δυνάμεις εννοεί και την Τουρκία απάντησε επί λέξει: «I said the guarantor powers”, ήτοι: «είπα οι εγγυήτριες δυνάμεις», δηλαδή και η Τουρκία.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταλογίσει ευθύνες και θα δικαιώσει ή μη τους πρωταγωνιστές της τραγωδίας.
Ο Έλλην του παρόντος δεν μπορεί να αντέξει το άγος του εγκλήματος αυτού.
Ο εξαγνισμός θα επέλθει, αλλά πότε; Εκατόμβες νεκρών περιμένουν τη δικαίωσή τους. Και οι γενιές μας τι έστρωσαν σ’ αυτούς που έρχονται;
«Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί».


                                                                    ΓΙΑΝ.ΚΟΣ