Το μετέωρο βήμα της Αριστεράς

             

Τελικά δεν κατάφερε κανένας να μας εξηγήσει τι είναι, τι σημαίνει και τι περιεχόμενο έχει αυτή η Αριστερά. Από πρώτη θωριά της γραφής της, φαίνεται ότι είναι και αντιφατική. Με τον επιφανειακό προοδευτισμό της στη διαφημστική της επιμονή, προβάλλει ότι υπηρετεί στη γλώσσα τη δημοτική, ενώ εκφέρεται μονίμως και επιμόνως στην καθαρεύουσα.

Η αριστερά και οι αριστεροί δεν μπορούν να εξηγήσουν ποιος απαξιώνει ποιον στις μέρες μας.

Η λέξη απαντάται και στον Όμηρο. Με ηθική και σημασία τοπικού προσδιορισμού. «Επ’ αριστερά», σημαίνει το αριστερό σκέλος των στρατευμάτων. Το απλό «αριστερός» σημαίνει, λένε οι επαΐοντες φιλόλογοι, «δύστροπος και δυσοίωνος». Και όλα αυτά στον Όμηρο.

Η δική μας σύγχρονη «Αριστερά» παραμένει αχαρτογράφητη. Ήδη σήμερα έχουμε «δεύτερη φορά» Αριστερά. Και όπως φαίνεται θα μεταλλαγεί πολύ σύντομα και θα μεταμφιεστεί σε Κεντροαριστερά. Κι εμείς θα ψάχνουμε ακόμη την Αριστερά.

Αυτή η Αριστερά ισχυρίζεται ότι είναι μαρξιστική Αριστερά, αλλά τέτοια ήταν και η Σοβιετική Αριστερά, της Κίνας, της Κορέας κ.λ.π. που έχουν απαξιωθεί στην παγκόσμια πολιτική και στη συνείδηση των ελευθέρων λαών. Έπειτα δεν κατόρθωσε ποτέ να απαλλαγεί από συνεχείς ιδεολογικές «α π ο κ λ ί σ ε ι ς»  που είναι το μοιραίο αναγκαίο σύνδρομο ψυχαναγκασμού της όποιας μαρξιστικής Αριστεράς. Γιατί σε τελική ανάλυση η ιδεολογική συνέπεια σε αυτή την αριστερά αμνηστεύει και την πιο απάνθρωπη εγκληματική συμπεριφορά, που δεν περνάει από τους συνειδησιακούς δρόμους και επιβραβεύει την ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Η καθ’ ημάς «αριστερά» από τα έργα της, φαίνεται να προτιμά μορφή ηγεσίας που ρυθμίζει αυθαίρετα, ανορθόδοξα τις τύχες των πολιτών, άλλα να υπόσχεται και άλλα να πράττει ανενδοίαστα, να ισχυρίζεται ως ορθώς κραυγαλέους παραλογισμούς με αναίδεια χιλίων πιθήκων να λέγει ότι εκβιάστηκαν και υπέγραψαν, αλλά δεν πιστεύουν σ’ αυτά που υπέγραψαν και εν τούτοις δηλώνουν ότι θα τηρήσουν τα συμφωνηθέντα και άλλα άρρητ’ αθέμιτα που δεν είναι του παρόντος.

Διότι του παρόντος είναι η υλοποίηση της συμφωνίας αυτής. Άλλως η σωτηρία της Πατρίδας θα είναι αβεβαία.

Κάθε συνετός πολίτης κατέχεται από την αγωνία της επιτυχίας του προγράμματος (τρίτο μνημόνιο) που υπεγράφει από την «αριστερά» Κυβέρνηση (δεύτερη φορά). Διερωτάται πως είναι δυνατόν αυτός που δεν πιστεύει στην επιτυχία της υπογραφείσης συμβάσεως και την υλοποίησή της, να την φέρει επιτυχώς εις πέρας; Είναι κοινώς γνωστόν, πως ότι δεν πιστεύουμε, δεν το καταφέρνουμε.

Πρόκειται για έναν πνευματικό και ψυχικό διχασμό, που δεν ελευθερώνει τις πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις να αφιερωθούν στο δυσχερέστατο αυτό έργο. Η Ελλάδα στο παρελθόν έχει πληρώσει δεινά τέτοιες καταστάσεις.

Αλλά και ιστορικά έχουμε γεγονότα που κατέστρεψαν την Πατρίδα, από αυτή την αμφιθυμία των κυβερνώντων. Και για να μη μιλήσουμε για γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας, που πονάνε ακόμη, θα ανατρέξω στην Αρχαία Αθήνα.

Όλβιος όστις της Ιστορίας έσχε μάθησιν, μας λέγει ο Ηρόδοτος. Τα γεγονότα στο 415 π.χ. στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι απεφάσισαν τη γνωστή Σικελική Εκστρατεία.

Εις αυτήν την υπερπόντια επιχείρηση όρισαν εκόντα – άκοντα ως στρατηγό επικεφαλής αυτής τον Νικία, ο οποίος ήταν αναμφίβολα έμπειρος, γενναίος, ακέραιος, έντιμος και ευυπόληπτος πολίτης της Αθήνας. Αλλά ο Νικίας δ ε ν  π ί σ τ ε υ ε  στην υλοποίηση των ανεδαφικών και τυχοδιωκτικών επιδιώξεων των συμπολιτών του.

Μας αναφέρει ο Θουκυδίδης (28): «Και ο Νικίας, που είχε εκλεγεί στρατηγός, χωρίς να θέλει, επειδή πίστευε ότι η πόλη δεν είχε πάρει τη σωστή απόφαση, ανέβηκε στο βήμα με σκοπό να αποτρέψει τους Αθηναίους από αυτή την επιχείρηση».

Εις μάτην, όμως, διότι οι Αθηναίοι επέμειναν, η επιχείρηση απέτυχε με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Αθηναίους, από ευθύνη, όπως λένε οι ιστορικοί του Νικία, με τις ανεξήγητες αναβολές του, τα αλλεπάλληλα λάθη του και τις ιδεοληψίες του (δεισιδαιμονίες τις έλεγαν τότε).

Μπορούμε λοιπόν, να εικάσουμε με πιθανότατη προσέγγιση, ότι ο ψυχοπνευματικός διχασμός που βιώνουν οι σημερινοί ηγέτες της Χώρας δεν θα επιτρέψει εις αυτούς να αντιμετωπίσουν λυσιτελώς το δυσχερές πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα που υπέγραψαν, τη στιγμή μάλιστα που δεν το πιστεύουν και δηλώνουν, urbi et orbi, ότι είναι προϊόν εξαναγκασμού και εκβίασης.

Λέγεται ότι η Ιστορία δίδει μαθήματα γνώσης και  ορθοφροσύνης στους επιγενόμενους, ώστε να αποφεύγουν τα λάθη και τα ατοπήματα του παρελθόντος.

Εύχομαι, η μικρή αυτή υπόμνηση να συνεγείρει τα αισθήματα ευθύνης και όλες τις ικμάδες των πνευματικών λειτουργιών και των νευρώνων του εγκεφάλου των ηγετών μας, ώστε να αποφύγουν παρόμοια καταστροφικά ολισθήματα. Διότι η αμφιθυμία τους περί την υλοποίηση του προγράμματος του τρίτου μνημονίου είναι δεδομένη.

                                                            

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ

Φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε εκλογές  τρεις – τέσσερις φορές τον χρόνο, χωρίς λογική, χωρίς περιεχόμενο, αλλά με μια σκοπιμότητα για να ικανοποιήσουμε την Μακιαβελική αρχή που λέει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

       Η κατάσταση μετά από παλινωδίες, περιπλανήσεις, ανδρισμούς, απειλές, και αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές που στοίχισαν οικονομικά και ηθικά κατέληξε στη ρεαλιστική υποταγή και στην ταπείνωση που ερμηνεύτηκε, ή τουλάχιστον έγινε προσπάθεια να ερμηνευτή, σαν επιτυχία.

       Η περιπλάνηση αυτή στοίχισε στο Ελληνικό Δημόσιο κάποια δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ που θα κληθούν να πληρώσουν-όχι να ωφεληθούν- τα λαϊκά στρώματα, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Αυτά είναι δεδομένα, δεν επιδέχονται αμφισβήτηση και δεν διορθώνονται κατά τρόπο τουλάχιστον οριστικό και σύντομο.

       Και για όλα αυτά τα σκληρά, τα άδικα, τα απαράδεκτα και ανάλγητα σε πολλές περιπτώσεις μέτρα, όλες οι πολιτικές Ευρωπαϊκές δυνάμεις προτίμησαν το μη χείρον και συναίνεσαν στην αρχή με τις διαφοροποιήσεις στην υλοποίηση εκεί όπου αυτές μπορούσαν να επέλθουν.

       Ποια σκοπιμότητα υπηρετούν οι επικείμενες εκλογές, αφού το όποιο αποτέλεσμα θα καταλήξει ή πρέπει αναγκαστικά να καταλήξει σε Κυβερνήσεις συνεργασίας;

Σαφώς προκύπτει ότι η σκοπιμότητα ήταν το ξεκαθάρισμα του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ αφού οι «αριστερές συνιστώσες» του, διαφοροποιήθηκαν από το κυρίως σώμα, δημιούργησαν ουτοπιστική ομάδα στηρίζοντας μια ξεπερασμένη από το παγκόσμιο γίγνεσθαι «αριστερή» ιδεολογία του απόλυτου κρατισμού, σήκωσαν λάβαρα επαναστατικά, ξέθαψαν ξεχασμένες ιδεολογίες και ζητάνε να πολεμήσουν με τόξα και βέλη.

       Στις επικείμενες εκλογές έχουμε επιλογή. Η μία είναι το ψέμα και  που από την αδήριτη ανάγκη έγινε αλήθεια, αφού χρειάστηκαν 7 μήνες περιπλάνησης σε επικίνδυνα μονοπάτια, στη ζούγκλα της άγνοιας και στον παιδαριώδη πειραματισμό. Αυτό το ψέμα  οδήγησε το καράβι σε ταραγμένα νερά, έφερε τα πάνω κάτω στην καθημερινή ζωή και χρειάστηκε η αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαϊκών κομμάτων, ακόμη  και της πέραν του ατλαντικού υπερδύναμης, για να έρθει σε μια ισορροπία και σε μια ρότα.

       Τότε που είχε σχεδόν την καθολική συναίνεση, ίσως σπάνιο φαινόμενο ομοψυχίας για την ιστορία της Ελλάδας σε καιρό ειρήνης, ο αρχηγός της αμφισβήτησης, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, με τον νεανικό ενθουσιασμό και την απειρία, προτίμησε το κόμμα από το Έθνος και οδήγησε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

       Αν σκεφτείς λογικά, πατριωτικά, Εθνικά θα του γυρίσεις την πλάτη.

       Αν είσαι κομματικά τυφλωμένος, οικονομικά ωφελημένος , εραστής του όχι, λάτρης του πείσματος και της αγανάκτησης, ικανοποιείς άκριτα το ένστικτό σου, την επιθυμία σου και τον εγωισμό σου, ακολούθησέ τους. Ο ναρκισσισμός σου, σκέφτηκες αν ωφελεί την ολότητα;

 Και μπαίνει το ερώτημά. Είναι καλλίτερος ο άλλος;

       Ο άλλος έχει σταθερή κι αμετακίνητη άποψη, για την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση, με τις όποιες ελλείψεις της και το σπουδαιότερο:

διακατέχεται από πνεύμα εθνικής ενότητας και συνεργασίας, πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση της χώρας μας.

       Είναι καιρός όχι για πειραματισμούς και για κομματικούς τακτικισμούς.

       Έλα στον σίγουρο στον βέβαιο και  στρωτό δρόμο και με την βοήθειά σου να προσπαθήσουμε μαζί να ανορθώσουμε την Πατρίδα.

 Οι μαθητευόμενοι μάγοι όχι μόνο απέτυχαν αλλά εψεύσθησαν, κορόιδεψαν και σου ζητούν να ξαναπαίξεις το ίδιο παιχνίδι. Το ανέχεσαι; Το αντέχεις; Το δέχεσαι;  Υποτιμούν την νοημοσύνη σου και συμφωνείς;

 Ήρεμη ζωή σου υπόσχεται ο ένας στα πλαίσια των διεθνών υποχρεώσεων, δεν υπόσχεται παράδεισους. Αβεβαιότητα, αστάθεια, διαρκή αναζήτηση κι ανησυχία ο άλλος.

Είσαι πολίτης έχεις νου, έχεις λογική . ΕΠΕΛΕΞΕ.

                                                                                            

                                                                                                   Μ.Σ.

Ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού

               

Οι παλαιστές στην παλαίστρα του πολιτικού μας συστήματος, δεν έχουν κατανοήσει ακόμη την υψηλή τέχνη της πολιτικής λειτουργίας. Είναι κατανοητό, δεδομένης της πολιτικής απαιδευσίας τους και της άγνοιας της Ελληνικής πολιτικής Γραμματείας. Δεν είναι, όμως, δικαιολογημένο. Γιατί έτσι βρίσκονται εκτός πραγματικής πολιτικής. Κατατρώγονται απλώς με συνθηματολογικά ευρήματα, για εντυπωσιασμό και όχι πραγματική ενημέρωση.

 Βρισκόμαστε σε μια μεγάλη καμπή της παγκόσμιας ιστορίας και ιδιαίτερα της δική μας ιστορίας.

 Η Παγκοσμιοποίηση, η ανάδειξη νέων κέντρων λήψεων αποφάσεων, η παγκόσμια οικονομική τάξη, η επιβολή της θελήσεως των ισχυρών, η παράλληλη αλληλοσφαγή των εθνών (Συρία , Ιράκ, κ.λ.π.), η επιχειρούμενη αλλαγή της γεωπολιτικής σκακιέρας στη «γειτονιά» μας, οι καταλήψεις εδαφών από διάφορες «δυνάμεις» (Συρία, Ουκρανία κ.λ.π.), η εξαφάνιση κάθε ίχνους πολιτισμού από την καινοφανή για την εποχή μας εμφάνιση θρησκευτικών ορδών επερχομένων με «μένος νεοφωτίστου», μας αφήνουν αδιάφορους, ενώ τυρβάζομε περί πολλά, άσχετα και ασήμαντα για τις κρίσιμες περιστάσεις.

Δεν αντιλαμβάνεται κανένας από τους υποψηφίους κυβερνήτες μας, ότι το διακύβευμα για την Πατρίδα μας, υπό τις πραγματικές συνθήκες που βιώνουμε, είναι το ίδιο σαν σε εμπόλεμη κατάσταση. Είναι η Εθνική κυριαρχία, η ελεθερία, η κρατική ανεξαρτησία, η εθνική συνοχή και η κοινωνική ειρήνη.

Εμείς βρισκόμαστε αλλού. Στις ιδεοληψίες και στη μακαριότητα της αγνοίας μας. Γύρω μας ο γεωπολιτικός χώρος έρχεται σβούρα και οι δικοί μας δεν έχουν ζαλιστεί ακόμη. Όταν θα πέσουν και θα πέσουμε εξ αιτίας τους, θα επαναλάβουν το «κάναμε λάθος» και το καταλάβαμε  όταν μας έδειξε την έξοδο ο Σόιμπλε.

Αντί να μας πει ο καθένας, τι συγκεκριμένο Κράτος θέλει (έστω και υπό αμφισβήτηση της αξιοπιστίας τους), ποια είναι η κοινωνική συμμετοχή του Κράτους στη διακυβέρνησή τους και όχι σε όλους εκπτώσεις, ποια είναι η αντιμετώπιση της δύναμης του χρήματος και της οικονομικής επιλογής τους (συγκεκριμένα και με σαφήνεια) στο κοινωνικο-οικονομικό πλέγμα της διαχείρισής τους, με ποιούς συγκεκριμένους όρους θα ανατάξουν την παραγωγική διαδικασία της χώρα, πως θα αντιμετωπισουν τους «Σταυροφόρους» που έρχονται,

αυτοί αναλίσκονται στο νέο εφεύρημα του «παλαιού πολιτικού συστήματος»,

Και για ότι κακό έκαναν οι τελευταίοι κυβερνώντες φταίει αυτό.

Δεν φταίει δηλαδή ο αναχρονισμός που έφεραν προαπαγανδίζοντας και προωθούντες στη διακυβέρνηση της Χώρας τον κρατισμό, τον ισοπεδωτισμό των πάντων, το λαϊκισμό και την κοινωνική μισαλλοδοξία.

Πάλι από την αρχή αρχίζουν να αναμηρυκάζουν τα περί πελατειακών σχέσεων, που δεν πρόκειται να αλλάξουν από κανένα, αφού οι σχέσεις αυτές προκύπτουν ως αυτόθροη συνέπεια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Όπως και για καταπολέμηση της διαφθοράς που δεν έκαναν σχεδόν τίποτε όσο κυβερνούσαν. Διότι, λένε, ότι διαπραγματεύονταν.

Βέβαια από την άλλη, αυτό το «παλαιό πολιτικό σύστημα» θάλλει πάνω στις συνταγματικές διατάξεις που ψηφίζει ο Λαός η Βουλή. Σ’αυτές τις διατάξεις βάδισε η τελευταία Κυβέρνηση και θα βαδίσει και η επόμενη.

Δεν γίνεται καινούργιο το «παλαιό» με νέα Κυβέρνηση. Επομένως το εφεύρημα είναι αδύνατο. Αλλά και στην Ευρώπη και αλλού όπου υπάρχει συντεταγμένη Πολιτεία δεν ξεχωρίζει πουθενά ως παλαιά η μία Κυβέρνηση από την άλλη. Και από που αρχίζει η μέτρηση της «παλαιότητας»; Από το μυαλό ή από τα χρόνια;

Σε παγκόσμιο επίπεδο έχει παρατηρηθεί σε βαθμό βεβαιότητος, αντίθετα απ’ ότι συνέβαινε με το πραγματικό παλαιό κατεστημένο, ότι σήμερα τα οικονομικά συμφέροντα επιδρούν μεγάλως, εάν δεν ποδηγετούν την ανάδειξη των εκάστοτε Κυβερνήσεων.

Από εκεί αρχίζει και η διαφθορά. Αλλά γι’ αυτό το κυρίαρχο στοιχείο στον έλεγχο της πολιτικής ζωής του τόπου, καμία αναφορά. Το πολύ – πολύ να μείνουν σε κάποια «διακήρυξη» για αλλαγή συνταγματικών διατάξεων, χωρίς βέβαια αποτέλεσμα. Και με αβέβαιο περιεχόμενο.

Δεν μπορώ ν’ αποφύγω τον πειρασμό να εξεύρω ποιο τάχα θάταν το «νέο» που θα φέρει η τελευταία κυβέρνηση.

Αλλά μου έρχεται αμέσως μπροστα μου η περίφημη «σκληρή διαπραγμάτευση» επί έξι σχεδόν μήνες, χωρίς κανένα αποτέλεσμα και με επιβάρυνση εκ του νέου δανείου της χώρας κατα 86 δις επί πλέον, που απεδείχθη ότι ήταν μια συνειδητή κωλυσιεργεία, ώστε να φθάσουμε στην εξασφάλιση της μετάβασης στη δραχμή. Ο λόγος της πολυχρόνιας δήθεν διαπραγμάτευσης; Είναι ακριβώς το «άλλοθι» του δολοφόνου, ώστε να μην αφήσει άμεσα στον τόπο του εγκλήματος το «δακτυλικό του αποτύπωμα».

Γιατί στον ίδιο σκοπό απέβλεπε

και το δημοψήφισμα που προκάλεσαν άνευ αιτίας (και αυτό το ανέτρεψαν πλήρως ευθύς αμέσως, ώστα το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ)

και η πρόκληση των CAPITAL CONTROLS, που την ανέμεναν ως βεβαία συνέπεια των άνω πράξεών τους. Και εδώ, αλήθεια, που είναι οι Εισαγγελείς της διαφθοράς;

Όλες αυτές οι πολιτικές διαπιστώσεις στη διαδρομή της δράσης του σημερινού πολιτικού προσκηνίου, μας οδηγούν στο μελαγχολικό συμπέρασμα ότι το πολιτικό προσωπικό στην εκλογική παλαίστρα είναι ανεπαρκές για να ασκήσει το υψηλό λειτούργημα της διακυβέρνησης της Πατρίδας μας και να αντιμετωπίσει τα Εθνικά μας θέματα.

                         ΓΙΑΝΚΟΣ

Ο σύγχρονος Προκρούστης

  Πως ακυρώνεται η αριστεία

                    

Ισοπεδωτικός είναι ο στόχος ο εκπαιδευτικός της Κυβέρνησης και των συμβούλων της. Είναι πιο εύκολο το αποτέλεσμα όταν θέλεις να φτιάξεις πολλούς στη μετριότητα και να κολακεύσεις την ανεπάρκειά τους.

Γιατί δεν θέλει η Κυβέρνηση η Αριστερά, όπως καυχιέται, να φτιάξει ηγέτες και να αναδείξει την πνευματική ρώμη των Ελλήνων και να επιδείξει επιστημονικές οντότητες Πανελληνίου και Παγκοσμίου κύρους. Της αρέσει η μόχλευση των σκουπιδιών και η εισπνοή των αναθυμιάσεών τους.

Αυτή την ισοπεδωτική τακτική την προσφέρει με ένα παραπλανητικό περιτύλιγμα των απαρχών της Γαλλικής Επανάστασης, την ι σ ό τ η τ α.  Εδώ παρερμηνεύουν ηθελημένα, την έννοια της ισότητας, λέγοντες ότι είμαστε όλοι ίσοι.

Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Διότι την ισότητα εκείνη την ζητούσαν έναντι των Νόμων. Ήθελαν να είναι ίσοι έναντι των Νόμων, που δεν ήταν.

Η δική μας ιδεολογική φαρέτρα, η οποία έχει επιβεβαιωθεί και με επιστημονικές έρευνες και επιστημονικά πειράματα, στοχάζεται τον άνθρωπο       ε λ ε ύ θ ε ρο, σωματικά και πνευματικά, χωρίς εμπόδια και παρεμβάσεις στις πνευματικές του αναζητήσεις. Χωρίς όρια στην πνευματική του ανέλιξη.

Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι δεν είμαστε «ίσοι». Εμείς είμαστε καλύτεροι. Και θέλουμε και τους άλλους να γίνουν καλύτεροί μας. Από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες είχαν στο μεδούλι του μυαλού τους και στον ψυχισμό τους την έννοια της προόδου. Δεν ξεχνάμε ότι τα Σπαρτιατόπουλα έλεγαν στους γονείς τους: «Αμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες», δηλαδή εμείς, τα παιδιά σας θα γίνουμε πολύ καλύτερά σας. Εμείς, ως Έλληνες, δεν διανοηθήκαμε ποτέ τα παιδιά μας να γίνουν χειρότερα από εμάς. Κάθε Ελληνική Οικογένεια στερείται αγαθών για να εξεύρει τους πόρους που θα εξασφαλίσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους, την συνεχή εκπαίδευση, την ανώτατη εκπαίδευση, όπου αντέχει ο νους τους.

Αυτό το φαινόμενο του Υπουργού Παιδείας, που απαξιώνει την α ρ ι σ τ ε ί α, δηλαδή την πρόοδο, την ανάδειξη της πνευματικής υπεροχής και καταξίωσης των νέων μαθητών και φοιτητών και επιστημόνων είναι πρωτάκουστο. Στον κόσμο ολόκληρο. Με οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα και αν διοικείται. Δια της ανάπτυξης και εξύψωσης της Παιδείας τους, προσδοκούν να εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις οικονομικής και λοιπής ανάπτυξης των Χωρών τους. Όλοι θεωρούν αυτόν μοναδικό δρόμο.

Μόνον εμείς δια της συρρικνώσεως των Εκπαιδευτικών στόχων μας, δια της ισοπεδώσεως των αξιακών ικανοτήτων της νεολαίας μας, δια της καταργήσεως των αξιολογικών επιβραβεύσεων των επιδόσεων αυτών, προφανώς επιδιώκουμε την επικράτηςη της αστόχαστης μάζας, των θρασέων μετριοτήτων, των ανεύθυνων ατομών.

Εμείς εδώ έχουμε έναν νέο Προκρούστη, του πνεύματος αυτή τη φορά και όχι του σώματος. Σου κόβουμε τη διάκριση, την αριστεία, λέγει. Με ποιο τρόπο; Ο παλιός Προκρούστης έκοβε πόδια και κεφάλια. Προφανώς αυτό σήμερα δεν μπορεί να γίνει.

Τι μπορεί να κάνει και για λίγο ο σύγχρονος Προκρούστης; Να αποθαρρύνει την άμιλλα μεταξύ των παιδιών, να απαξιώνει τη δύναμη και την αξία των επιδόσεων του πνεύματός τους, να μηδενίζει τις προοπτικές της επιστημονικής και κοινωνικής τους ανέλιξης, εν όψει της πνευματικής τους οντότητας και να προτάσσει εμπόδια στην περαιτέρω πρόοδο των σπουδών τους.

Εάν υποτεθεί ότι αυτό αρχίζει να επιτυγχάνεται, τι σημαίνει; ότι εξαφανίζεται η αριστεία, η διάκριση; Αυτή η αριστεία θα παραμένει εν τοις πράγμασι ως διάκριση μεταξύ των συμμαθητών – συμφοιτητών και δεν θα περιμένει την «μη αξιολόγηση» του κ. Προκρούστη. Αυτή η διάκριση είναι ζωντανή, διαχέεται και αναγνωρίζεται από όπου περάσει. Τυγχάνει του σεβασμού και της παραδοχής του επιστημονικού, επαγγελματικού και κοινωνικού κύκλου. Είναι άτρωτη, όσο και αν πολεμιέται.

Αυτή η ιστορία μου θυμίζει τον αντρειωμένο του Ακριτικού Έπους. «Τον αντρειωμένο μην τον κλαις, όσο κι’ αν αστοχήσει. Κι’ αν αστοχήσει δύο και τρεις πάλι Αντρειωμένος θάναι».

Η αριστεία, όσο και αν πολεμηθεί, όσο και αν συσκοτισθεί, πάλι ΑΡΙΣΤΕΙΑ θάναι.

Αλλοίμονο στα απόβλητα που θέλουν να παρασύρουν την κοινωνία στο αποπνικτικό πέρασμά τους.

                               ΓΙΑΝΚΟΣ

Για ποια Αριστερά μιλάμε;

Η προβαλλόμενη ως  «Αριστερά», είτε στο ΣΥΡΙΖΑ είτε σε άλλες μικρότερες φράξιες, αυτοτελείς ή όχι, ΔΕΝ μας έχει δώσει τα ιδεολογικά και πολιτικά διαπιστευτήριά της.

Αμέσως-αμέσως, αυτό δεν αποτελεί έντιμη πολιτική πράξη, ούτε προσδίδει εις αυτήν κανένα «ηθικό πλεονέκτημα». Αφήνει τον καθένα να ερμηνεύει τη «αριστερά’ κατά το δικό του ιδεολογικό τρόπο, γιατί έτσι ψαρεύει καλύτερα στα θολά νερά.

Αλλά τι είναι η Αριστερά; Έχει σχέση με την παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά; Πιστεύει στη βίαιη ανατροπή του αστικού κράτους και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου με τελικό σκοπό το όραμα της αταξικής κοινωνίας;

Δεν φαίνεται να έχει τέτοια χαρακτηριστικά. Δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εκείνα τα στοιχεία που παρέχει είναι μια ακατάσχετη αδολεσχία, μια συγκροτημένη επιστημονικά ψευδολογία, μια Οργουελική αποτύπωση ενός φρικαλέου και αποκρουστικού παραδείγματος, μια παρανοϊκή και σχιζοφρενική επανάληψη φαντασιακών αφηγημάτων, που τρέφουν την ιδεοληπτική πλατφόρμα ημιμαθών θεραπόντων της.

Ωστόσο, πάνω σ’αυτά επιδεικνύει μια ρητορεία επαινετή, που μάλλονμπερδεύει τους μελετητές και τους οπαδούς της ακόμη. Γιατί θέλει να εμφανίζεται ως μια μετακομμουνιστική Αριστερά, που όμως, είναι ασπόνδυλη και πνιγμένη μέσα στις αντιφάσεις της. Δεν δύναται να προσδιορίσει κανένας τη διαφορά αυτής της «Αριστεράς» από την παραδοσιακή Αριστερά (πέραν της αντιευρωπαϊκής πορείας της τελευταίας), από την Κεντροαριστερά, από την κεντροδεξιά, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα «αριστερά»κινήματα.

Στο πλήθος των αριστερών εκδοχών της, όπως προβάλλονται στην βερμπαλιστική πλησμονή των προπαγανδιστικών μηχανισμών της, εμφανίστηκε αυτή η Αριστερά ως ελπίδα και ειρηνική επανάσταση.

Εν τούτοις αποδείχθηκε η πλέον αντιδραστική δύναμη της Χώρας, ξεπέρασε όλα τα όρια  αντιδραστικότητας, αφού χωρίς ενδοιασμούς κυβερνά μαζί με τους εθνικολαϊκιστές του Καμένου.

Πλήθος αντιφάσεων και ανορθολογικών καταστάσεων επισημαίνονται στον βραχύβιο πειραματισμό της.

Η Αριστερά αυτή είναι εναντίον της Παγκοσμιοποίησης, αλλά συγχρόνως είναι και εναντίον των συνόρων και των διαφορών μεταξύ των Κρατών.

Είναι μια πρωτόγνωρη περίπτωση, όπου η Χώρα είναι όμηρος ανθρώπων ιδεοληπτών, με αδικαιολόγητο ιδεολογικό ναρκισσισμό, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι μόνον αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια και ότι η Ευρώπη και όλος ο υπόλοιπος κόσμος βαδίζουν σε λάθος κατεύθυνση. Την αλήθεια κατέχουν μόνον αυτοί αλλά αδυνατούν να υποδείξουν ένα τόπο όπου εφαρμόζεται η «αλήθεια» τους.

Η «αλήθεια» είναι δική τους, είναι ιδιοκτήτες της, και ό,τι θέλουν την κάνουν. «Είναι ιστορική αναγκαιότητα» και υπάγεται στην μαρξιστική διαλεκτική.

Αλλά η Αριστερά, αυτή είναι μια ομήγυρης α ν α χ ρ ο ν ι σ τ ι κ ή:

Έχει στραφεί με διάφορα προσχήματα κατά των επενδύσεων είτε είναι μεταλλεία, είτε είναι κατασκευή φραγμάτων (Τζουμέρκα), είτε είναι πολεοδομήσεις παραθεριστικών οικισμών, είτε είναι ανάπτυξη αιολικών πάρκων. Χαρακτηριστικό κωμικό παράδειγμα αποτελεί η τοποθέτηση του ίδιου του κου Τσίπρα στη Βουλή (25-2-2010) για το πότισμα των ζώων στο Λιδωρίκι όπου είπε: «Οι λούστρες (φυσικές ποτίστρες πάνω στο βουνό) που υπάρχουν στην περιοχή της σχεδιαζομένης εξόρυξης είναι βασικές για το ξεδίψασμα των ζώων, τα οποία αν περικυκλωθούν από εργοτάξια μεταλλείων, δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να έχουν την ίδια λειτουργικότητα».

Στην ίδια αναχρονιστική ροπή είναι και η κρίση τους ότι ο ανταγωνισμός αντιβαίνει στις αξιακές τους επιλογές.

Έτσι βάλθηκαν να ενοχοποιήσουν την αξιολόγηση, την ιεράρχηση, την αριστεία. Σε όλα τα επίπεδα, διοικητικά και εκπαιδευτικά. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις καταλήγουν σ’έναν εξισωτισμό που υπηρετεί τη μετριότητα και την ανεπάρκεια. Ο ισοπεδωτισμός των πάντων είναι ο στίβος των ονείρων τους. Γιατί έτσι αυτοί έχουν προοπτική. Τον πολιτισμό δεν τον φτιάχνουν οι αμόρφωτοι, οι ημιμαθείς και οι δοκησίσοφοι. Δεν τους ενδιαφέρει. Ο Πλάτων είναι για αυτούς το ίδιο όπως ο βροχοποιός μάγος της κεντρικής Αφρικής. Οι πολιτισμοί τους είναι ισότιμοι.

Στην εκπαιδευτική τους πολιτική αποκόπτουν τη Χώρα από τον Ευρωπαϊκό χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης, γιατί τορπιλίζουν τα πτυχία και την αναγνώρισή τους από την Ευρώπη και την φοίτηση ελλήνων φοιτητών στην Ευρώπη, μέσω σχετικών προγραμμάτων (Erasmus). Ευνοούν πρωτάκουστες συμπεριφορές του κομματικού τους στρατού στα πανεπιστήμια, όπως το χτίσιμο των γραφείων καθηγητών, την κατάληψη Πρυτανειών, την βιαιοπραγία κατά καθηγητών κ.λ.π.

Μοναδική γλωσσολογική εκπαίδευση λαμβάνουν στη διαμόρφωση «νέες γλώσσες», όπως: τη μετονομασία των μεταναστών από παράνομους σε παράτυπους, ή την ονομασία της Τρόικας σε θεσμούς. ‘Έπειτα παραμένουν ανεξέλικτοι σ’ένα λεξιλόγιο της μαρξιστικής προεφηβικής ηλικίας με το να αναμηρυκάζουν με προκλητική συχνότητα τις λέξεις: «εκβιασμός, ταπείνωση, πραξικόπημα, τρομοκρατία», απευθυνόμενοι στους Ευρωπαίους. Και είτε από αγένεια είτε από άγνοια δεν καταλαβαίνουν ότι έναν συνομιλητή-συνεταίρο σου δεν τον κοσμείς με τα παραπάνω επίθετα. Όχι μόνον γιατί απευθύνεσθε σε εκλεγμένους δημοκρατικά ηγέτες, αλλά και διότι εφ’όσον και όσον είσθεμε το ΕΥΡΩ, δεν μπορείτε να το εμφανίζετε ως προϊόν εκβιασμού.

Πέραν αυτών, αυτή η Αριστερά ευθύνεται για σωρεία δολίων ενεργειών, οι οποίες της στερούν κάθε δικαίωμα αναγνώρισης στο δημοκρατικό γίγνεσθαι του τόπου και ιδία του επικαλουμένου από αυτήν δήθεν «ηθικού πλεονεκτήματος».

Διότι ο κος Τσίπρας της «Αριστεράς», που είναι ο μεγάλος υπεύθυνος της σημερινής καταστροφής διέπραξε μέχρις εδώ τις ακόλουθες πολιτικές απάτες:

1.      Εξαπάτησε τον Ελληνικό Λαό με το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Εντελώς αντίθετα έπραξε αυτού.

2.      Εκβίασε εκλογές, ενώ δεν είχε καμία πρόθεση να εφαρμόσει το ως άνω πρόγραμμά του, υπονομεύοντας την  εύθραυστη οικονομική ανάπτυξη της Χώρας και τη σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση

3.      Έγινε ο εμπνευστής του «ΔΕΝ πληρώνω», με επικεφαλής στην κίνηση αυτή την κ. Βαλαβάνη, την οποίαν διόρισε στη συνέχεια Υπουργό Εσόδων, δηλ. του ΠΛΗΡΩΝΩ.

4.      Κήρυξε επανάσταση κατά της Ευρώπης και ενώ απείλησε να μάθει χορό τις αγορές και τους Ευρωπαίους παίζοντάς τους ζουρνά, μπήκε ο ίδιος στο χορό προς μεγάλη καταισχύνη της πατρίδας μας.

5.      Ξεκίνησε καινούργια δική του διαπραγμάτευση επί πέντε μήνες χωρίς όπως αποδεικνύεται περιεχόμενο και οπωσδήποτε χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ενώ δήλωνε συγχρόνως δια του αρμοδίου Υπουργού του ότι ΔΕΝ θέλουμε λεφτά, γιατί δεν έχουμε ανάγκη χρηματοδότησης. Την «παράλειψη» της χρηματοδότησης την κατενόησε όταν έληξε η προθεσμία που είχε πάρει για αυτή την διαπραγμάτευση (Ιούνιο 2015)

6.      Για να δικαιολογήσει την ανυπαρξία διαπραγμάτευσης τελευταία ο κος Τσίπρας, ομολόγησε ότι έπαιξε, πιστεύοντας στην μπλόφα των Ευρωπαίων, ενώ θα έπρεπε να αντιληφθεί αμέσως το πρώτο δίμηνο την μπλόφα Βαρουφάκη, που την χρεώνεται εκ των πραγμάτων.  Στο τέλος τρόμαξε από το φιάσκο της «μπλόφας» του και συνθηκολόγησε πλήρως.

7.      Τη συνθηκολόγηση αυτή, όμως, δεν άντεχε να την πάρει μόνος του και μετήλθε άλλου είδους απάτη.

Ζήτησε να γίνει συνένοχός του ο λαός με Δημοψήφισμα, το οποίον περιείχε ψευδεπίγραφο ερώτημα, εξόχως συγκρουόμενο με τη λογική και με αποτέλεσμα προσδιορισμένο εκ του περιεχομένου του.

Αφού δήλωσε ότι το ΟΧΙ και το ΝΑΙ,  σημαίνει παραμονή στο ΕΥΡΩ και την ΕΥΡΟΖΩΝΗ, όποιο αποτέλεσμα και αν έβγαινε θα κατέληγε στην αποδοχή της συμφωνίας (παράδοση) στην ηγεσία της Ευρωζώνης.

Βέβαια, πιστεύουμε ότι ο ίδιος ήθελε να βγει το ΝΑΙ, για να πει ότι το θέλησε αυτό ο Λαός. Τελικά αυτός ο προδομένος Λαός ψήφισε και με μεγάλη διαφορά το ΟΧΙ, προς μεγάλη απογοήτευση του κ. Πρωθυπουργού, που τον ανάγκασε να ρίξει το πέπλο της υποκρισίας και να το μετατρέψει σε ΝΑΙ.

8.      Απεκαλύφθη ευθύς αμέσως ότι ενώ συνέτρεχαν τα παραπάνω  γεγονότα, εξυφαίνετο «συνωμοσία» της Αριστερής πλατφόρμας για ρήξη με την Ευρωζώνη και επιστροφή στη ΔΡΑΧΜΗ.

Για τη ρήξη αυτή είχε μιλήσει και δημόσια ο Βαρουφάκης (Χανιά) και είχε πει «να δούμε θα με στηρίξετε και όταν γίνει η ρήξη»

Για τη ρήξη αυτή είχε ενημερωθεί ο Πρωθυπουργός από τον Βαρουφάκη από τον Μάρτιο του 2015 (άλλοι λένε από τον Φεβρουάριο).

Τίποτε, όμως δεν είχε μάθει ο λαός και το λοιπό πολιτικό σύστημα.

Όταν τελευταία έγινε ευρέως γνωστό, πρώτα είπαν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια ότι ο Τσίπρας, έλαβε γνώση της σχετικής έκθεσης περί δραχμής, διαπίστωσε την επερχόμενη οριστική καταστροφή και ετάχθη αποφασιστικά υπέρ του ΕΥΡΩ.

Έπειτα είπαν ότι είχε από πριν δοθεί εντολή για το PLAN B με ενδεχόμενο τη δραχμή και γνωστοποιήθηκε τώρα η σχετική έκθεση. Αυτά, όμως, όλα εκ των υστέρων, χωρίς να αναιρούν   την εύλογη καχυποψία, ότι προετοιμάζετο από πολλού χρόνου η ρήξη και η δραχμή εξ ου λόγου και οι πολύμηνες άνευ περιεχομένου άπρακτες διαπραγματεύσεις ως τη λήξη της δοθείσας προθεσμίας (30-6-2015).

9.      Σ’αυτή τη διαχείριση της «Αριστεράς» δεν βλέπουμε καμία διαφορά από τη φαυλότητα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και ιδιαίτερα δεν υπάρχει κανένα  η θ ι κ ό  π λ ε ο ν έ κ τ η μ α.

Διότι αν υπήρχε ποτέ τέτοιο πλεονέκτημα, σήμερα με τις στάσεις έναντι των γεγονότων και τις συμπεριφορές του ίδιου του Πρωθυπουργού και των συνιστωσών του Κόμματός του έχει προ πολλού αποδράσει.

Γιατί τι πρέπει να σκεφθεί και να πει ο απλός πολίτης, όταν ο Πρωθυπουργός λέγει στη Βουλή και στα ΜΜΕ ότι δεν πιστεύει στην επιτυχία των μέτρων, των οποίων ο ίδιος ζητεί την υπερψήφισή τους από τη Βουλή; Και παραμένει Πρωθυπουργός. Δηλ. προτιμά την καρέκλα του, από την ουσία της πολιτικής, που υπαγορεύει να αποχωρεί όποιος δηλώνει αδυναμία πραγματοποιήσεως του σκοπού για τον οποίον ετάχθη.

Αλλά και η όλη παρέα της φερομένης Ριζοσπαστικής Αριστεράς την ίδια έλλειψη διαθέτει. Διότι δεν μπορείς να καταψηφίζεις τον πρωθυπουργό σου στις ύψιστες επιλογές του και να προκαλείς έλλειψη πλειοψηφίας και δεδηλωμένης στην Κυβέρνησή  σ ο υκαι να έχεις το σχιζοφρενικό θράσος να λες ότι καταψηφίζεις, αλλά και στηρίζεις την Κυβέρνησή σου, αντί, αφού έχεις αντίθετη γνώμη με τις κυρίαρχες επιλογές του Κόμματός σου, να παραιτείσαι ή να αποχωρείς από το κόμμα αυτό.

Εδώ πρόκειται περί ανυπαρξίας παντελώς ηθικού πλεονεκτήματος.

Τελικά, ποια είναι αυτή η Αριστερά; Είναι μάλλον το αποπαίδι της παρωχημένης Αριστεράς. Παίρνει εμπνεύσεις από την μπαγιάτικη ρητορική της ουτοπίας και δεν την αφήνει να κοιμηθεί το βάρος της εμφυλιακής ήττας.

Είναι αυτή που αναγορεύεται σε τιμητή των πάντων, χωρίς κάποια ιδιαίτερη επίδοση, ενώ δεν έχει να μας επιδείξει μια επιτυχή εφαρμογή εκεί που δοκιμάστηκε. Έφερε συμφορές και καταστροφές παντού.

Είναι εκείνη η αριστερά, που δεν έδειξε ποτέ το πρόσωπό της στο λαό, ήταν καμουφλαρισμένη και εξοπλισμένη με περισσή δολιότητα, όπως ειδικότερα σήμερα η Αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί είναι οι λαθρεπιβάτες της δημοκρατικής διαδικασίας, μήπως πλησιάσουν την εξουσία, ξεγελώντας τους νόμιμους συνεπιβάτες τους.

Ας ευχηθούμε να σταματήσουνε εδώ οι περιπέτειές μας.

 23-7-2015                                                                                                                                                                         Ι.Κ.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Πλησμονή απάτης και ανευθυνότητος

Οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας έδειξαν και πάλι ότι είναι κατώτερες των περιστάσεων.

Αντιμετώπισαν τη διαχείριση ενός δημοψηφίσματος.

Ως ερώτημα του δημοψηφίσματος ετέθη «ΟΧΙ ή ΝΑΙ στις προτάσεις που έκαναν στη χώρα μας οι εταίροι την 25-6-2015», οι οποίες ήταν δυσμενείς για μας.

Αμέσως το ερώτημα αυτό, ως ερώτημα, προκάλεσε τη θυμηδία των πολιτών, των απλά ενημερωμένων ή υποψιασμένων. Γιατί δεν αποτελούσε κανένα γεγονός, ήταν απλά μια πρόταση διαπραγμάτευσης, που μάλιστα δεν είχε κλείσει και βρισκόταν σε εξέλιξη.

Υπό την βεβαιότητα αυτή δεν αποτελούσε ύψιστο και επείγον πρόβλημα, από το οποίο κινδύνευαν άμεσα συμφέροντα της χώρας. Πέραν του γεγονότος ότι η σπερματική δομή των επί μέρους προτάσεων, που ήταν κυριαρχική των διαπραγματεύσεων, αφορούσαν σε θέματα δημοσιονομικού χαρακτήρα απτόμενα της σύνθεσης και εφαρμογής του Πορϋπολογισμού της Χώρας. Εδώ αποκλείεται ευθέως από το Σύνταγμα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Αλλά η «λεπτομέρεια» αυτή παρεκάμφθη από όλο το πολιτικό μας σύστημα.

Την επόμενη της εξαγγελίας του ερωτήματος αυτού, οι Έλληνες πολίτες εμβρόντητοι, πληροφορούνται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ότι αυτή η πρόταση είχε αποσυρθεί. Επομένως δεν υπήρχε τυπικά και ουσιαστικά έστω πρόταση, την οποία έπρεπε να απορρίψουμε ή αποδεχθούμε.

Η Κυβέρνηση επιβεβαίωσε το γεγονός αυτό και επέμεινε στη διενέργεια του δημοψηφίσματος με το ίδιο περιεχομένο.

Αλλά για κάθε απλό πολίτη που σέβεται τον εαυτό του, είναι φανερό ότι δεν έχει περιεχόμενο το ερώτημα, είναι ασαφέστατο, δίδει ο καθένας όποια ερμηνεία θέλει και προπάντος δίδει το δικαίωμα σε πλείστους να υποψιαστούν ότι οδηγεί: εκτός ΕΥΡΩ και στη δραχμή. Γι’ αυτό και υποχρεώθηκε η Κυβέρνηση να «ερμηνεύει» συνέχεια το ερώτημα, ότι εννοούμε ΟΧΙ εντός της Ευρωζώνης και της Ευρώπης, χωρίς αυτό βέβαια να προκύπτει από το ερώτημα.

Γι’ αυτό το ερώτημα αυτό, δεν ήταν για δημοψήφισμα, ήταν μαγική εικόνα για φυλλάδια εικονογραφημένα, όπου ο καθένας έδινε τη δική του εξήγηση, όπως δηλαδή του πήγαινε το πολιτικό κοστούμι που φορούσε. Έτσι άλλος του άρεσε να βλέπει στο βάθος τη δραχμή και την έξοδο από την ΕΥΡΩΖΩΝΗ, άλλος να βγάζει τα απωθημένα του από συγκεκριμένους πολιτικούς ή από παλαιά κόμματα, μέχρι που άλλος δυστυχής να λέει ότι «δεν έχω τίποτε, τι άλλο έχω να χάσω».

      ●Στο κρίσιμο αυτό σημείο σύμπασα η Αντιπολίτευση διέπραξε άλλο ένα κεφαλαιώδες σφάλμα, που έδειξε την παντελή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου, αλλά και υπευθυνότητας  έναντι της Πατρίδος.

Βάλθηκε να ερμηνεύσει το ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ περιεχομένου ερώτημα, αποδεχόμενη και  νομιμοποιούσα αυτό με την αντιπαράθεση στο ΟΧΙ του ΝΑΙ, που το ερμήνευσε ΝΑΙ στην Ευρώπη, ΝΑΙ στο ΕΥΡΩ.

Πολλοί από εμάς τους απλούς πολίτες διαβιβάσαμε όπου δει την πρόταση αποτροπής της οποιασδήποτε ερμηνείας και την επιβολή στην Κυβέρνηση υποβολής νέου σαφούς και ακριβούς ερωτήματος, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Εάν δεν απεδέχετο η Κυβέρνηση την λογική και νόμιμη αυτή πρόταση, τότε η Αντιπολίτευση να απειλούσε ΑΠΟΧΗ και να την πραγματοποιούσε. Δεν ήθελε να εφαρμόσει την πρόσφατη λαϊκή εντολή των βουλευτικών εκλογών, είχε πλέον στάδιον δόξης λαμπρόν να την εφαρμόσει με το Δημοψήφισμα.

Η Κυβέρνηση έφερε τη Χώρα στο έσχατο οικονομικό της επίπεδο, αυτή είναι υποχρεωμένη να το ολοκληρώσει.

Δεν την εμποδίζει κανείς. Δεν χωρεί λιποταξία.

Οι ταγοί  λοιπόν της Αντιπολίτευσης δεν άκουσαν κανένα και ενεφανίσθηκαν ως υπεύθυνα Κόμματα, τα οποία είναι αδιανόητο να μην λαμβάνουν θέσεις εν προκειμένω. Λες και η Κυβέρνηση Τσίπρα ελάμβανε θέση δια του ερωτήματος αυτού.

Μικρόνοες και πολιτικοί νάνοι δεν αντιλαμβάνοντο  ότι λέγοντας «ΝΑΙ» συνειρμικά επιβεβαίωναν τους ισχυρισμούς των Κυβερνητικών, που τους κατηγορούν ότι αυτοί δεν λένε σε όλα ΝΑΙ, όπως έκαναν εκείνοι, αλλά διαπραγματεύονται και λένε ΟΧΙ.

Βέβαια δεν μπορώ να κρύψω τη συμπάθεια και τον θαυμασμό μου σ’ αυτούς τους οπαδούς του ΝΑΙ, αφού και υπό την αυθαίρετη ερμηνεία του ερωτήματος από την Κυβέρνηση, αποδέχθηκαν να επιβαρύνουν τον εαυτό τους από τα πρόσθετα βάρη που φέρνει το ΝΑΙ, αναδεικνυόμενοι ως πραγματικοί Ευρωπαίοι σε στίβο, όπου μόνον οι Ελβετοί πολίτες μέχρι σήμερα έχουν ψηφίσει επιβολή φορολογικού βάρους στον εαυτό τους.

Το αστείο είναι ότι τη θέση αυτή ασπάζονταν και αρκετοί φίλοι, επιστήμονες, ιδιαίτερα των θετικών επιστημών, σε τέτοιο σημείο ώστε με έβαλαν σε σκέψεις να επανεξετάσω  τα σχέδια στατικής αντοχής του σπιτιού μου.

Η ένδεια των πολιτικών επιχειρημάτων τους ήταν τόσο ρηχή και επιδερμική ώστε μόνο από επιπολαιότητα και αχρησία των νευρώνων του εγκεφάλου εδικαιολογείτο.

Γιατί είναι αδύνατον να μην δύνανται όλοι αυτοί οι κύριοι να αντιληφθούν ότι ένας εκλογικός αγώνας και δη δημοψηφίσματος, πρέπει να έχει ΗΓΕΣΙΑ, που να τον υπηρετεί και να τον κατευθύνει.

Η συμπαθητική συμμετοχή αξιόλογων θεσμικών ανθρώπων στο πλήθος της πλατείας, δεν παρέχει τα εχέγγυα εκλογικής ηγεσίας. Ούτε είναι ηγεσία, γι’ αυτό και το έλλειμμα παρουσίας του ΝΑΙ στα εκλογικά τμήματα και στη μάχη της αφίσσας. Ήταν ανύπαρκτοι.

Βέβαια ο Λαός μας απεφάνθη. Και πλέον ύστερα από τις Κυβερνητικές δηλώσεις μετά το Δημοψήφισμα, ότι το ΟΧΙ εννοείται μέσα στο ΕΥΡΩ, υπάρχει και σχετική ηρεμία.

Τώρα διανοίγεται ένα καινούργιο κεφάλαιο, με νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους.

Ελπίζω να ξεχαστούν οι μέχρι τώρα τακτικές επηρεασμού της κοινής γνώμης δια της διατυπώσεως και διαδόσεως από  διάφορες μεριές αντιφατικών δήθεν γνωμών και κατ’ επανάληψη, ώστε οι πολίτες να χάσουν τον μπούσουλα και να μην καταλαβαίνουν τι τους γίνεται και να καταλήγουν άβουλα όντα για την πολιτική τους επιλογή.

Προς αποφυγή είναι και οι αναδεικνυόμενοι «ρήτορες» του Κομματικού μηχανισμού που ομιλούν συνεχώς και επί τα ίδια πράγματα, ώστε να σιχαίνεται ο πολίτης να πλησιάσει την πολιτική διαδικασία.

Έπειτα η πανουργία, τα ψέμματα που επαναλαμβάνονται συνεχώς και η ασυνέπεια λόγων και πράξεων και ιδία κατά την πορεία των συνεννοήσεων και των διαπραγματεύσεων, να μην ζηλώσουν δόξαν εκ του προηγούμενου πενταμήνου και να αχθούν οι διαπραγματευτές μας σε μια χρήσιμη συμφωνία, η οποία γνωρίζομε ότι δεν θα είναι η καλύτερη για την Πατρίδα μας και δη έναντι προηγουμένων. Εν τούτοις είναι απαραίτητη.

                                                    ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Αρίφνητο πλήθος αβελτηριών

Οι Έλληνες από την πρώτη ημέρα της μνημονιακής λαίλαπας, που κατέστησε τη Χώρα έρμαιο των δανειστών και των διαθέσεων των «φίλων» μας Ευρωπαίων και ευρίσκεται σήμερα σε πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο, είχαν διαπράξει τεράστια κεφαλαιώδη σφάλματα. Τόσο στην ουσία, όσο και στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης.

Η κρίση χρέους ήταν ξεκάθαρη. Δεν χρειαζόταν να είσαι πανεπιστημιακός δάσκαλος ή μαθηματικός που λύνει εξισώσεις ή ολοκληρώματα για να το αντιληφθείς. Με απλές λογιστικές πράξεις έφθανε ο οποιοσδήποτε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το χρέος της Ελλάδας δεν ήταν βιώσιμο, ούτε έγινε μέχρι σήμερα. Περί αυτού έχουμε αρθρογραφήσει και αναλύσει λεπτομερώς με αριθμούς και επίσημα στοιχεία σε παλαιότερες δημοσιεύσεις και αναρτήσεις. Το χρέος αυτό έπεφτε και πέφτει στους ώμους των παιδιών και των εγγονών μας, δηλαδή τουλάχιστον στις δύο επόμενες γενιές, χωρίς να υπάρχει προοπτική να σταματήσει οι δανεισμός κάποτε.

Αντί, λοιπόν, να θέσουν ευθέως ΘΕΜΑ ΧΡΕΟΥΣ και να διαπραγματευθούν τη μείωσή του (κούρεμα, επιμήκυνση, μείωση επιτοκίων, καινούργιο χρόνο έναρξης (περίοδο χάριτος), προτού δηλαδή επισυμβούν οι συνέπειες των γραφειοκρατών – τεχνοκρατών της ΤΡΟΪΚΑ και αρχίσουν οι περικοπές μισθών – συντάξεων – επιβολή φορολογιών κ.λπ., οι αρμόδιοι προτίμησαν να επιτελέσουν το έργου του σαράφη και να ακολουθήσουν τις δολιχοδρομίες των κατ’ επάγγελμα κολλυβιστών, όντες ανίκανοι προς τούτο και προπαντός απροετοίμαστοι. Και το χειρότερο, ότι παρέβλεψαν (δεν λέγω υποτίμησαν, διότι τότε πρέπει να τους απονεμηθεί το παράσημο της βλακείας) τη δύναμη των δανειστών και των πανίσχυρων οργανισμών τους, που σχεδόν πάντοτε επιβάλλουν τις θελήσεις τους.

Η τακτική αυτή δυστυχώς ακολουθείται και σήμερα. Πρώτα συζητούνται οι λογιστικές εγγραφές, μειώσεις δικαιωμάτων, αυξήσεις φόρων κ.λ.π. και αφού επιβληθούν αυτά, τότε, λένε ότι θα μιλήσουν για το χρέος.

Αλλά  η ρύθμιση του χρέους  αποτελεί τον κυριώτερο και ασφαλέστερο οδηγό στην επιβολή όρων και δεσμεύσεων εκ μέρους των δανειστών, διότι τότε (είτε κούρεμα είτε επιμήκυνση κ.λ.π.) η ετησία οφειλή του Κράτους στους δανειστές θα μειωθεί έως και στο 50% της σημερινής δόσης. (Κάποια στιγμή είχαμε υπολογίσει με στοιχεία της Τ.τ.Ε ότι η ετήσια δόση είναι 7 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ).

Αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής ότι οι υποχρεώσεις πληρωμών μειώνονται κατά ήμισυ  και οι αντίστοιχες απαιτήσεις επιβολής εισπρακτικών όρων εκ μέρους των δανειστών μειώνονται αντιστοίχως.

Ανακουφίζεται η Οικονομία, μένουν χρήματα γαι την παραγωγική ανάπτυξη της Χώρας κυκλοφορεί περισσότερο χρήμα και πολλαπλασιάζεται στα χέρια των παραγωγών και καταναλωτών η κυκλοφορία του, το ίδιο ποσόν περνάει από περισσότερα χέρια σε τακτά χρονικά διαστήματα, αυξάνονται οι δουλειές, μειώνεται η ανεργία, η Χώρα βγαίνει από την ύφεση.

Εάν από την αρχή είχε ρυθμιστεί το θέμα του Χρέους, δεν θα είχαμε μπει στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, δεν θα μας είχαν επιβληθεί τα επώδυνα καταναγκαστικά μέτρα που υφιστάμεθα (και αυτά που προβλέπεται με βεβαιότητα ότι έρχονται) και δεν θα είχαν εξαντληθεί και τα αποθέματα ικανών τμημάτων του Λαού μας, που έγιναν στήριγμα και σκέπη, όχι μόνον αυτών που τα είχαν αλλά και των αδελφών, εγγονών, γονέων, παιδιών, φίλων.

Γιατί στη μαύρη αυτή δοκιμασία των Ελλήνων, εθριάμβευσε το πνεύμα της αλληλεγγύης και της οικογένειας. Αυτό δεν μπόρεσαν να καταλάβουν οι Γερμανοί και οι άλλοι. Κανένας Έλληνας δεν αφήνει την ευρύτερη οικογένειά του να πεινάσει και εξευτελισθεί, όσο βέβαια φθάνουν οι αντοχές του.

Από την άλλη μεριά, ενώ προτιμούν τις διαπραγματεύσεις για την επιλογή των επιβαλλομένων εκάστοτε μέτρων, δεν  κάνουν καμία ουσιαστική ενέργεια να αναδείξουν στου άπληστους δανειστές, ότι τα μέτρα που προτείνουν και επιβάλλουν δεν οδηγούν στην ανάπτυξη της Εθνικής Οικονομίας, είναι απλά εισπρακτικά μέτρα και βουλιάζουν την Οικονομία στην Ύφεση. Αλλά με Ύφεση καμία Οικονομία δεν ανακάμπτεί και ούτε αναπτύσσεται.

Δεν είναι μόνον αυτές οι αβελτηρίες των εκπροσώπων μας, αλλά πλήθος, ων ουκ έστι αριθμός, όταν καθήσουμε και ελέγξουμε κάθε μία πρόταση ξεχωριστά.

Πέραν αυτών, βέβαια, έχουμε και περιπτώσεις  που μας είναι άγνωστες ακόμη, κρυπτόμενες υπό την αχλύ της μυστικότητας των διεθνών και διακρατικών σχέσεων. Τελευταία από προδημοσιεύσεις βιβλίου για την έναρξη της κρίσης του γνωστού δημοσιογράφου Μιχ. Ιγνατίου, παρέχεται η προσωπική βεβαίωση αυτού, που έχει μιλήσει με τον τ. Διοικητή της Τ.τ.Ε κ. Προβόπουλο και τον τ. Υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, ότι το Νοέμβριο του 2009, δηλαδή μόλις είχε αναλάβει πρωθυπουργός ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ συγκάλεσε, μαζί με άλλους ανώτατους αξιωματούχους, μυστική συνάντηση για την Ελλάδα και πρότεινε στην Κυβέρνηση Παπανδρέου ένα είδος μίνι μνημονίου για να σταματήσει η κρίση εν τη γενέσει της.

Αλλά δυστυχώς, ο κ. Παπανδρέου ούτε αξιώθηκε να απαντήσει. Μας απάντησε από το Καστελόριζο και ακολούθησε η ΤΡΟΪΚΑ. Και ποιος ξέρει με την πάροδο του χρόνου τι έχει να αποκαλυφθεί.

Καλά όλα αυτά θα πει κάποιος αναγνώστης μου. Τώρα σ’ αυτήν την κατάσταση, μπροστά στα αδιέξοδα,  στο χείλος της καταστροφής τι κάνουμε;  Καλές οι διαπιστωσιολογίες, αλλά σήμερα τι δέον γενέσθαι;

Πρώτα – πρώτα εάν θέλουμε να κάνουμε δυναμική πολιτική και θέλουμε να προχωρήσουμε εν ανάγκη σε ρήξη, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το σκοπό αυτό.

Δεν μπορεί να επαιτείς την οποιαδήποτε δόση ή οικονομική ενίσχυση και συγχρόνως να  κάνεις το λιοντάρι. Αυτό δεν αποτελεί σπονδή στην αξιοπρέπεια. Αποτελεί καταισχύνη.

Όπως αποδεικνύεται κάθε μέρα που περνάει  η πολυδιαφημιζόμενη διεθνοποίηση του Ελληνικού προβλήματος δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα. Όταν είσαι μικρός και αδύναμος, πρέπει να χρησιμοποιείς άλλους τρόπους και άλλες μεθόδους για να επιτύχεις το σκοπό σου. Και μάλιστα έναντι εκείνων που σε ξέρουν πολύ καλά. Μας θυμίζει το ανέκδοτο του λαγού  με το λιοντάρι. Και πάνω από όλα η σοβαρότητα, είναι αυτή που εκτιμάται. Τόσο στα επιστημονικά, όσο και στα πολιτικά επιχειρήματα.

Ο πολύς θόρυβος,  οι προκλητικές παρουσίες απωθούν και δεν κάνουν φίλους. Από αυτούς έχουμε ανάγκη σήμερα για τις περιστάσεις. Αυτό το κλίμα αποστερεί της δυνατότητος επιτυχών χειρισμών. Δημιουργεί αντιδράσεις ασύμφορες για τη Χώρα, που μπορεί να οδηγήσουν αμέσως σε μεγάλη καταστροφή.

Βέβαια, πολλές απαιτήσεις των Ευρωπαίων είναι ζημιογόνες για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Οι Ευρωπαίοι δεν συμπεριφέρονται ως εταίροι, αλλά ως δανειστές. Και αυτό δεν τους το έδωσε κανένας να το καταλάβουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να ενδώσουμε στα πάντα. Πρέπει ο ρεαλισμός να μας οδηγήσει στις βέλτιστες θέσεις που μπορούμε να επιτύχουμε. Να περάσουμε τον κάβο της καταστροφής.

Και ευθύς αμέσως να οργανώσουμε το Κράτος μας. Όχι για να μην επαναλάβουμε τα εγκληματικά ατοπήματα του παρελθόντος, αλλά για να το θωρακίσουμε έναντι του μέλλοντος.  Να είμαστε έτοιμοι υπό συνθήκες ισχύος και υγιούς διοίκησης του Κράτους και της Οικονομίας του.

Γιατί, αν δεν αλλάξουν νοοτροπία οι Ευρωπαίοι, αυτή η ετοιμότητα μας είναι αναγκαία. Για να είμαστε πράγματι υπερήφανοι ως Έλληνες και αξιοπρεπείς ως άνθρωποι.

                                                   ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ