ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

             

Ο λόγος για το σύμφωνο συμβίωσης. Η ανεύθυνη, δήθεν, αριστερά το θεωρεί εξυπακουόμενο. Όσοι δεν το αποδέχονται αποκαλούνται καθυστερημένοι. Οι πλείστοι υπηρέτες των MEDIA κάνουν τους έκπληκτους, σε όσους υποβάλλουν και μάλιστα πολύ δειλά, ενστάσεις.

Τι είναι λοιπόν, η σχέση αυτή; Είναι πρόοδος; Αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη της ζωής; Στερείται η ανθρωπότητα του βιολογικού της βηματισμού; Αποτελεί φαλκίδευση κεκτημένων δικαιωμάτων;

Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν.

 Η ομοφυλοφιλία είναι μία μη φυσιολογική ανθρώπινη τάση. Είναι ένα καπρίτσιο της φύσης, τουλάχιστον. Είναι ένα ατύχημα στη φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου βίου. Η ζωή απαιτεί να την ζεις κατά φύση και όχι παρά φύση.

Ο ανθρωπισμός, η παιδεία, η ανάπτυξη των ευγενών αισθημάτων στον άνθρωπο και στην κοινωνία του, δεν μπορεί να παραγνωρίσει την ανθρώπινη υπόσταση του ομοφυλοφίλου. Γι’ αυτό τον δέχεται στην όλη ομήγυρη, στην κοινωνική ζωή, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στην κάθε είδους εργασία. Δεν την αποβάλει. Απαιτεί, όμως και από αυτόν αντίστοιχο σεβασμό. Αυτόν τον σεβασμό, δυστυχώς, η κοινωνία δεν την εισπράττει. Εν τούτοις, ο πραγματικός πολιτισμός μας έχει αναπτύξει μία μεγάλη αρετή: την ανοχή. Κανένα δικαίωμα δεν στερούνται από τους νόμους, από όσα έχουν όλοι άλλοι Έλληνες.

Έτσι το λεγόμενο σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων, δηλαδή ο γάμος αυτών, έστω και χωρίς τελετουργικό, αποτελεί μεγάλη π ρ ό κ λ η σ η και σε μια εποχή και μια χώρα πολύ ταραγμένη και δοκιμασμένη. Όχι από πλευράς φολκλορικής, αλλά από καθαρά επιστημονικής, πέραν της βιολογικής δυσαρμονίας (είπαμε ατύχημα).

Διότι είμαστε υποχρεωμένοι τάχιστα και συνοπτικά να ξαναδούμε τι είναι γάμος και σε τι αποβλέπει, ποιος είναι ο προορισμός του.

Από τον Μοδεστίνο έχουμε μάθει και έχει παγιώσει η επιστήμη την έννοια ότι ο γάμος είναι «η συγκλήρωση του βίου παντός». Αλλά πασιφανώς η συγκλήρωση αυτή δεν επέρχεται αντικειμενικά με το γάμο μεταξύ ομοφύλων ζευγαριών. Διότι ο γάμος δεν έχει μόνο σεξιστικό ή σεξολογικό περιεχόμενο, αλλά έχει και δη στην «συγκλήρωση» του βίου κυρίως πνευματικό περιεχόμενο.

Και αυτό το περιεχόμενο μπορεί να δώσουν μόνον τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η σχέση τους έχει απροσμέτρητο περιεχόμενο, που φθάνει μέχρι τη δημιουργία καινούργιας ζωής, με την ανανέωση της ζωής, που δίνουν τα παιδιά.

 Ακόμη και στα άτεκνα ζευγάρια, που κι αυτό είναι τυχερό και όχι ευθύνη των ζευγαριών αυτών, με το σύστημα της υιοθεσίας εκφράζεται και πληρούται η ανθρώπινη ανάγκη, εκδηλούται η μητρότητα, η πατρική στοργή και παρουσία.

Στην περίπτωση υιοθεσίας των ομοφύλων ζευγαριών, δεν πληρούται καμία μητρική η πατρική λειτουργία στη φύση των παιδιών. Τα παιδιά δεν μπορεί να θεωρούν και να αποκαλούν «μητέρα» έναν άνδρα ή «πατέρα» μία γυναίκα. Αυτά είναι αφύσικα πράγματα. Είναι καταδικασμένα σε δυστυχία από τη φύση τους. Δεν μπορεί παρά να δημιουργήσουν ανθρώπινα κουρέλια στην κοινωνία και ψυχοπαθολογικά άτομα. Είναι η παρακμιακή αντίληψη της κοινωνίας μας.

Λένε, ότι τα σύμφωνα αυτά τα έχουν όλοι σχεδόν στην Ευρώπη και επομένως εμείς είμαστε «καθυστερημένοι». Κάποιοι ζήτησαν και αποζημίωση από Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Αυτό, όμως, δεν είναι λόγος που εξαλείφει την παρακμή. Όλοι μιλούν για την παρακμή της Ευρώπης και τις ανατροπές που πρέπει να κάνει. Μόνο σ’ αυτό το σημείο την βρίσκουμε να μην είναι παρακμιακή;

Έπειτα τα Έθνη έχουν τις παραδόσεις τους. Οι Ευρωπαίοι είχαν κατά καιρούς τέτοια παράδοξα φαινόμενα, που έχουν αποτυπωθεί στη διεθνή φιλολογία, όπως την πάπισσα Ιωάννα κ.λ.π.

Εμείς έχουμε και μια Ορθόδοξη παράδοση και μια ιστορική παράδοση (2.500 χρόνια) που τέτοιου είδους συμβιώσεις μας είναι άγνωστες. Διότι και η Ορθοδοξία δεν αποδέχεται. Και αυτό έχει σημασία. Διότι ο γάμος, η συγκλήρωση του βίου παντός, εξηγείται «ως θείου και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Δηλαδή το θείο και το ανθρώπινο δίκαιο πρέπει να συμπίπτουν, να συνηγορούν.

Ούτε, επομένως και αυτό μπορούμε να το παραβλέπουμε. Οπωσδήποτε δεν μπορεί να φιλοδοξούμε να δώσουμε τέτοια πρότυπα στα παιδιά μας.

Λένε αφελώς, οι οπαδοί του συμφώνου αυτού, ότι είναι κοινωνικά απαραίτητο, για να μπορεί ο σύντροφος να βλέπει και να νομιμοποιείται στην ενημέρωση μιας αρρώστιας ή ανάγκης του συντρόφου του ή την διαμονή στο σπίτι του μετά το θάνατό του ή στο δικαίωμα επί των περιουσιακών στοιχείων. Αλλά όλα αυτά ρυθμίζονται και χωρίς να είναι σύντροφοι, με μία εξουσιοδότηση, με ένα πληρεξούσιο, με μία διαθήκη, με μία πράξη δωρεάς.

Επομένως, ούτε για τους λόγους αυτούς νομιμοποιείται η συμβατική αναγνώριση της συμβίωσης ομοφύλων.

Οι Έλληνες βουλευτές αφού κοιτάξουν πρώτα την οικογένειά τους, τα παιδιά τους, την κοινωνία τους απαιτείται να ψηφίσουν κατά συνείδηση και όχι κατά κομματική αμηχανία.

Η Πολυπολυτισμικότητα χάθηκε στο Παρίσι

              

Οι αυταπάτες της Αριστεράς καθημερινά αποκαλύπτονται. Τώρα με την άνθηση της  νέας διεθνούς τρομοκρατίας. Του Ισλαμικού Κράτους. Που ίδρυσε το Χαλιφάτο του στη Μεσοποταμία (ΙΡΑΚ – Συρία)

Η πολυπολιτισμικότητα είχε γίνει του συρμού. Αυθαίρετη η εννοιολογική της πρακτική απόδειξη. Και όμως πολλά χρόνια είχε γίνει προμετωπίδα της Αριστεράς κουλτούρας. Αυτής που όλα τα ιδεολογήματα καθημερινά καταρρέουν, τόσο στον πολιτικό στίβο, όσο και στο πεδίο του στοχασμού και της δράσεως.

Καμία επιστημονική έρευνα και καμία επιστημονική εξήγηση, δεν ακολούθησε την πομπώδη προβολή της. Σκέψεις ρηχές, διατυπώσεις επιτηδευμένες, μεγάλη δόση συναισθηματικής υποκρισίας. Αν  έφερνες αντίθετες σκέψεις και διατύπωνες διαφορετικές γνώμες, σε χαρακτήριζαν ανεδαφικό, αναχρονιστικό και καθυστερημένο. Το κακό γι’ αυτούς της Αριστεράς φαίνεται ότι η ζωή, ατομική, συλλογική και παγκόσμια έχει το δικό της πείσμα.

Σήμερα, η σύγχρονη τρομοκρατία απειλεί όχι τις οικονομίες και τα Κράτη, αλλά τον Πολιτισμό μας και τον τρόπο ζωής μας. Και κατά συνέπεια και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και τον τρόπο ζωής του.

Οι τρομοκράτες του Παρισιού δεν είναι τζιχαντιστές της Μέσης Ανατολής ή των Μουσουλμανικών Χωρών και Εμιράτων. Είναι Γάλλοι και Βέλγοι, ισλαμιστές, τρίτης γενιάς, που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και έζησαν στις Χώρες αυτές και στην Ευρώπη.

Δυστυχώς δεν ενσωματώθηκαν στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, στον τρόπο ζωής των χωρών που εμείς ζηλεύουμε και επικαλούμεθα επαινετικά πολύ συχνά. Παρ’ ότι τους δόθηκε αφειδώλευτα.

Γιατί δεν κατάλαβε η Ευρωπαϊκή Κοινωνία και οι ηγεσίες των Κρατών ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν ζηλώνει δόξα κοσμικού κράτους. Γι’ αυτό δεν θέλει τον τρόπο ζωής τους. Έχουμε ένα τζιχαντικό Κράτος, θρησκευτικού Ισλαμικού σαλαφισμού, δηλαδή «αντλεί πολλά στοιχεία άμεσα από τις διδαχές του Κορανίου και της πρώτης ισλαμικής παράδοσης και θεωρεί ότι ο πιστός και ευσεβής, δεν χρειάζεται τη διαμεσολάβηση από κάποιο ιερατείο ή από νομομαθείς».

Το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί ότι δεν έχει σύνορα, αυτά είναι κινούμενα (κυλιόμενα) και δεν αναγνωρίζει τα σύνορα που προκύπτουν από τους διεθνείς κανόνες «επειδή η διεθνής κυριαρχία δεν υπάρχει, αλλά μόνον η θεϊκή κυριαρχία».

Ευρισκόμεθα μπροστά σε έναν θεοκρατικό κατακτητικό Ισλαμισμό, ολοκληρωτικό, που δεν καταλαβαίνει ούτε από θρησκευτική ετερότητα, παράγει συνενοχικό οπαδισμό και ζητεί εκτελεστές.

Έπειτα διακηρυγμένος στόχος του τζιχαντικού ισλαμικού κράτους είναι η καταστροφή κάθε ίχνους πολιτισμού. Κάθε πολιτιστικού στοιχείου που υπήρξε πριν από τον 7^ο αιώνα που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ. Την Παλμύρα δεν κατέστρεψαν, επειδή τους ενοχλούσαν οι παραστάσεις των γυμνών, αλλά την ισοπέδωσαν για να σβήσουν τον πολιτισμό που γέννησε.

Όπου επικρατεί το Ι.Κ. ο φόβος είναι το κυρίαρχο συλλογικό συναίσθημα. Ο ιμάμης είναι ο κύριος εκφραστής ο διαφεντευντής αυτού και της μοίρας των ανθρώπων. Οι ιμάμηδες του αιώνα μας δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα του δυτικού πολιτισμού. Οι τζιχαντιστές (τζιχάντ = ιερός πόλεμος) όχι δεν μπορούν, αλλά δεν θέλουν να μετέχουν σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Την απορρίπτουν, όπως απορρίπτουν και τη δημοκρατία που πίστευαν αφελώς ο Μπους και οι περί αυτόν, ότι η διάσταση που χωρίζει τους δύο πολιτισμούς (αν θεωρηθεί πολιτισμός το τζιχαντικό φαινόμενο) θα καλυφθεί από την εξαγωγή δημοκρατίας που θα έκαναν σε αυτούς.

Τώρα πια το Ισλάμ αυτό του φοβερού τζιχαντισμού μετεξελίσσεται σταδιακά και προσεκτικά από θρησκεία σε ιδεολογία. Θέλει να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του Καπιταλισμού της απληστίας και να εξορκίσει τον φιλελευθερισμό της ανηθικότητας. Θεωρούν ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή και πρέπει να προστατευθούν οι πιστοί του Ισλάμ.

Ο θεωρητικός του Ισλαμικούυ Κράτους Αλ Σούρι (από Συρία) προώθησε τη νέα στρατηγική, αυτό που στα αραβικά λέγεται «νιζαμ, λα τανζιμ» (σύστημα, όχι οργάνωση). Η Ευρώπη είναι ο στόχος των τζιχαντιστών και ταυτοχρόνως ο τόπος αναπαραγωγής τους.

Τη στρατηγική αυτή θα την πραγματώσει η νέα γενιά, δηλαδή «η Τρίτη γενιά της Τζιχάντ που θεωρεί ότι η Ευρώπη είναι το λεπτό υπογάστριο της Δύσης και πρέπει να χτυπηθεί αυτή πρώτα» (Ζιλ Κεπέλ, Βήμα).

Σημειώνουμε ότι η δεύτερη γενιά είναι η Αλ Κάιντα, Μπι Λάντεν) και η πρώτη γενιά είναι οι μουζαχεντίν στο Αφγανιστάν εναντίον των Ρώσων.

Η στρατηγική της τρίτης γενιάς λέγει ο Ζ. Κεπέλ εφαρμόζει μία Τζιχάντ όχι από τα πάνω προς τα κάτω (όπως έγινε την 11^η Σεπτεμβρίου 2001), αλλά από τα κάτω προς τα πάνω.

ο βασικός παράγοντας αυτού του σχεδίου είναι η επιστράτευση νεαρών από χώρες της Δύσης (είτε αραβομουσουλμανικής καταγωγής, είτε άλλους που ασπάζονται το ριζοσπαστικό Ισλάμ) οι οποίοι έχουν μεγαλώσει στην Ευρώπη, έχουν Ευρωπαϊκά διαβατήρια και μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Αυτοί πρέπει να δρουν ασκούντες τρομοκρατικές πράξεις, διότι αυτό θα πολώσει τις Ευρωπαϊκές Κοινωνίες και θα τις αναγκάσει να αντιδράσουν άσχημα και προς τους υπόλοιπους μουσουλμάνους.

Η Τρίτη γενιά υποδαυλίζει συνειδητά τη βία για να δει επιθέσεις σε τζαμιά, λυντσαρίσματα, κλιμάκωση της ανταποδοτικής βίας με απώτατη κατάληξη τον εμφύλιο πόλεμο, που θα διαρρήξει από τα μέσα τη δομή των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Έτσι η Δύση θα αφανισθεί και θα κυριαρχήσει στον κόσμο το Χαλιφάτο. Γι’ αυτό σκοτώνουν αδιακρίτως όσο μπορούν περισσότερους ανθρώπους, νέους εργαζόμενους, μουσουλμάνους,  κάθε φύλου, ηλικιωμένους και μή, όπως έγινε στο BATACLAN,  στο Παρίσι.

Σκοπός τους να τρομοκρατήσουν πλήρως τον «εχθρό» και να κινητοποιήσουν τους συμπαθούντες. Διότι υπάρχουν και αυτοί(!) Είναι η μεγάλη τους εφεδρεία. Στις μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν ως αποδοκιμασία στη «σφαγή» των δημοσιογράφων του Charlie Hebdo, που υπήρξε και αντίλογος. Αυτός που προβλήθηκε. Αυτοί που έλεγαν «je ne souis pas Charlie (δεν είμαι Σαρλί)», γιατί π.χ. διαφωνούσαν με τα σκίτσα του προφήτη κ.λ.π. Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και αυτοί δεν είναι μόνον μουσουλμάνοι, αλλά και άλλων θρησκευμάτων.

Υπάρχει στην κοινωνία και στην Επιστήμη μία λογική παραδοχή.

Ότι «τη βία δεν την γεννά η θρησκεία, αλλά η φτώχεια».

Αλλά εδώ δεν πρόκειται περί αυτού. Γιατί οι τρομοκράτες – τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θεωρούν ότι ο θάνατος του άπιστου (και αυτοθυσιάζονται γι’ αυτόν) αποτελεί την προϋπόθεση της δικής τους ευτυχίας, έστω και μετά θάνατον. Το αγαθό στο οποίο προσβλέπουν δεν έχει πλέον υλική αιτία, τη φτώχεια.

Μέσα στην πορεία αυτή της Κοινωνίας και του Πολιτισμού μας φαντάζει μεγάλη αφέλεια να μην συνειδητοποιήσουμε ότι η πολυπολιτισμική κοινωνία είνα μία ουτοπική σύλληψη που δεν οδηγεί σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς και ειρηνική συμβίωση. Οι αντιλήψεις αυτές έχουν ήδη απαξιωθεί από τις εξελίξεις στο Παρίσι και στην Ευρώπη ολόκληρη.

                                                 ΓΙΑΝΚΟΣ

Γρανάζια εξόντωσης των αντιπάλων

Ενώ εγώ ο ίδιος δεν έχω ποτέ υποβάλει μήνυση, έχω υποστεί βομβαρδισμό διώξεων σχετικών με τη συμμετοχή μου σε διοικητικά όργανα, ιδιαίτερα όταν αυτά είχαν κάποια σχέση με το Δημόσιο. Έτσι, με την πείρα του πελάτη πιστεύω ότι νομιμοποιούμαι να σχολιάσω τη λειτουργία της ποινικής δικαιοσύνης στον τόπο μας.

Επειδή το θέμα είναι μεγάλο θα περιοριστώ σε μία μόνο πτυχή του – τη χρησιμοποίηση της ποινικής δικαιοσύνης για την εξόντωση αντιπάλων-  που όμως αναδεικνύει πολλές από τις παθογένειες του τρόπου που λειτουργεί η ποινική δικαιοσύνη στην Ελλάδα.

 Η υποκατάσταση της δολοφονίας από «αποκαλύψεις» σαν μέσο εξουδετέρωσης πολιτικών, ή άλλου είδους εμποδίων, έχει στη χώρα μας γίνει επιστήμη, ιδίως μετά την ψήφιση του νόμου περί απιστίας – ενδόξου πατρότητος.

Η μέθοδος είναι παλιά, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει τελειοποιηθεί και δουλεύει κάπως έτσι:

Κατασκευάζεται κατηγορία εναντίον του στόχου. Έχει σημασία η κατηγορία να είναι ευλογοφανής, νομικά καλοδουλεμένη και πιασάρικη για την κοινή γνώμη. Αν χρειαστεί στρατολογούνται μάρτυρες.

Η κατηγορία εκτοξεύεται κατά του στόχου, συνήθως με δόσεις – διαδοχικές αποκαλύψεις ώστε το ενδιαφέρον να κλιμακωθεί. Γίνεται ανώνυμα ή από άτομα πίσω από τα οποία κρύβονται οι πραγματικοί υποκινητές.

Απαραίτητη είναι η συνεργασία εφημερίδων και ΜΜΕ, εύκολη και σχετικά φτηνή. Επειδή ο συκοφαντημένος στόχος είναι επώνυμος, η Δικαιοσύνη κινείται αυτεπάγγελτα, ιδίως εάν ο στόχος κατέχει δημόσια θέση.

Ακολουθεί προανάκριση από σχετικά χαμηλόβαθμο δικαστικό. Αυτός ή αυτή, λόγω του θορύβου που έχει γίνει, παραπέμπει την υπόθεση διαπιστώνοντας ότι «υπάρχουν ενδείξεις ενοχής». Θέλει να απαλλαγεί από την ευθύνη, ή να μην εναντιωθεί στην «εικαζόμενη» πρόθεση εκείνων που κατευθύνουν την κατηγορία, ή φοβάται, ή απλώς βαριέται να μελετήσει τον φάκελο. Αυτή είναι η κρισιμότερη φάση της διαδικασίας.

Οι υποκινητές, που συχνά έχουν τον τρόπο να γνωρίζουν την απόφαση πριν από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, φροντίζουν να της δοθεί μεγάλη δημοσιότητα και για τον πολύ κόσμο παγιώνεται η πεποίθηση πως ο στόχος είναι ένοχος. Το τεκμήριο της αθωότητας έχει πάει περίπατο.

Ο στόχος έχει τώρα μπλέξει στα γρανάζια με βέβαιη προοπτική ότι θα συνεχίσει να ταλαιπωρείται και διώκεται επί χρόνια. Έχετε ίσως ακούσει τη φράση «κόλλησέ του μια ομηρία να τον κάνεις να τρέχει». Τίθεται στον στόχο το δίλημμα εάν θα έπρεπε να παραμείνει στη θέση του μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Στη φάση αυτή, όταν πρόκειται για δημόσια θέση, οι πολιτικοί του προϊστάμενοι έχουν συνήθως γίνει άφαντοι.

Εάν αφήσει τη θέση του(ο συκοφαντούμενος), οι αντίπαλοί του έχουν πετύχει τον σκοπό τους. Σε κάθε περίπτωση, και αν δεν το κάνει, είναι τραυματίας και λεία σε κάθε είδους επιθέσεις και πιέσεις  και από πλευρές που δεν είχαν σχέση με την αρχική δίωξη.

Στη διοίκηση, εάν προσπαθήσει κάποιος να κάνει σωστά τη δουλειά του μοιραία θα δυσαρεστήσει κάποιους, θα συγκρουσθεί με συμφέροντα και θα κάνει εχθρούς που θα τον παραμονεύουν. Η ποινική δικαιοσύνη, ο τρόπος που ασκείται, συχνά γίνεται όπλο στα χέρια αυτών των εχθρών και άθελά της –στις περισσότερες περιπτώσεις– συνένοχος σε άδικες πράξεις και ενέργειες που υποβιβάζουν το επίπεδο της δημόσιας ζωής.

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα ομιλίας του Παναγή Βουρλούμη από την εφημερίδα

« ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»  25/10/2015.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Είδαμε το ξέσπασμα του Μεϊμαράκη στην εφορευτική επιτροπή της Ν.Δ. Ακούσαμε από όλα τα κανάλια την αρνητική προβολή που πέτυχε αυτό το ξέσπασμα. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή αιτιολογία αυτής της συμπεριφοράς.

Δεν γνωρίζουμε σε ποιο ακρότατο σημείο έφερε τον συνήθως ψύχραιμο Μεϊμαράκη η συμπεριφορά και ίσως απόκρυφη και υποβολιμαία στάση της.

Προβλημάτισε πάντως τον Νεοδημοκράτη που ακόμη στέκεται ακλόνητος και πιστός στο κόμμα και αναρωτήθηκε γιατί η Ν.Δ. σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, βρήκε τον χρόνο να αναδείξει διαλυτικές τάσεις. Είναι τόσο δύσκολο να βρούνε με την συζήτηση την χρυσή τομή; Όλοι οι Αρχηγοί, Αρχηγίσκοι και υποψήφιοι Αρχηγοί, υποτιμούν την νοημοσύνη μας και μας θεωρούν αγελαίους, άκριτους, δεδομένους και γενικά ζώα; Χρειάζεται νοητική ικανότητα Αϊνστάιν για να σταματήσουν να παίζουν παιχνίδια σε βάρος μας; Γιατί αρέσει η βρωμιά, η ίντριγκα και η πιστότητα στην ιδιοτέλεια και στη φωνή του κυρίου μου;

Φτάνει πια. Αν δεν θέλουν την αγνότητα, την σιγουριά, την πείσμονα επιμονή του άδολου 30% του Ελληνικού Λαού στην φιλελεύθερη  ιδεολογία, ας έχουν το θάρρος να μας αφήσουν ήσυχους. Δεν αντέχουμε άλλο. Κουραστήκαμε, υποφέραμε αρρωστήσαμε. Θέλουμε πολιτικούς με κύρος, με λεβεντιά, με ανθρωπιά και θαρραλέους. Όχι με τάσεις εμπλοκής σε συμφέροντα, όχι υποκριτές όχι δουλοπρεπείς, όχι εξαρτώμενους. Ελεύθερους ανυπότακτους, ευσεβείς και τίμιους θέλουμε.

                                                                                                             Χ. Κ.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Άρχισε η ενδοσκόπηση. Ένας καλός φίλος της Κεντροαριστεράς (όχι συριζαίος) με κάλεσε να του εκθέσω κατά τη γνώμη μου το φαινόμενο των εκλογών. Θετικός επιστήμων, άνθρωπος της αγοράς, με τετραγωνικό μυαλό.

 Αδυνατεί να εξηγήσει με αναλύσεις επί αναλύσεων και με λογικά επιχειρήματα επί λογικών επιχειρημάτων το πρωτόγνωρο στις μέρες μας φαινόμενο.

Έχουμε έναν αρχηγό Κόμματος τον Ιανουάριο του 2015 να υπόσχεται δέκα πέντε πράγματα και να μην κάνει κανένα.

Έπειτα, καλεί το Λαό σε δημοψήφισμα, ο Λαός ψηφίζει άλλα και αυτός κάνει άλλα.

Ο ίδιος ηγέτης ύστερα από τριάντα μέρες καλεί το Λαό σε εκλογές, με δεδομένη την υποχρέωση να εφαρμόσει πιο αυστηρό μνημόνιο και ενώ έχει χρεώσει τη χώρα επί πλέον καμμιά πενηνταριά δισεκατομμύρια.

Και ο Λαός ψηφίζει τον ίδιο ηγέτη με ικανή πλειοψηφία, όπως την πρώτη φορά και παρ΄όλη τη διάσπαση του Κόμματός του από «πιο αριστερούς».

Ο φίλος μου, δεν μπόρεσε να καταλάβει τη δύναμη του ανορθολογισμού των Ελλήνων. Τη μάχη που δίνεται κατά της κοινής λογικής. Και είναι ευτυχής η περίπτωση για τον Βέλτσο να επαίρεται για τη νίκη, προφανώς μαζί με τον Τσίπρα, επί της κοινής λογικής.

Αλλά αυτή εξέλιξη αναιρεί και αυτήν την πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά στη δομική της σύσταση. Γιατί ξέρουμε ότι η Αριστερά, είχε τουλάχιστον εμμονή στην αξία του ορθολογισμού.

Η Αριστερά θεωρεί τον εαυτόν της αυτόκλητο  κληρονόμο, του ορθού λόγου και των κατακτήσεων του Διαφωτισμού, αυτοπροβαλόμενη ως φορέας απελευθερωτικού μηνύματος.

 Εδώ όμως διαχωρίζει πλήρως την πορεία της με τον ορθό λόγο, αφού γίνεται απλός δέκτης ή διεκπεραιωτής κάθε λογής αιτημάτων διεκδικήσεων ή ακόμη και απωθημένων και παύει να υπηρετεί τον ορθό λόγο. Και μαζί χάνεται και η τιμή της ερμηνείας της κοινωνικής πραγματικότητας.

Είναι κατανοητό σ’ ένα αιματώδη και συναισθηματικό Λαό να επισκιάζουν συναισθηματικά και άλλα κριτήρια στις εκλογικές του επιλογές.

Αλλά επί τούτοις, πρέπει να ανιχνεύσουμε και ανορθολογική συγγένεια μεταξύ Τσίπρα και εκλογικού σώματος.

Ο πρώτος, με πολλή αφροσύνη εκβιάζει ν΄ανέβει στην εξουσία, ενώ γνωρίζει ότι οι δανειακές ανάγκες της Χώρας υπερβαίνουν τα 22 δισεκ. και εν τούτοις βεβαιώνει ή υπόσχεται στο Λαό ότι με μια μονοκοντυλιά, μ’ ένα Νόμο θα σβήσει τις υποχρεώσεις και το χρέος του Κράτους.

Αυτό ο Λαός, όσο πολιτικά ηλίθιος και αν είναι (όσοι είναι) το καταλαβαίνει ότι δεν είναι δυνατόν. Εν τούτοις του αρέσει να του χαϊδεύει τα αυτιά. Αυτοϊκανοποιείται από τη μακρινή απιθανότητα να συμβεί. Και καταφάσκει.

Έπειτα, του λέει του Λαού ότι θα εξαφανίσει την ανεργία 1.500.000 ανθρώπων με αναδιανομή του πλούτου, ενώ γνωρίζει τόσον αυτός, όσον και ο «ευκολόπιστος» Λαός, ότι αναδιανομή – σεισάχθεια δεν μπορεί να γίνει σε μια χρεωκοπημένη Χώρα, όπου δεν υπάρχει ρευστότητα, τα μεσαία στρώματα φωχοποιούνται συνεχώς και το 1% των πλουσίων που μπορεί να ελεγχθεί, ανά πάσα στιγμή μπορεί να εγκαταλείψει τη Χώρα.

Και αυτή η εικονική πραγματικότητα είχε την ίδια αυτοϊκανοποιητική υποδοχή.

Ο «ηγέτης» αυτός δεν κάλεσε το Λαό να εργασθεί, έστω μαζί του, δεν του απεκάλυψε καθαρά, ότι η αναδιανομή προϋποθέτει παραγωγή πλούτου και ιδιαίτερα επιχειρηματικού πλούτου που δημιουργείται από την ιδιωτική πρωτοβουλία, από τη δημιουργία προϊόντος, που δεν παράγεται από το Κράτος.

Εξαντλήθηκε στη ρητορική του Λαϊκισμού. Του ήταν αρκετή. Λαϊκισμός και ηθικολογία. Για να φθάσει στο «ηθικό πλεονέκτημα» που ήδη άρχισε να φυλλορροεί.

Έτσι εμείς οι άλλοι μιλήσαμε για ηθική πολιτική ή για πολιτική της ηθικής. Και βεβαίως καταλήξαμε εύκολα στην τελευταία, αφού η πολιτική αυτή δεν συνδέεται με κάποιον διακηρυγμένο κώδικα ηθικής υπεροχής.

Όταν αποδελτιώνουμε όλα τα στοιχεία του εκλογικού μυστηρίου, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Λαός ψήφισε τον εαυτόν του.

Τι του είπε ο Τσίπρας:

Ελληνίδα και Έλληνα «σε κοιτώ στα μάτια και σου λέω ότι  α π έ τ υ χ α,  αλλά τουλάχιστον προσπάθησα σκληρά και δεν είμαι σαν τους άλλους, δεν είμαι έμπειρος...., είμαι ακριβώς σαν εσένα». Και ο Λαός ψήφισε τον εαυτόν του.

Δεν μπορούμε για την περίπτωση, να μην θυμηθούμε τον πάλαι ποτέ Αντιβασιλέα και δικτάτορα στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη, ο οποίος είπε την περίφημη ρήση: «Εάν γνώριζα τι είναι ο Ελληνικός Λαός θα τον διοικούσα και λοχίας».

Χωρίς βέβαιως, οι συμπεριφορές αυτές να μην χρήζουν ερεύνης από ειδικούς επιστημόνες, ώστε να αποφύγουμε τις απειλούμενες παρακρούσεις του ιδίου Λαού.

      ΓΙΑΝΚΟΣ

Το μετέωρο βήμα της Αριστεράς

             

Τελικά δεν κατάφερε κανένας να μας εξηγήσει τι είναι, τι σημαίνει και τι περιεχόμενο έχει αυτή η Αριστερά. Από πρώτη θωριά της γραφής της, φαίνεται ότι είναι και αντιφατική. Με τον επιφανειακό προοδευτισμό της στη διαφημστική της επιμονή, προβάλλει ότι υπηρετεί στη γλώσσα τη δημοτική, ενώ εκφέρεται μονίμως και επιμόνως στην καθαρεύουσα.

Η αριστερά και οι αριστεροί δεν μπορούν να εξηγήσουν ποιος απαξιώνει ποιον στις μέρες μας.

Η λέξη απαντάται και στον Όμηρο. Με ηθική και σημασία τοπικού προσδιορισμού. «Επ’ αριστερά», σημαίνει το αριστερό σκέλος των στρατευμάτων. Το απλό «αριστερός» σημαίνει, λένε οι επαΐοντες φιλόλογοι, «δύστροπος και δυσοίωνος». Και όλα αυτά στον Όμηρο.

Η δική μας σύγχρονη «Αριστερά» παραμένει αχαρτογράφητη. Ήδη σήμερα έχουμε «δεύτερη φορά» Αριστερά. Και όπως φαίνεται θα μεταλλαγεί πολύ σύντομα και θα μεταμφιεστεί σε Κεντροαριστερά. Κι εμείς θα ψάχνουμε ακόμη την Αριστερά.

Αυτή η Αριστερά ισχυρίζεται ότι είναι μαρξιστική Αριστερά, αλλά τέτοια ήταν και η Σοβιετική Αριστερά, της Κίνας, της Κορέας κ.λ.π. που έχουν απαξιωθεί στην παγκόσμια πολιτική και στη συνείδηση των ελευθέρων λαών. Έπειτα δεν κατόρθωσε ποτέ να απαλλαγεί από συνεχείς ιδεολογικές «α π ο κ λ ί σ ε ι ς»  που είναι το μοιραίο αναγκαίο σύνδρομο ψυχαναγκασμού της όποιας μαρξιστικής Αριστεράς. Γιατί σε τελική ανάλυση η ιδεολογική συνέπεια σε αυτή την αριστερά αμνηστεύει και την πιο απάνθρωπη εγκληματική συμπεριφορά, που δεν περνάει από τους συνειδησιακούς δρόμους και επιβραβεύει την ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Η καθ’ ημάς «αριστερά» από τα έργα της, φαίνεται να προτιμά μορφή ηγεσίας που ρυθμίζει αυθαίρετα, ανορθόδοξα τις τύχες των πολιτών, άλλα να υπόσχεται και άλλα να πράττει ανενδοίαστα, να ισχυρίζεται ως ορθώς κραυγαλέους παραλογισμούς με αναίδεια χιλίων πιθήκων να λέγει ότι εκβιάστηκαν και υπέγραψαν, αλλά δεν πιστεύουν σ’ αυτά που υπέγραψαν και εν τούτοις δηλώνουν ότι θα τηρήσουν τα συμφωνηθέντα και άλλα άρρητ’ αθέμιτα που δεν είναι του παρόντος.

Διότι του παρόντος είναι η υλοποίηση της συμφωνίας αυτής. Άλλως η σωτηρία της Πατρίδας θα είναι αβεβαία.

Κάθε συνετός πολίτης κατέχεται από την αγωνία της επιτυχίας του προγράμματος (τρίτο μνημόνιο) που υπεγράφει από την «αριστερά» Κυβέρνηση (δεύτερη φορά). Διερωτάται πως είναι δυνατόν αυτός που δεν πιστεύει στην επιτυχία της υπογραφείσης συμβάσεως και την υλοποίησή της, να την φέρει επιτυχώς εις πέρας; Είναι κοινώς γνωστόν, πως ότι δεν πιστεύουμε, δεν το καταφέρνουμε.

Πρόκειται για έναν πνευματικό και ψυχικό διχασμό, που δεν ελευθερώνει τις πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις να αφιερωθούν στο δυσχερέστατο αυτό έργο. Η Ελλάδα στο παρελθόν έχει πληρώσει δεινά τέτοιες καταστάσεις.

Αλλά και ιστορικά έχουμε γεγονότα που κατέστρεψαν την Πατρίδα, από αυτή την αμφιθυμία των κυβερνώντων. Και για να μη μιλήσουμε για γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας, που πονάνε ακόμη, θα ανατρέξω στην Αρχαία Αθήνα.

Όλβιος όστις της Ιστορίας έσχε μάθησιν, μας λέγει ο Ηρόδοτος. Τα γεγονότα στο 415 π.χ. στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι απεφάσισαν τη γνωστή Σικελική Εκστρατεία.

Εις αυτήν την υπερπόντια επιχείρηση όρισαν εκόντα – άκοντα ως στρατηγό επικεφαλής αυτής τον Νικία, ο οποίος ήταν αναμφίβολα έμπειρος, γενναίος, ακέραιος, έντιμος και ευυπόληπτος πολίτης της Αθήνας. Αλλά ο Νικίας δ ε ν  π ί σ τ ε υ ε  στην υλοποίηση των ανεδαφικών και τυχοδιωκτικών επιδιώξεων των συμπολιτών του.

Μας αναφέρει ο Θουκυδίδης (28): «Και ο Νικίας, που είχε εκλεγεί στρατηγός, χωρίς να θέλει, επειδή πίστευε ότι η πόλη δεν είχε πάρει τη σωστή απόφαση, ανέβηκε στο βήμα με σκοπό να αποτρέψει τους Αθηναίους από αυτή την επιχείρηση».

Εις μάτην, όμως, διότι οι Αθηναίοι επέμειναν, η επιχείρηση απέτυχε με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Αθηναίους, από ευθύνη, όπως λένε οι ιστορικοί του Νικία, με τις ανεξήγητες αναβολές του, τα αλλεπάλληλα λάθη του και τις ιδεοληψίες του (δεισιδαιμονίες τις έλεγαν τότε).

Μπορούμε λοιπόν, να εικάσουμε με πιθανότατη προσέγγιση, ότι ο ψυχοπνευματικός διχασμός που βιώνουν οι σημερινοί ηγέτες της Χώρας δεν θα επιτρέψει εις αυτούς να αντιμετωπίσουν λυσιτελώς το δυσχερές πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα που υπέγραψαν, τη στιγμή μάλιστα που δεν το πιστεύουν και δηλώνουν, urbi et orbi, ότι είναι προϊόν εξαναγκασμού και εκβίασης.

Λέγεται ότι η Ιστορία δίδει μαθήματα γνώσης και  ορθοφροσύνης στους επιγενόμενους, ώστε να αποφεύγουν τα λάθη και τα ατοπήματα του παρελθόντος.

Εύχομαι, η μικρή αυτή υπόμνηση να συνεγείρει τα αισθήματα ευθύνης και όλες τις ικμάδες των πνευματικών λειτουργιών και των νευρώνων του εγκεφάλου των ηγετών μας, ώστε να αποφύγουν παρόμοια καταστροφικά ολισθήματα. Διότι η αμφιθυμία τους περί την υλοποίηση του προγράμματος του τρίτου μνημονίου είναι δεδομένη.

                                                            

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ

Φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε εκλογές  τρεις – τέσσερις φορές τον χρόνο, χωρίς λογική, χωρίς περιεχόμενο, αλλά με μια σκοπιμότητα για να ικανοποιήσουμε την Μακιαβελική αρχή που λέει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

       Η κατάσταση μετά από παλινωδίες, περιπλανήσεις, ανδρισμούς, απειλές, και αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές που στοίχισαν οικονομικά και ηθικά κατέληξε στη ρεαλιστική υποταγή και στην ταπείνωση που ερμηνεύτηκε, ή τουλάχιστον έγινε προσπάθεια να ερμηνευτή, σαν επιτυχία.

       Η περιπλάνηση αυτή στοίχισε στο Ελληνικό Δημόσιο κάποια δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ που θα κληθούν να πληρώσουν-όχι να ωφεληθούν- τα λαϊκά στρώματα, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Αυτά είναι δεδομένα, δεν επιδέχονται αμφισβήτηση και δεν διορθώνονται κατά τρόπο τουλάχιστον οριστικό και σύντομο.

       Και για όλα αυτά τα σκληρά, τα άδικα, τα απαράδεκτα και ανάλγητα σε πολλές περιπτώσεις μέτρα, όλες οι πολιτικές Ευρωπαϊκές δυνάμεις προτίμησαν το μη χείρον και συναίνεσαν στην αρχή με τις διαφοροποιήσεις στην υλοποίηση εκεί όπου αυτές μπορούσαν να επέλθουν.

       Ποια σκοπιμότητα υπηρετούν οι επικείμενες εκλογές, αφού το όποιο αποτέλεσμα θα καταλήξει ή πρέπει αναγκαστικά να καταλήξει σε Κυβερνήσεις συνεργασίας;

Σαφώς προκύπτει ότι η σκοπιμότητα ήταν το ξεκαθάρισμα του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ αφού οι «αριστερές συνιστώσες» του, διαφοροποιήθηκαν από το κυρίως σώμα, δημιούργησαν ουτοπιστική ομάδα στηρίζοντας μια ξεπερασμένη από το παγκόσμιο γίγνεσθαι «αριστερή» ιδεολογία του απόλυτου κρατισμού, σήκωσαν λάβαρα επαναστατικά, ξέθαψαν ξεχασμένες ιδεολογίες και ζητάνε να πολεμήσουν με τόξα και βέλη.

       Στις επικείμενες εκλογές έχουμε επιλογή. Η μία είναι το ψέμα και  που από την αδήριτη ανάγκη έγινε αλήθεια, αφού χρειάστηκαν 7 μήνες περιπλάνησης σε επικίνδυνα μονοπάτια, στη ζούγκλα της άγνοιας και στον παιδαριώδη πειραματισμό. Αυτό το ψέμα  οδήγησε το καράβι σε ταραγμένα νερά, έφερε τα πάνω κάτω στην καθημερινή ζωή και χρειάστηκε η αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαϊκών κομμάτων, ακόμη  και της πέραν του ατλαντικού υπερδύναμης, για να έρθει σε μια ισορροπία και σε μια ρότα.

       Τότε που είχε σχεδόν την καθολική συναίνεση, ίσως σπάνιο φαινόμενο ομοψυχίας για την ιστορία της Ελλάδας σε καιρό ειρήνης, ο αρχηγός της αμφισβήτησης, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, με τον νεανικό ενθουσιασμό και την απειρία, προτίμησε το κόμμα από το Έθνος και οδήγησε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

       Αν σκεφτείς λογικά, πατριωτικά, Εθνικά θα του γυρίσεις την πλάτη.

       Αν είσαι κομματικά τυφλωμένος, οικονομικά ωφελημένος , εραστής του όχι, λάτρης του πείσματος και της αγανάκτησης, ικανοποιείς άκριτα το ένστικτό σου, την επιθυμία σου και τον εγωισμό σου, ακολούθησέ τους. Ο ναρκισσισμός σου, σκέφτηκες αν ωφελεί την ολότητα;

 Και μπαίνει το ερώτημά. Είναι καλλίτερος ο άλλος;

       Ο άλλος έχει σταθερή κι αμετακίνητη άποψη, για την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση, με τις όποιες ελλείψεις της και το σπουδαιότερο:

διακατέχεται από πνεύμα εθνικής ενότητας και συνεργασίας, πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση της χώρας μας.

       Είναι καιρός όχι για πειραματισμούς και για κομματικούς τακτικισμούς.

       Έλα στον σίγουρο στον βέβαιο και  στρωτό δρόμο και με την βοήθειά σου να προσπαθήσουμε μαζί να ανορθώσουμε την Πατρίδα.

 Οι μαθητευόμενοι μάγοι όχι μόνο απέτυχαν αλλά εψεύσθησαν, κορόιδεψαν και σου ζητούν να ξαναπαίξεις το ίδιο παιχνίδι. Το ανέχεσαι; Το αντέχεις; Το δέχεσαι;  Υποτιμούν την νοημοσύνη σου και συμφωνείς;

 Ήρεμη ζωή σου υπόσχεται ο ένας στα πλαίσια των διεθνών υποχρεώσεων, δεν υπόσχεται παράδεισους. Αβεβαιότητα, αστάθεια, διαρκή αναζήτηση κι ανησυχία ο άλλος.

Είσαι πολίτης έχεις νου, έχεις λογική . ΕΠΕΛΕΞΕ.

                                                                                            

                                                                                                   Μ.Σ.